AAS 2 (1910), p. 487
PARISIEN.
BEATIFICATIONIS ET CANONIZATIONIS VEN. SERVI DEI FRANCISCI MARIAE PAULI
LIBERMANN, INSTITUTORIS CONGREGATIONIS SACRI CORDIS MARIAE.
Super dubio: An constet de Virtutibus Theologalibus Fide, Spe et
Charitate in Deum ac Proximum, necnon de Cardinalibus Prudentia, Iustitia,
Fortitudine ac Temperantia earumque adnexis, in gradu heroico, in
casu et ad effectum de quo agitur.
Divina illa virtus, quae Saulum ex persecutore Christianorum Apostolum
et Ecclesiae Doctorem effecit, prisca suae potentiae miracula
instaurans, Ven. Dei Servum Franciscum Mariam Paulum Libermann e
tenebris vocavit in admirabile lumen suum. Hic siquidem pridie Idus
Apriles anno reparatae salutis MDCCCIV, Tabernae in Alsatia, patre iudaicae
legis doctore, natus et thalmudicis praeceptis imbutus, in scepticismum
primo prolapsus est: deinde, veritatis agnoscendae ardore percitus,
catholicae Fidei historiam studiose intenteque legit: tum ipsi Fidei
adeo adhaesit, ut, patris obiurgationibus postpositis, secundum et vigesimum
annum agens, sacro Baptismate renatus, inter clericos adscitus
sit, et quindecim post annis sacerdotio auctus.
Operarium inconfusibilem se praebens, omnibus omnia factus est;
mox missiones ad infideles in Africa degentes evangelizandos instituit,
electissimo Evangelii praeconum coetu ad hoc excitato, quos Missionarios
a Sacro B. M. V. Corde nuncupavit. Verum decimo anno a condita
Sodalitate vix elapso, cum Congregatio Spiritus Sancti, ab egregio viro
Claudio Francisco Poullart des Places Parisiis anno MDCCIII fundata,
eodem pertineret - ad informandos nempe alumnos qui Sacris Missionibus
apud Nigritas, praesertim in Galliae Coloniis operam essent daturi -
et temporum iniuria ob exiguum alumnorum numerum pene labaret; ipse
Venerabilis Franciscus Libermann, ut haec revivisceret, insigne humilitatis
exemplum relinquens, occasionem nactus, ei se sociosque suos,
arbitratu Apostolicae Sedis, opportune aggregavit: cui, suffragio adlectos,
haud multo post et sanctissime praefuit.
Quae res Ecclesiae feliciter evenit: ipsa enim, novis exinde dioecesibus
in Gallicis Coloniis constitutis, suos terminos propagavit.
Verum Ven. Dei Servus, post annum decimum quam sacerdos
erat creatus, morbo quo iamdiu afflictabatur, gravius tentari coepit; ex
quo cum diu decubuisset et maximos dolores invicto prorsus animo
BEATIFICATIONIS ET CANONIZATIONIS VEN. SERVI DEI FRANCISCI MARIAE PAULI
LIBERMANN, INSTITUTORIS CONGREGATIONIS SACRI CORDIS MARIAE.
Super dubio: An constet de Virtutibus Theologalibus Fide, Spe et
Charitate in Deum ac Proximum, necnon de Cardinalibus Prudentia, Iustitia,
Fortitudine ac Temperantia earumque adnexis, in gradu heroico, in
casu et ad effectum de quo agitur.
Divina illa virtus, quae Saulum ex persecutore Christianorum Apostolum
et Ecclesiae Doctorem effecit, prisca suae potentiae miracula
instaurans, Ven. Dei Servum Franciscum Mariam Paulum Libermann e
tenebris vocavit in admirabile lumen suum. Hic siquidem pridie Idus
Apriles anno reparatae salutis MDCCCIV, Tabernae in Alsatia, patre iudaicae
legis doctore, natus et thalmudicis praeceptis imbutus, in scepticismum
primo prolapsus est: deinde, veritatis agnoscendae ardore percitus,
catholicae Fidei historiam studiose intenteque legit: tum ipsi Fidei
adeo adhaesit, ut, patris obiurgationibus postpositis, secundum et vigesimum
annum agens, sacro Baptismate renatus, inter clericos adscitus
sit, et quindecim post annis sacerdotio auctus.
Operarium inconfusibilem se praebens, omnibus omnia factus est;
mox missiones ad infideles in Africa degentes evangelizandos instituit,
electissimo Evangelii praeconum coetu ad hoc excitato, quos Missionarios
a Sacro B. M. V. Corde nuncupavit. Verum decimo anno a condita
Sodalitate vix elapso, cum Congregatio Spiritus Sancti, ab egregio viro
Claudio Francisco Poullart des Places Parisiis anno MDCCIII fundata,
eodem pertineret - ad informandos nempe alumnos qui Sacris Missionibus
apud Nigritas, praesertim in Galliae Coloniis operam essent daturi -
et temporum iniuria ob exiguum alumnorum numerum pene labaret; ipse
Venerabilis Franciscus Libermann, ut haec revivisceret, insigne humilitatis
exemplum relinquens, occasionem nactus, ei se sociosque suos,
arbitratu Apostolicae Sedis, opportune aggregavit: cui, suffragio adlectos,
haud multo post et sanctissime praefuit.
Quae res Ecclesiae feliciter evenit: ipsa enim, novis exinde dioecesibus
in Gallicis Coloniis constitutis, suos terminos propagavit.
Verum Ven. Dei Servus, post annum decimum quam sacerdos
erat creatus, morbo quo iamdiu afflictabatur, gravius tentari coepit; ex
quo cum diu decubuisset et maximos dolores invicto prorsus animo