PG 1, col. 1210
τisero, et secundum nonnullorum sententias philo- X sim in imperio Τiberii Cæsaris, initio ex Orientis
partibus sumpto, pervenit ad nos, et per singula
convalescens, velut a Deo bonus quidam nuntius
missus, universum replebat orbem, nec patiebatur
divinam voluntatem silentio tegi (7). Diffumndebatur
ergo per singula loca, annuntians, quod esset qui-
dam in Judæa, qui sumpto a tempore veris exor-
dio(8),regnum Dei evangelixaret Judæis,idque per-
cepturos diceret eos, qui mandatorum suorum et
doctrinæ instituta servassemnt. Ut autem sermo ejus
fide dignus, ac divinitatis plenus esse crederetur,
virtutes multas, et signa ac prodigia mira eicere
jussione sola dicebatur, ita ut, tanquam a Deo po-
testatem habens, surdos faceret audire et cæcos vi-
dere, claudos erigeret, atque omnem infirmitatem
earctosque dæmones ex hominibus effugaret, sed
et oblatos sibi mortuos suscitaret, leprosos quoque
eminus videns curaret, et nihil omninb esset, quod
ciimpossibile videretur. Hæc et horum similia pro-
eessu temporis, crebris jam non rumoribus, sed
manifestis quodammodo adventantium ex illis par-
tibus nuntiis firmabantur, et ipsa jam per dies sin-
gulos rei veritas patescebat.
VII. Denique in urbe per loca conventus fiei et
de hoc sermone tractari, atque in admiratione res
haberi cœpit, quisnam is esset, qui apparuerit, vel
quid nuntii a Deo hominibus detulisset; donec sub
eodem anno vir quidam astans in urbis loco cele-
berimo, proclamaret ad populum, dicens : Audite
mue, cives Romani; Filius Dei adest in partibus
Judææ, promittens omnibus volentibus audire se,
sitam æternam, si quis tamen (9) secundum voluna-
tstem ejus, a quo missus est Dei Patris, actus suos
direxerit. Propter quod convertimini a malis ad bo-
na, temporalibus ad æterna. Agnoscite unum esse
Deum cœli terræque rectorem, in cujus justis aspe-
ctibus vos injusti mundum ejus habitatis. Sed si
convertimini et secundum voluntatem qjus agitis,ad
futurum sæculum venientes et æterni effecti, ineΤ-
fabilibus ejus bonis ac præmiis perfruemini. Erat
autem vir iste, qui hæc loquebatur ad populum, ex
Orientis partibus, natione Hebræus (10), nomine
Barnabas, qui se etiam unum ex ejus discipulis(11)
ptationis meæ æstibus agitarer, fama quædam sen- esse dicebat, missumque ob hoc, ut hæc volentibus
coTELERuI NoS.
Alexandrinum, Eusebium et Epiphanium. Sic quo-
que in Chronico vocato Alerandrino, Dorothei Sgn-
opsi, et Laudatione Alexcandri. Sed Beeda negat, in-
firmo nixus fundamaento. Mirum, inquit, Rctracta-
tione in Acta apo-olorum, ad cap. 4, quomodo
hunc Barnabam, qui postea cum Paulo gentium est
ordinatus apostolus, ac post longum ejus contuber-
nium Cyprum unde ortus luerat, prædicaturus rediit,
Eusebius in Historia ecciesiasticn, de numero esse
LXX discipulorum Domini Salvpatoris arbitratur, cums
manileste scribat B, Lucas eum post ascensionems
Domini ad discipulatum apostolorum venisse: nisi
forte putandum est, eum prius ita discipulatums
Christi secutum, ut necdum renuntiaverit omnibus
quæ possidebat, cuod utrum evangeliceæ doctrius
convenerit, cuiris facillime patet.
partibus sumpto, pervenit ad nos, et per singula
convalescens, velut a Deo bonus quidam nuntius
missus, universum replebat orbem, nec patiebatur
divinam voluntatem silentio tegi (7). Diffumndebatur
ergo per singula loca, annuntians, quod esset qui-
dam in Judæa, qui sumpto a tempore veris exor-
dio(8),regnum Dei evangelixaret Judæis,idque per-
cepturos diceret eos, qui mandatorum suorum et
doctrinæ instituta servassemnt. Ut autem sermo ejus
fide dignus, ac divinitatis plenus esse crederetur,
virtutes multas, et signa ac prodigia mira eicere
jussione sola dicebatur, ita ut, tanquam a Deo po-
testatem habens, surdos faceret audire et cæcos vi-
dere, claudos erigeret, atque omnem infirmitatem
earctosque dæmones ex hominibus effugaret, sed
et oblatos sibi mortuos suscitaret, leprosos quoque
eminus videns curaret, et nihil omninb esset, quod
ciimpossibile videretur. Hæc et horum similia pro-
eessu temporis, crebris jam non rumoribus, sed
manifestis quodammodo adventantium ex illis par-
tibus nuntiis firmabantur, et ipsa jam per dies sin-
gulos rei veritas patescebat.
VII. Denique in urbe per loca conventus fiei et
de hoc sermone tractari, atque in admiratione res
haberi cœpit, quisnam is esset, qui apparuerit, vel
quid nuntii a Deo hominibus detulisset; donec sub
eodem anno vir quidam astans in urbis loco cele-
berimo, proclamaret ad populum, dicens : Audite
mue, cives Romani; Filius Dei adest in partibus
Judææ, promittens omnibus volentibus audire se,
sitam æternam, si quis tamen (9) secundum voluna-
tstem ejus, a quo missus est Dei Patris, actus suos
direxerit. Propter quod convertimini a malis ad bo-
na, temporalibus ad æterna. Agnoscite unum esse
Deum cœli terræque rectorem, in cujus justis aspe-
ctibus vos injusti mundum ejus habitatis. Sed si
convertimini et secundum voluntatem qjus agitis,ad
futurum sæculum venientes et æterni effecti, ineΤ-
fabilibus ejus bonis ac præmiis perfruemini. Erat
autem vir iste, qui hæc loquebatur ad populum, ex
Orientis partibus, natione Hebræus (10), nomine
Barnabas, qui se etiam unum ex ejus discipulis(11)
ptationis meæ æstibus agitarer, fama quædam sen- esse dicebat, missumque ob hoc, ut hæc volentibus
coTELERuI NoS.
Alexandrinum, Eusebium et Epiphanium. Sic quo-
que in Chronico vocato Alerandrino, Dorothei Sgn-
opsi, et Laudatione Alexcandri. Sed Beeda negat, in-
firmo nixus fundamaento. Mirum, inquit, Rctracta-
tione in Acta apo-olorum, ad cap. 4, quomodo
hunc Barnabam, qui postea cum Paulo gentium est
ordinatus apostolus, ac post longum ejus contuber-
nium Cyprum unde ortus luerat, prædicaturus rediit,
Eusebius in Historia ecciesiasticn, de numero esse
LXX discipulorum Domini Salvpatoris arbitratur, cums
manileste scribat B, Lucas eum post ascensionems
Domini ad discipulatum apostolorum venisse: nisi
forte putandum est, eum prius ita discipulatums
Christi secutum, ut necdum renuntiaverit omnibus
quæ possidebat, cuod utrum evangeliceæ doctrius
convenerit, cuiris facillime patet.