PG 10, col. 1106
que a te accepimus, prmclara monita atque praece-
pta, quibuscum discedimus ; lugentes quidem “, ut
qui iter facimus; sed nobiseum tamen haec semina
deferentes. Fortasse ergo conservabit nos prmses
custos; fortasse iterum ad te revertemur, all‘erentes
ex seminibus hisce fructus et manipulos, perfectos
quidem haudquaquam (qui enim?), sed quales no-
bis ex civilis vitae. actionibus liceat ε corruptos qui-
dem facultate vel infrugifera, vel malae alicujus fru-
gis; sed non amplius apud nos corrumpenda, si
Deus annuerit.
XVIII. Mihi ergo hoc iu loco desinat oratio,
audacius quidem fortasse, de quo minime decuit,
elocuta; sed gratias, ni fallor, pro viribus nostris
et ex animo reddere conatazqui dignum sane ni-
hil diximus, nec tamen omnino conticuimus. Quae
praeterea etiam deploravit, sicut qui ab amicis di-
grediuntur, facere solent. An puerile nihil vel adu-
latorium, nihilve obsoletum vel superfluum habeat,
nescio; confictam certe nihil ei inest; hoc plane
seio : veritas enim ubique recto sensu,, et sincera
ac integra mente atque consilio.
XIX. Tu vero exsurge, ο charum caput, et bene
precatusjam nos dimitte; qui prtesentes sacris tuis
disciplinis servasti, serva etiam precibus abeuntes.
Continuo redde ac trade; sed redde potius ei, qui
Huic autem virtuti quae τὸ μέσον in loquendo ser-
Vat. opponit duo vilia tanquam extrema; cum vel
ἀρχαιότερον dicitur, vel περιεργότερον : quorum
utrumvis, medio non servato, in suum sermonem,
quippe μειρακιῶδες ἀποκλαυσάμενον, incipere po-
tuisse munt. Nam (IIII veritati incumbit. acilc lo-
tuisse putat. Nam qui veritati incumbit. facile lo-
(ιιιίῐιη-ίὰρχαιότερον ’ίύθίιιιιθ qui refugit, ᾁρχαιότερον
loqui, facile loquitur περιὶργότερον· id quod pro-
pius accedit ad θωπείαν. ’ νόμενον. neutrum. re—
pius accedit ad θωπείανζ Ἐχόμενον, neutrum2 _re—
sliicit μειρακιῶδες, poltitltrqtie _Iorma, qua δέον,
ἐξόν et alia multa capp. I6 ct 17. Ib.
(60) Ἀρχαιότερονζ”Αρχαῐος, antiquus. Inde quia
antiquissima quaeque severitatis quam plurimum, et
quatit minimum 'calliditatis habent, ἀρχαῖος (ut
apud Tullium priscas) dicitur pro rudi. id_est,»p_ro
ι) illepido vel inscito : ac modo euphemiam involvit,
modo ad contumeliam pertinet.’ llesychius εᾌρ-
καῖον, παλαιὸν, πρῶτον-ζ ἁπλορνῑ ἄμαχονηεξῦηθες.
Itaque Gregorius exquisitum hic habet antitheton,
ἀρχαιότερον ἢ περιεργότερον..γει-ειυξ·.εε11ίεει, aliine
nenimis verus fuerit de" Origene, id est. ne rudi,
arido et strigoso sermone minus _dixerit,_.quam
debuisset : inde, ne, hoc vitium fugiens, e diverso
non satis verus fuerit, minuta qumque quasi Origene
digna consectans ambitiosius. lo.
(61) Παραδίδου καὶ παρατίθεσοη III est, trade
me uirDei κτῆμα, idque custodiendum ex i_nitio
cap. 17, et_can_mtenda eumdem me. ut_tunum xequar
iduue recipiendum es ejusdem cap. 117 fine. Λέμιή
hoc potest dill‘ercntiis vocum. subdit statim Gre-
gorius : μᾶλλον δὲ παραδίδου. Pro παραδίδου sen-
sum requirere ἀποδίδου, statuebat Rhodomanus.
Sed non opus est mutato. Gregorius verbum παρα·
δίδου iterat, ac verbo παρατίθεσο non plane resorpw
pta, quibuscum discedimus ; lugentes quidem “, ut
qui iter facimus; sed nobiseum tamen haec semina
deferentes. Fortasse ergo conservabit nos prmses
custos; fortasse iterum ad te revertemur, all‘erentes
ex seminibus hisce fructus et manipulos, perfectos
quidem haudquaquam (qui enim?), sed quales no-
bis ex civilis vitae. actionibus liceat ε corruptos qui-
dem facultate vel infrugifera, vel malae alicujus fru-
gis; sed non amplius apud nos corrumpenda, si
Deus annuerit.
XVIII. Mihi ergo hoc iu loco desinat oratio,
audacius quidem fortasse, de quo minime decuit,
elocuta; sed gratias, ni fallor, pro viribus nostris
et ex animo reddere conatazqui dignum sane ni-
hil diximus, nec tamen omnino conticuimus. Quae
praeterea etiam deploravit, sicut qui ab amicis di-
grediuntur, facere solent. An puerile nihil vel adu-
latorium, nihilve obsoletum vel superfluum habeat,
nescio; confictam certe nihil ei inest; hoc plane
seio : veritas enim ubique recto sensu,, et sincera
ac integra mente atque consilio.
XIX. Tu vero exsurge, ο charum caput, et bene
precatusjam nos dimitte; qui prtesentes sacris tuis
disciplinis servasti, serva etiam precibus abeuntes.
Continuo redde ac trade; sed redde potius ei, qui
Huic autem virtuti quae τὸ μέσον in loquendo ser-
Vat. opponit duo vilia tanquam extrema; cum vel
ἀρχαιότερον dicitur, vel περιεργότερον : quorum
utrumvis, medio non servato, in suum sermonem,
quippe μειρακιῶδες ἀποκλαυσάμενον, incipere po-
tuisse munt. Nam (IIII veritati incumbit. acilc lo-
tuisse putat. Nam qui veritati incumbit. facile lo-
(ιιιίῐιη-ίὰρχαιότερον ’ίύθίιιιιθ qui refugit, ᾁρχαιότερον
loqui, facile loquitur περιὶργότερον· id quod pro-
pius accedit ad θωπείαν. ’ νόμενον. neutrum. re—
pius accedit ad θωπείανζ Ἐχόμενον, neutrum2 _re—
sliicit μειρακιῶδες, poltitltrqtie _Iorma, qua δέον,
ἐξόν et alia multa capp. I6 ct 17. Ib.
(60) Ἀρχαιότερονζ”Αρχαῐος, antiquus. Inde quia
antiquissima quaeque severitatis quam plurimum, et
quatit minimum 'calliditatis habent, ἀρχαῖος (ut
apud Tullium priscas) dicitur pro rudi. id_est,»p_ro
ι) illepido vel inscito : ac modo euphemiam involvit,
modo ad contumeliam pertinet.’ llesychius εᾌρ-
καῖον, παλαιὸν, πρῶτον-ζ ἁπλορνῑ ἄμαχονηεξῦηθες.
Itaque Gregorius exquisitum hic habet antitheton,
ἀρχαιότερον ἢ περιεργότερον..γει-ειυξ·.εε11ίεει, aliine
nenimis verus fuerit de" Origene, id est. ne rudi,
arido et strigoso sermone minus _dixerit,_.quam
debuisset : inde, ne, hoc vitium fugiens, e diverso
non satis verus fuerit, minuta qumque quasi Origene
digna consectans ambitiosius. lo.
(61) Παραδίδου καὶ παρατίθεσοη III est, trade
me uirDei κτῆμα, idque custodiendum ex i_nitio
cap. 17, et_can_mtenda eumdem me. ut_tunum xequar
iduue recipiendum es ejusdem cap. 117 fine. Λέμιή
hoc potest dill‘ercntiis vocum. subdit statim Gre-
gorius : μᾶλλον δὲ παραδίδου. Pro παραδίδου sen-
sum requirere ἀποδίδου, statuebat Rhodomanus.
Sed non opus est mutato. Gregorius verbum παρα·
δίδου iterat, ac verbo παρατίθεσο non plane resorpw