PG 10, col. 1120
Unus ilius ante incarnationem, et post incar-Α Εἰς Υἱὸς καὶ πρὸ τῆς σαρκώσεως καὶ μετὰ τὴ
σάρκωσιν· ὁ αὐτὸς ἄνθρωπος καὶ Θεὸς, ἐκάτερον sς
ἔν· καὶ οὐχ ἔτερον μὲν πρόσωπον ὁ Θοὸς Λόγο,λα-
ρον δὲ ἄνθρωπος Ἰησοῦς, ἀλλʼ αὐτὸς ὁ προῦπigæ
alia vero homo Jesus; sed idem qui prius erat
Τίὸς ἐνωθεὶς σαρκὶ ἐκ Μαρίας κατέστη, τέλειονμᾳ
ἅγιον καὶ ἀναμάρτητον ἄνθρωπον συνιστὰς ἐαπὸ,
καὶ οἰκονομῶν εἰς ἀνανέωσιν ἀνθρωπότητος κοὶ ό-
σμου παντὸς σωτήριον· Θεὸς ὁ Πατὴρ, τέλειον ὧά
πρόσωπον, τέλειον ἔχει τὸν Λόγον ἐξ αὐτοῦ γεγινπτ-
μένον ἀληθῶς, οὐχ ὡς λόγον λαλούμενον, οὐδὶ a.
υἱοθεσίαν υἰὸν, ὡς ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι υἴcὶ Θεῦ
καλοῦνται, ἀλλὰ Υἱὸν φύσει Θεόν· τέλειον δὲ [γιι
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκ Θεοῦ διʼ Τἱοῦ χοηῦ-
μενον εἰς τοὺς υἱοθετουμένους, ζῶν καὶ ζωοσυὸs,
per Filium in adoptatos filios effusum, viventem et ,ἄγιον ἀγιαστικὸν τῶν μεταλαμβανόντων αὐτοῦ, οὴ
vivificantem, sanctum et sanctificantem eos quu[ ʼʼ ὡς ὑπʼ ἀνθρώπου πνοὴν ἐμπνευσθεῖσαν ἀνυπόπππτο,
Δὐλʼ ἐκ Θεοῦ ζῶσαν· διʼ ὅπερ ἡ Τριὰς προποηά.
δοξαστὴ καὶ τιμία καὶ σεβάσμιος· Πατρὸς μὲνἐν7
νοουμένου καθότι Τἱὸς ἐξ αὐτοῦ, ἱοῦ δὲ ἐν Πστ
δοξαζομένοι, καθʼ ὅ ἐσττὶν ἐκ Πατρὸς, φανερουpίνs
ἐν Πνεύματι ἀγίῳ τοῖς ἀγιαζομένοις.
Ὁτι δὲ σεβάσμιός ἐστιν ἡ ἀγία Τριὰς μὴ χυωκν
Quod autem venerabilis est sancta Τrinitas non
μένη, μηδὲ ἀλλοτριουμένη, τοῦτο διδάσκει ἡμᾶς a
λος ἐν τῇ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῇ δευτέρᾳλέe
οὕτως· Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρσων
καὶ ἢ ἀγάπτη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ἄγαι
Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν. Καὶ πάλιν διὰ τπ
vobiscum in Christo, qui et unxit nos Deus, qui et,ν- Ἐπιστολῆς δηλοῖ λέγων· Ὁ δέ θεβαιῶν ῆμᾶς cis
sigmnavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus no- ὑμῖν εἰς Χριστόν καὶ χρίσας Θεὸς καὶ σφρcπc
rtris?. Adhuc autem clarius in eadem Epistola sic μενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀῥῥαβῶνα τοῦ Dνsrρa
scribit: Cum legitur Moyses, velamen positum est τος ἐν ταῖς καρδίοις ήμῶν. Ἐτι δὲ σαφέστερον
super cor eorumς cum autem conversi fuerint ad Dο- τῇ αὐτῇ Ἐπιστολῇ γράφει οὕτως· ένέκα ἀν dro-
minum, auferetur velamen. Dominus autem Spiritus ινώσκεται Μωθσῆς , πάλυμμα ἐπὶ τὴν κgm
eαt. Bbi autem Spiritus Domini, ibi libertas. Nοε αὐτῶν κεῖεαι· ήνίκα δʼ ἂν ἐπιιστρέψῃ αρὸς Κrc,
vero omnes revelatα facie gloriam Domini specu- περιαερεῖται τὸ κάλυμμα· d δὲ Κύριος τὸ Dνæraa
dantes, in eamdem imaginem transformamur gloriε δπου δὲ τὸ πνεῦμα, ἐκεῖ ἐλευθερία· ἡμεῖς δέ πῶ
τες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν· δόξαν Κρα
πατοπτριίόμενοι, τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ ἔιχςςπ
Et rursus ait Paulus: Bt absorbeatur quod mor- Καὶ πάλιν λέγει Παῦλος· Τνα καταποθξ τὸ η-
tole est, a rita. Qui autem eicit nos in hoc ipsum, τὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς· ὁ δὲ κατεργασάμενος ἡμος ς
αὐτὸ τοῦτο Θεὸς, ὁ δοὺς ὑμῖν τὸν ἀβῥαβῶrα τιιῶ
Commendamtes nosmetipsos tanquam ministri D,, ʼ ρρτύματος. Καὶ πάλιν φησίν· Συσνστάναατες έαο-
τοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι ὑπομονῇ πολλῆ, ἐν λ-
σιν, ἐν στενοχωρίαες, καὶ τὰ ἐξῆς. Εἶτα ἐπφέρ
λέγων· Ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματιι ἔΚω, er
ἀγάπτῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν Aόγῳ ἀληθείας, ἐν διτiμ-
Θεοῦ. Τδοὺ γὰρ παὶ ἐνταῦθα ῶρισεν ὁ ἀγιοςτὴν ἄίαν
Τριάδα ὀνομάσας θεὸν καὶ Λόγον καὶ Πνεῦμα ἅποτ.
Καὶ πάλιν λέγει· Οὐκ οἴδατε ὅτι ναός Θεοῦ ἐοτα.
καὶ τὐ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἱκεῖ ἐν ὑμῖν; ῖτς εr
ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον d Θεός. ΚΚαὶ
πάλιν· ζἈλλὰ ἀπελούσασθε, ἀλλʼ ἐδκαώδηrε ἐrrρ
όνόματι Κυρίου ήμῶν Ἰησοῦ,κοὶ ἐντῷ Drsiaα
I Cor. m, 15 ἐX. II Cor. v, 4, 5. s H Cor ι
C. . sI. 2ε.
ss Cor. ut, 16, 17.
ILid. 6, λ.
σάρκωσιν· ὁ αὐτὸς ἄνθρωπος καὶ Θεὸς, ἐκάτερον sς
ἔν· καὶ οὐχ ἔτερον μὲν πρόσωπον ὁ Θοὸς Λόγο,λα-
ρον δὲ ἄνθρωπος Ἰησοῦς, ἀλλʼ αὐτὸς ὁ προῦπigæ
alia vero homo Jesus; sed idem qui prius erat
Τίὸς ἐνωθεὶς σαρκὶ ἐκ Μαρίας κατέστη, τέλειονμᾳ
ἅγιον καὶ ἀναμάρτητον ἄνθρωπον συνιστὰς ἐαπὸ,
καὶ οἰκονομῶν εἰς ἀνανέωσιν ἀνθρωπότητος κοὶ ό-
σμου παντὸς σωτήριον· Θεὸς ὁ Πατὴρ, τέλειον ὧά
πρόσωπον, τέλειον ἔχει τὸν Λόγον ἐξ αὐτοῦ γεγινπτ-
μένον ἀληθῶς, οὐχ ὡς λόγον λαλούμενον, οὐδὶ a.
υἱοθεσίαν υἰὸν, ὡς ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι υἴcὶ Θεῦ
καλοῦνται, ἀλλὰ Υἱὸν φύσει Θεόν· τέλειον δὲ [γιι
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκ Θεοῦ διʼ Τἱοῦ χοηῦ-
μενον εἰς τοὺς υἱοθετουμένους, ζῶν καὶ ζωοσυὸs,
per Filium in adoptatos filios effusum, viventem et ,ἄγιον ἀγιαστικὸν τῶν μεταλαμβανόντων αὐτοῦ, οὴ
vivificantem, sanctum et sanctificantem eos quu[ ʼʼ ὡς ὑπʼ ἀνθρώπου πνοὴν ἐμπνευσθεῖσαν ἀνυπόπππτο,
Δὐλʼ ἐκ Θεοῦ ζῶσαν· διʼ ὅπερ ἡ Τριὰς προποηά.
δοξαστὴ καὶ τιμία καὶ σεβάσμιος· Πατρὸς μὲνἐν7
νοουμένου καθότι Τἱὸς ἐξ αὐτοῦ, ἱοῦ δὲ ἐν Πστ
δοξαζομένοι, καθʼ ὅ ἐσττὶν ἐκ Πατρὸς, φανερουpίνs
ἐν Πνεύματι ἀγίῳ τοῖς ἀγιαζομένοις.
Ὁτι δὲ σεβάσμιός ἐστιν ἡ ἀγία Τριὰς μὴ χυωκν
Quod autem venerabilis est sancta Τrinitas non
μένη, μηδὲ ἀλλοτριουμένη, τοῦτο διδάσκει ἡμᾶς a
λος ἐν τῇ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολῇ δευτέρᾳλέe
οὕτως· Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρσων
καὶ ἢ ἀγάπτη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ἄγαι
Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν. Καὶ πάλιν διὰ τπ
vobiscum in Christo, qui et unxit nos Deus, qui et,ν- Ἐπιστολῆς δηλοῖ λέγων· Ὁ δέ θεβαιῶν ῆμᾶς cis
sigmnavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus no- ὑμῖν εἰς Χριστόν καὶ χρίσας Θεὸς καὶ σφρcπc
rtris?. Adhuc autem clarius in eadem Epistola sic μενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀῥῥαβῶνα τοῦ Dνsrρa
scribit: Cum legitur Moyses, velamen positum est τος ἐν ταῖς καρδίοις ήμῶν. Ἐτι δὲ σαφέστερον
super cor eorumς cum autem conversi fuerint ad Dο- τῇ αὐτῇ Ἐπιστολῇ γράφει οὕτως· ένέκα ἀν dro-
minum, auferetur velamen. Dominus autem Spiritus ινώσκεται Μωθσῆς , πάλυμμα ἐπὶ τὴν κgm
eαt. Bbi autem Spiritus Domini, ibi libertas. Nοε αὐτῶν κεῖεαι· ήνίκα δʼ ἂν ἐπιιστρέψῃ αρὸς Κrc,
vero omnes revelatα facie gloriam Domini specu- περιαερεῖται τὸ κάλυμμα· d δὲ Κύριος τὸ Dνæraa
dantes, in eamdem imaginem transformamur gloriε δπου δὲ τὸ πνεῦμα, ἐκεῖ ἐλευθερία· ἡμεῖς δέ πῶ
τες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν· δόξαν Κρα
πατοπτριίόμενοι, τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ ἔιχςςπ
Et rursus ait Paulus: Bt absorbeatur quod mor- Καὶ πάλιν λέγει Παῦλος· Τνα καταποθξ τὸ η-
tole est, a rita. Qui autem eicit nos in hoc ipsum, τὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς· ὁ δὲ κατεργασάμενος ἡμος ς
αὐτὸ τοῦτο Θεὸς, ὁ δοὺς ὑμῖν τὸν ἀβῥαβῶrα τιιῶ
Commendamtes nosmetipsos tanquam ministri D,, ʼ ρρτύματος. Καὶ πάλιν φησίν· Συσνστάναατες έαο-
τοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι ὑπομονῇ πολλῆ, ἐν λ-
σιν, ἐν στενοχωρίαες, καὶ τὰ ἐξῆς. Εἶτα ἐπφέρ
λέγων· Ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματιι ἔΚω, er
ἀγάπτῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν Aόγῳ ἀληθείας, ἐν διτiμ-
Θεοῦ. Τδοὺ γὰρ παὶ ἐνταῦθα ῶρισεν ὁ ἀγιοςτὴν ἄίαν
Τριάδα ὀνομάσας θεὸν καὶ Λόγον καὶ Πνεῦμα ἅποτ.
Καὶ πάλιν λέγει· Οὐκ οἴδατε ὅτι ναός Θεοῦ ἐοτα.
καὶ τὐ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἱκεῖ ἐν ὑμῖν; ῖτς εr
ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον d Θεός. ΚΚαὶ
πάλιν· ζἈλλὰ ἀπελούσασθε, ἀλλʼ ἐδκαώδηrε ἐrrρ
όνόματι Κυρίου ήμῶν Ἰησοῦ,κοὶ ἐντῷ Drsiaα
I Cor. m, 15 ἐX. II Cor. v, 4, 5. s H Cor ι
C. . sI. 2ε.
ss Cor. ut, 16, 17.
ILid. 6, λ.