AAS 23 (1931), p. 85
nomina: Contardus, Eugenius, Franciscus, Isidoras, Dominicus. Die vigesimaquinta
Maii anno millesimo octingentesimo sexagesimo nono fuit
sacro chrismate linitus. Annos agens duodecim primum sacrae synaxi
admissus. Exinde Contardus velut novam instauravit vitam, assidua
oratione, studio et domestico apostolatu commendabilem. Gymnasium
et lycaeum domi celebravit: deinde Papiae Borromaeiani Collegii alumnus
condiscipulos verbo et exemplo ad rectum vivendi ordinem allicere
conatus est. Doctoralem lauream in iuridica facultate summa cum laude
anno millesimo octingentesimo octuagesimo est adeptus. Eodem anno
Berolinum, ut ibi in romani iuris scientia perficeretur, aere publico est
missus. Hac in civitate, dum in catholicos lucta insaeviret, suam Contardus
non haesitavit publice profiteri fidem; quin hoc officerei quominus
amplissimam tum condiscipulorum tum professorum existimationem sibi
compararet. Annos agenti vigintiquatuor in Papiensi Athenaeo romani
iuris docendi munus fuit ei concreditum, unde tres post annos uti Professor
ordinarius Messanam et anno millesimo octingentesimo nonagésimo Mütinam
est translatus. Anno denique millesimo octingentesimo nonagésimo
quarto Papiensem cathedram resumpsit, quam ad mortem usque servavit.
Contardi animum si perscrutemur, et spiritum, quo omnes suae vitae
informavit actus, invenimus illum vel ab infantia Deum eiusque gloriam
semper intendisse. Omnigenae scientiae, praesertim iuridicae, studium
et docendi munus uti arctissimum officium a Deo sibi demandatum,
pro Deo heroice coluit, et ad Eum unice direxit, nunquam ab hoc fine
deflectens.
Quare a mundanis oblectamentis fuit alienus, et, siquando, ut animo
et viribus se reerearet, Alpium iuga ascendebat, mentem suam, quasi a
terra divulsus et Deo propinquior factus, in Eum elevabat, et in tam grandium
contemplatione montium Eius omnipotehtiae et immensitatis vestigia
meditabatur.
Contardus, probe noscens non esse sapientiam nisi a Deo, orationi ita
vaca vit, ut visus merito sit ad mysticam cum Deo unionem pertigisse, ut
religiosa quoque eius scripta testantur. Cotidie ad sacram Communionem
accedebat, qua accepta, extra sensus abripi videbatur. A quotidiana veritatum
fidei meditatione numquam abstinuit. Piae lectioni, praesertim
Sacrae Scripturae et aurei libelli, qui Imitatio Christi dicitur, iugiter incubuit.
Immo, ut verbum Dei profundius penetrare valeret, sacrorum bibliorum
libros in originalibus, quas perfecte callebat, Unguis, pervolutabat.
Castitatis fuit vel ab adolescentia amantissimus, eamque, praesertim
inter condiscipulos, tum Papiae, tum Berolini, inter plurimas vitiorum
illecebras, sancte custodivit. Quam virtutem aspero cilicio, aliisque etiam
Maii anno millesimo octingentesimo sexagesimo nono fuit
sacro chrismate linitus. Annos agens duodecim primum sacrae synaxi
admissus. Exinde Contardus velut novam instauravit vitam, assidua
oratione, studio et domestico apostolatu commendabilem. Gymnasium
et lycaeum domi celebravit: deinde Papiae Borromaeiani Collegii alumnus
condiscipulos verbo et exemplo ad rectum vivendi ordinem allicere
conatus est. Doctoralem lauream in iuridica facultate summa cum laude
anno millesimo octingentesimo octuagesimo est adeptus. Eodem anno
Berolinum, ut ibi in romani iuris scientia perficeretur, aere publico est
missus. Hac in civitate, dum in catholicos lucta insaeviret, suam Contardus
non haesitavit publice profiteri fidem; quin hoc officerei quominus
amplissimam tum condiscipulorum tum professorum existimationem sibi
compararet. Annos agenti vigintiquatuor in Papiensi Athenaeo romani
iuris docendi munus fuit ei concreditum, unde tres post annos uti Professor
ordinarius Messanam et anno millesimo octingentesimo nonagésimo Mütinam
est translatus. Anno denique millesimo octingentesimo nonagésimo
quarto Papiensem cathedram resumpsit, quam ad mortem usque servavit.
Contardi animum si perscrutemur, et spiritum, quo omnes suae vitae
informavit actus, invenimus illum vel ab infantia Deum eiusque gloriam
semper intendisse. Omnigenae scientiae, praesertim iuridicae, studium
et docendi munus uti arctissimum officium a Deo sibi demandatum,
pro Deo heroice coluit, et ad Eum unice direxit, nunquam ab hoc fine
deflectens.
Quare a mundanis oblectamentis fuit alienus, et, siquando, ut animo
et viribus se reerearet, Alpium iuga ascendebat, mentem suam, quasi a
terra divulsus et Deo propinquior factus, in Eum elevabat, et in tam grandium
contemplatione montium Eius omnipotehtiae et immensitatis vestigia
meditabatur.
Contardus, probe noscens non esse sapientiam nisi a Deo, orationi ita
vaca vit, ut visus merito sit ad mysticam cum Deo unionem pertigisse, ut
religiosa quoque eius scripta testantur. Cotidie ad sacram Communionem
accedebat, qua accepta, extra sensus abripi videbatur. A quotidiana veritatum
fidei meditatione numquam abstinuit. Piae lectioni, praesertim
Sacrae Scripturae et aurei libelli, qui Imitatio Christi dicitur, iugiter incubuit.
Immo, ut verbum Dei profundius penetrare valeret, sacrorum bibliorum
libros in originalibus, quas perfecte callebat, Unguis, pervolutabat.
Castitatis fuit vel ab adolescentia amantissimus, eamque, praesertim
inter condiscipulos, tum Papiae, tum Berolini, inter plurimas vitiorum
illecebras, sancte custodivit. Quam virtutem aspero cilicio, aliisque etiam