AAS 29 (1937), p. 66
Post miserum Adae casum, asperum virtutis certamen adversus
vitiorum incitamenta ex hereditaria eiusmodi labe consecutum
est; ac numquam destitit antiquus ille insidiator vaferrimus
sollicitationum fallaciis mortales decipere. Quapropter
per aetatis decursum alia aliam excepit perturbatio, donec
ad praesentem rerum conversionem ventum est, quae, fere
ubique terrarum, vel iam saevit, vel formidolose minitatur;
quaeque insectationes omnes, quas Ecclesia perpessa est, vi
magnitudineque excedere videtur. Ita quidem ut populi in id
discriminis agantur, ut in barbariem recidant, de tenorem utique
quam eam, in qua longe maxima pars gentium ante Divini Redemptoris
adventum versarentur.
Vos procul dubio, Venerabiles Fratres, iam perceptum habetis
de quo minaci periculo loquamur; de communismo scilicet bolscevico,
quem vocant, eodemque atheo, cuius peculiare propositum
eo contendit, ut societatis ordinationem radicitus commisceat,
ipsaque christianae urbanitatis fundamenta subvertat.
I
At, contra haec minacia tentamina posita, neque silere poterat,
neque siluit catholica Ecclesia. Non siluit haec Apostolica
Sedes, quae probe novit suum esse peculiare munus veritatem,
iustitiam omniaque immortalia bona tueri, quae communistarum
secta spernit atque impugnat. Iam inde a temporibus,
cum eruditorum hominum ordines sibi sumpsere civilem cultum
humanitatemque exsolvere religionis moralisque disciplinae
vinculis, Decessores Nostri sui officii partes esse duxerunt conceptis
verbis commonere omnes, quo haec contenderet humanae
consortionis a christianis praeceptis abalienatio. Et ad communistarum
errores quod attinet, iam anno MDCCCXLVI Decessor
Noster f. r. Pius IX eos sollemniter reprobavit, reprobationem -
que suam subinde per Syllabum confirmavit. Hisce videlicet
verbis utitur in Encyclicis Litteris Qui pluribus : « ... Huc [spectat
] infanda ac vel ipsi naturali iuri maxime adversa de Com-
vitiorum incitamenta ex hereditaria eiusmodi labe consecutum
est; ac numquam destitit antiquus ille insidiator vaferrimus
sollicitationum fallaciis mortales decipere. Quapropter
per aetatis decursum alia aliam excepit perturbatio, donec
ad praesentem rerum conversionem ventum est, quae, fere
ubique terrarum, vel iam saevit, vel formidolose minitatur;
quaeque insectationes omnes, quas Ecclesia perpessa est, vi
magnitudineque excedere videtur. Ita quidem ut populi in id
discriminis agantur, ut in barbariem recidant, de tenorem utique
quam eam, in qua longe maxima pars gentium ante Divini Redemptoris
adventum versarentur.
Vos procul dubio, Venerabiles Fratres, iam perceptum habetis
de quo minaci periculo loquamur; de communismo scilicet bolscevico,
quem vocant, eodemque atheo, cuius peculiare propositum
eo contendit, ut societatis ordinationem radicitus commisceat,
ipsaque christianae urbanitatis fundamenta subvertat.
I
At, contra haec minacia tentamina posita, neque silere poterat,
neque siluit catholica Ecclesia. Non siluit haec Apostolica
Sedes, quae probe novit suum esse peculiare munus veritatem,
iustitiam omniaque immortalia bona tueri, quae communistarum
secta spernit atque impugnat. Iam inde a temporibus,
cum eruditorum hominum ordines sibi sumpsere civilem cultum
humanitatemque exsolvere religionis moralisque disciplinae
vinculis, Decessores Nostri sui officii partes esse duxerunt conceptis
verbis commonere omnes, quo haec contenderet humanae
consortionis a christianis praeceptis abalienatio. Et ad communistarum
errores quod attinet, iam anno MDCCCXLVI Decessor
Noster f. r. Pius IX eos sollemniter reprobavit, reprobationem -
que suam subinde per Syllabum confirmavit. Hisce videlicet
verbis utitur in Encyclicis Litteris Qui pluribus : « ... Huc [spectat
] infanda ac vel ipsi naturali iuri maxime adversa de Com-