AAS 12 (1920), p. 237
omnibus laetitia exceptus est, et Praesulibus et clero totius Hyberniae
pergratus accidit, uti ex gravissimorum eiusdem temporis testium epistolis
comperitur. Eodem anno, die mensis novembris tricesimo, Oliverius
est Gandavi, in episcopali sacello, ab illius civitatis Antistite,
adstante hyberno Praesule Fernensi, episcopus sollemni ritu consecratus;
statim vero ac consecrationem accepit, e Belgio primo in Angliam
profectus est, postea in Hyberniam, quo mense martio anni MDCLXX
tandem pervenit et, dioecesis suae fines ingressus, de pastorali munere
rectissime obeundo sollicitum se summopere ostendit. Neque in Armachana
tantummodo Ecclesia regenda et pascenda acquievit, sed ad
bonam disciplinam, fere ubique in Hybernia collapsam, instaurandam
et clerum ad sanctioris vitae normam revocandum sic proficiebat, ut
ad id divinitus vocatus videretur. Plura igitur venerabilis Dei Famulus
cum dioecesana tum provincialia concilia multis laboribus vigiliisque
parare, summaque prudentia ac sollertia ad felicem exitum perducere;
Concilii Oecumenici Tridentini decreta in Hybernia curare promulganda;
curas cogitationesque in reverentia Romanae Cathedrae provehenda
collocare; monita, mandata, epistolas, documenta cuiusvis generis, quae
ad officium pastorale attinerent, incredibili sollertia edere. Quia vero in
altissimo munere exercendo nec laboribus pepercit nec pericula metuit,
nil mirum si acatholici omnes, et nonnulli etiam ex hybernis mali
catholici, piissimo Pastori adversi atque intensissimi fuerunt, eiusque
necem anhelantes, nullam insidiam, nullum conatum perdendi hominis
praetermittebant. Quapropter, cum anno MDCLXXVIII, simulata ab haereticis
catholicorum in regem coniuratione, rursus catholici divexarentur
et, novis legibus latis, Episcopi et sacerdotes exilio mulctarentur, poenis
praeterea in eos statutis, qui praestare récusassent iusiurandum
quo regem dominum haberent in rebus quoque Fidei, acerrimi Servi
Dei inimici facilem hanc occasionem nacti sunt eum perdendi, quamvis
ipse, ad haereticos vexatores effugiendos, tutis in recessibus suae dioecesis
prudenter lateret. At cum, accepto nuncio infirmitatis Midensis
Episcopi, consanguinei sui, caritate permotus, clam Dublinum se contulisset,
ut quem adolescens habuerat institutorem, eum inviseret extremusque
morientem reficeret sacramentis, praetereaque, cum, eo vita
functo, sacris operatus esset atque episcopalem iurisdictionem exercuisset,
in ipsum carcerem Dublinensem coniectus est. Unde, septimo
post mense, in ius ad urbem Dundalk nuncupatam vocatus, cum accusatores
ausi non sint palam contra eum testimonium dicere, nullo crimine
argui potuit; immo ipsi haeretici iudices eum condemnare noluerunt.
Quare antea Dublinum, postea Londinum, contra mores leges
pergratus accidit, uti ex gravissimorum eiusdem temporis testium epistolis
comperitur. Eodem anno, die mensis novembris tricesimo, Oliverius
est Gandavi, in episcopali sacello, ab illius civitatis Antistite,
adstante hyberno Praesule Fernensi, episcopus sollemni ritu consecratus;
statim vero ac consecrationem accepit, e Belgio primo in Angliam
profectus est, postea in Hyberniam, quo mense martio anni MDCLXX
tandem pervenit et, dioecesis suae fines ingressus, de pastorali munere
rectissime obeundo sollicitum se summopere ostendit. Neque in Armachana
tantummodo Ecclesia regenda et pascenda acquievit, sed ad
bonam disciplinam, fere ubique in Hybernia collapsam, instaurandam
et clerum ad sanctioris vitae normam revocandum sic proficiebat, ut
ad id divinitus vocatus videretur. Plura igitur venerabilis Dei Famulus
cum dioecesana tum provincialia concilia multis laboribus vigiliisque
parare, summaque prudentia ac sollertia ad felicem exitum perducere;
Concilii Oecumenici Tridentini decreta in Hybernia curare promulganda;
curas cogitationesque in reverentia Romanae Cathedrae provehenda
collocare; monita, mandata, epistolas, documenta cuiusvis generis, quae
ad officium pastorale attinerent, incredibili sollertia edere. Quia vero in
altissimo munere exercendo nec laboribus pepercit nec pericula metuit,
nil mirum si acatholici omnes, et nonnulli etiam ex hybernis mali
catholici, piissimo Pastori adversi atque intensissimi fuerunt, eiusque
necem anhelantes, nullam insidiam, nullum conatum perdendi hominis
praetermittebant. Quapropter, cum anno MDCLXXVIII, simulata ab haereticis
catholicorum in regem coniuratione, rursus catholici divexarentur
et, novis legibus latis, Episcopi et sacerdotes exilio mulctarentur, poenis
praeterea in eos statutis, qui praestare récusassent iusiurandum
quo regem dominum haberent in rebus quoque Fidei, acerrimi Servi
Dei inimici facilem hanc occasionem nacti sunt eum perdendi, quamvis
ipse, ad haereticos vexatores effugiendos, tutis in recessibus suae dioecesis
prudenter lateret. At cum, accepto nuncio infirmitatis Midensis
Episcopi, consanguinei sui, caritate permotus, clam Dublinum se contulisset,
ut quem adolescens habuerat institutorem, eum inviseret extremusque
morientem reficeret sacramentis, praetereaque, cum, eo vita
functo, sacris operatus esset atque episcopalem iurisdictionem exercuisset,
in ipsum carcerem Dublinensem coniectus est. Unde, septimo
post mense, in ius ad urbem Dundalk nuncupatam vocatus, cum accusatores
ausi non sint palam contra eum testimonium dicere, nullo crimine
argui potuit; immo ipsi haeretici iudices eum condemnare noluerunt.
Quare antea Dublinum, postea Londinum, contra mores leges