AAS 17 (1925), p. 408
respondit Iulia, et suas manus ostendens: « En, Pater, laboris et pauperta-
« tis opes! » Obstupens Sacerdos, ait: «Tu sane es illa fortis mulier, quam
«c mente teneo, assiduusque quaero: bue te Deus adducit: Sorores divinae
« Providentiae iamdiu amisimus: pueri, divino verbo carentes, otio vacant,
«nudi et famelici iacent: domum itaque pretio eonducam et illico opus
« aggrediemur, te duce, te magistra ». Et Iulia: « Patrocinante misericor-
« diarum Matre ».
Absque mora, pretio locata domo, trecentae alumnae scholam repente
celebrant, eodem spiritu, eodem studio, eodemque successu, quo olim eamdem
in Barflorensi patria concives celebra verant, et in nova palaestra effulsere
luliae sollertia, prudentia, humilitas ac ceterae virtutes, quibus quasi
per manum ad perfectionis semitas adducebantur puellae instituendae.
Transacto biennio, die octava septembris, Iulia, una cum tribus ex Filiabus,
coram eodem presbytero Aloisio Oabart, ab Ordinario dioeceseos
delegato, sua perpetua religionis vota emisit et adscivit nomen, uti dicebat,
mulieris quae multum dilexit Dominum, idest Mariae Magdalenae.
Ita oritur parva Congregatio, canonice constituta et episcopali auctoritate
erecta, cuius fundamenta sunt: plena, perfecta, absoluta obedientia;
iisque ad sacrificium labor; iugisque cura in pueris et puellis edocendis
atque omnibus prece iuvandis. Brevi Caesaroburgi gratuitae augentur
scholae et instituta laboris, tantaque fuerunt divitum subsidia ut in pauperes
multa merces erogari posset; ipsa verum Antistita, una cum Sororibus
extrema voluntariae paupertatis experiente, nullo unquam occupata
moerore.
Novis ad Magdalenam Filiabus accedentibus, parvus grex crescebat,
sed, quoque pauperum, orphanorum viduarumque indigentium sucerescente
numero, omnia Sororibus necessaria erogabantur in eos, ideoque
concives dicebant Dei Famulam et socias fame deficere. At invicta Mater,
oculos ad Deum extollens, spem suam in divina Providentia collocans, ab
incepto opere non récessif, quamvis ipse sacerdos Cabart consilium daret,
ut, ne exinanitione périrent, socias dimitteret. Anno millesimo octingentesimo
undecimo Congregatio Sororum a Providentia, quae tempore civilis
furoris fuerat expulsa, restituta pace, pristinam sedem rursus repetere
festinavit. Compellente itaque necessitate, novas suae caritatis institutiones,
non sine dolore Magdalena relinquere coacta, Dei tantum ope innixa,
paucas supellectiles super currum deponit, duas puellas egestate
laborantes, quas christianam catechesim edocebat ut ad Sacram Synaxim
exciperentur, veluti pretiosissimum thesaurum secum adducit et ad
pagum vulgo Octeville-VAvenel se confert. Hic, praeter scholae aulam,
stupescentibus et gementibus Sororibus, nihil aliud pro domo servatur,
« tis opes! » Obstupens Sacerdos, ait: «Tu sane es illa fortis mulier, quam
«c mente teneo, assiduusque quaero: bue te Deus adducit: Sorores divinae
« Providentiae iamdiu amisimus: pueri, divino verbo carentes, otio vacant,
«nudi et famelici iacent: domum itaque pretio eonducam et illico opus
« aggrediemur, te duce, te magistra ». Et Iulia: « Patrocinante misericor-
« diarum Matre ».
Absque mora, pretio locata domo, trecentae alumnae scholam repente
celebrant, eodem spiritu, eodem studio, eodemque successu, quo olim eamdem
in Barflorensi patria concives celebra verant, et in nova palaestra effulsere
luliae sollertia, prudentia, humilitas ac ceterae virtutes, quibus quasi
per manum ad perfectionis semitas adducebantur puellae instituendae.
Transacto biennio, die octava septembris, Iulia, una cum tribus ex Filiabus,
coram eodem presbytero Aloisio Oabart, ab Ordinario dioeceseos
delegato, sua perpetua religionis vota emisit et adscivit nomen, uti dicebat,
mulieris quae multum dilexit Dominum, idest Mariae Magdalenae.
Ita oritur parva Congregatio, canonice constituta et episcopali auctoritate
erecta, cuius fundamenta sunt: plena, perfecta, absoluta obedientia;
iisque ad sacrificium labor; iugisque cura in pueris et puellis edocendis
atque omnibus prece iuvandis. Brevi Caesaroburgi gratuitae augentur
scholae et instituta laboris, tantaque fuerunt divitum subsidia ut in pauperes
multa merces erogari posset; ipsa verum Antistita, una cum Sororibus
extrema voluntariae paupertatis experiente, nullo unquam occupata
moerore.
Novis ad Magdalenam Filiabus accedentibus, parvus grex crescebat,
sed, quoque pauperum, orphanorum viduarumque indigentium sucerescente
numero, omnia Sororibus necessaria erogabantur in eos, ideoque
concives dicebant Dei Famulam et socias fame deficere. At invicta Mater,
oculos ad Deum extollens, spem suam in divina Providentia collocans, ab
incepto opere non récessif, quamvis ipse sacerdos Cabart consilium daret,
ut, ne exinanitione périrent, socias dimitteret. Anno millesimo octingentesimo
undecimo Congregatio Sororum a Providentia, quae tempore civilis
furoris fuerat expulsa, restituta pace, pristinam sedem rursus repetere
festinavit. Compellente itaque necessitate, novas suae caritatis institutiones,
non sine dolore Magdalena relinquere coacta, Dei tantum ope innixa,
paucas supellectiles super currum deponit, duas puellas egestate
laborantes, quas christianam catechesim edocebat ut ad Sacram Synaxim
exciperentur, veluti pretiosissimum thesaurum secum adducit et ad
pagum vulgo Octeville-VAvenel se confert. Hic, praeter scholae aulam,
stupescentibus et gementibus Sororibus, nihil aliud pro domo servatur,