PG 100, col. 185
de; Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἶνα ὅθεν ἡμῖν τὸ
εἶναι ὑπῆρξε διὰ τήν ἄφατον αὐτοῦ ἁταθότητα, ίντιῦοεν
ταί τό εὖ εἶναι ἡμῖν χαρισθείη. ὀμολογῶ οὖν καί πι-
entio, αὑτὸν τόν ἕνα τῆς ζωαρχικῆς καί μακαρίας
ι·μὸοέ τόν τοῦ Θεοῦ Υίόν καί Λόγον τόν τῷ ῐίατρί καί
τῷ Πνεῦματι ἄϊδίως συμπροσκυνούμενον καί
συνδοξαζόμενον, ὡς όμοούσιον καί σύνθρονον ἀπείρῳ
φιλανθρωπίᾳ κινούμενον πρὸς οἶκτον τοῦ οἰκείου πλά-
σματος , εὐδοκία πατρικῇ καί οὶκτιρμοῖς, χάριτί τε
καί συνεργίᾳ τοῦ παναγίου ῐινεύματος, κατελθόντα ίκ
τῶν οὐρανῶν τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφῆναι , ἵνα
τοὺς κατακριθέντας ἡμᾶς πάλαι ᾤ ἁμαρτίᾳ καί τῆς
τρυφῆς ίκπεπτωκότας παραδείσου, καί τῇ φθορᾷ ὑπενη-
δεγμίνους χάριτι ἆνασώσηται, καὶ θείας κοινωνοὺς
imp-piamen φύσεως. ἐνοικήσας γὰρ ίν τῇ ’γαστρί
εἰς Παρθένου, καί κυρίως καί ἆληθῶς Θεοτόκου καί
ψυχὴν καί σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεῦματι, καί
ὅλον εἷς ἔαυτόν ἀνειληφώς ἒξ αὐτῆς τό ἡμέτερον,
ὥσπερ iv ἀρχῇ ζωοπλαστῆσας τὶν ἄνθρωπον, προῆλθε
θεὸς σεσαρκωμίνος, μείνας τοῦτο ὅπερ ἦν Θεὸς.
Παρθένον καί μετά τόκον τήν ὑπερφυῶς καί ἀρρήτως
τεκοῦσα συντηρήσας, μηδαμῶς τῆς κατὰ φύσιν παρ-
ᾶενίας τραπείσης είς ἔνδειξιν ἀληθῆ τῆς κατὰ τήν πρόοδον
αὐτοῦ τῆς γεννήσεως ἆτριψίας καί⁸ ἀναλλοιόντου δια-
μονῆς. Ὀ.τῷ Πατρί γὰρ συμφυὴς, ό όμοούσιος ἡμῖν
κατά πάντα, χωρὶς ἁμαρτίας γενόμενος, σπίρματος
’Δϐραᾶμ ὶπιλαμϐάνεται, παραπλησίοὶς ἡμῖν κεκοινω-
νηκὸς αἵματος καί σαρκός’ σάρκα ἄψυχὼμίνην ἀνεί-
ληφε ψυχῇ λογικῇ καί νοερᾷ οὐδαμῶς προϋποστᾶσαν
τίς ἄκρας ίνῶσεως, ἀλλὰ μία σὰρξ ἔμψυχος λογική
δαί τῆς κατά Χριστόν συμφυΐας πιστεύεται, οὔ κατὰ
χάριν σκηνώσας ἐν ύμῖν, ἀλλ’ ὅλος ὅλῃ ἀνθρωπεία
ptim- συμπλακεὶς· ἀσυγχύτως, καί ἆδιαιρίτως, καί
ὑπερφυῶς τὴν ἕνωσιν ἐργασάμενος, ἶνα αί συνελθοῦσαι
οὐσίαι θεότητός τε καί ἀνθρωπότητος, ἂν ἰδιότητι τῇ
κατᾶ φύσιν διαμείνωσι, καί οὐδαμῶς είς ἀλλήλας μετα·
ϐῶσιν· εἰ καί ⁸ κατακλίσεις τῷ λόγῳ τῆς συμφυΐας
παραχωρεῖν εὗσεϐὖς νοοῦμεν διὰ τήν τῶν ὀνομάτων
ἐπέζευξεν, ἐπινοίᾳ γὰρ μόνῃ καί οῦ πράγματι ’διίστα-
26:: δοξάζομεν ε διὰ τὴν ὑπερφυόι τῶν συνελθόντων
σοι
σενι
τό μοναδικόν δὲ καί ζ’νιαῒον τῆς ὑποστάσεως, φυλάτ-
τεσθαι πιστεύομεν ἄτμητον καὶ ἀρῤαγές διαμενονο
καταϐαλέσθαι γὰρ ἦ φαντασιὼδης τοῦ ἀπατεῶνος Εὖ-
tJVerius, κατὰ κλήσειςλ...3 περὶ χωρεῖν : nt sit set};
tentia; secundum appellationis [ratione naturalis mus. llsnolers.
εἶναι ὑπῆρξε διὰ τήν ἄφατον αὐτοῦ ἁταθότητα, ίντιῦοεν
ταί τό εὖ εἶναι ἡμῖν χαρισθείη. ὀμολογῶ οὖν καί πι-
entio, αὑτὸν τόν ἕνα τῆς ζωαρχικῆς καί μακαρίας
ι·μὸοέ τόν τοῦ Θεοῦ Υίόν καί Λόγον τόν τῷ ῐίατρί καί
τῷ Πνεῦματι ἄϊδίως συμπροσκυνούμενον καί
συνδοξαζόμενον, ὡς όμοούσιον καί σύνθρονον ἀπείρῳ
φιλανθρωπίᾳ κινούμενον πρὸς οἶκτον τοῦ οἰκείου πλά-
σματος , εὐδοκία πατρικῇ καί οὶκτιρμοῖς, χάριτί τε
καί συνεργίᾳ τοῦ παναγίου ῐινεύματος, κατελθόντα ίκ
τῶν οὐρανῶν τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφῆναι , ἵνα
τοὺς κατακριθέντας ἡμᾶς πάλαι ᾤ ἁμαρτίᾳ καί τῆς
τρυφῆς ίκπεπτωκότας παραδείσου, καί τῇ φθορᾷ ὑπενη-
δεγμίνους χάριτι ἆνασώσηται, καὶ θείας κοινωνοὺς
imp-piamen φύσεως. ἐνοικήσας γὰρ ίν τῇ ’γαστρί
εἰς Παρθένου, καί κυρίως καί ἆληθῶς Θεοτόκου καί
ψυχὴν καί σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεῦματι, καί
ὅλον εἷς ἔαυτόν ἀνειληφώς ἒξ αὐτῆς τό ἡμέτερον,
ὥσπερ iv ἀρχῇ ζωοπλαστῆσας τὶν ἄνθρωπον, προῆλθε
θεὸς σεσαρκωμίνος, μείνας τοῦτο ὅπερ ἦν Θεὸς.
Παρθένον καί μετά τόκον τήν ὑπερφυῶς καί ἀρρήτως
τεκοῦσα συντηρήσας, μηδαμῶς τῆς κατὰ φύσιν παρ-
ᾶενίας τραπείσης είς ἔνδειξιν ἀληθῆ τῆς κατὰ τήν πρόοδον
αὐτοῦ τῆς γεννήσεως ἆτριψίας καί⁸ ἀναλλοιόντου δια-
μονῆς. Ὀ.τῷ Πατρί γὰρ συμφυὴς, ό όμοούσιος ἡμῖν
κατά πάντα, χωρὶς ἁμαρτίας γενόμενος, σπίρματος
’Δϐραᾶμ ὶπιλαμϐάνεται, παραπλησίοὶς ἡμῖν κεκοινω-
νηκὸς αἵματος καί σαρκός’ σάρκα ἄψυχὼμίνην ἀνεί-
ληφε ψυχῇ λογικῇ καί νοερᾷ οὐδαμῶς προϋποστᾶσαν
τίς ἄκρας ίνῶσεως, ἀλλὰ μία σὰρξ ἔμψυχος λογική
δαί τῆς κατά Χριστόν συμφυΐας πιστεύεται, οὔ κατὰ
χάριν σκηνώσας ἐν ύμῖν, ἀλλ’ ὅλος ὅλῃ ἀνθρωπεία
ptim- συμπλακεὶς· ἀσυγχύτως, καί ἆδιαιρίτως, καί
ὑπερφυῶς τὴν ἕνωσιν ἐργασάμενος, ἶνα αί συνελθοῦσαι
οὐσίαι θεότητός τε καί ἀνθρωπότητος, ἂν ἰδιότητι τῇ
κατᾶ φύσιν διαμείνωσι, καί οὐδαμῶς είς ἀλλήλας μετα·
ϐῶσιν· εἰ καί ⁸ κατακλίσεις τῷ λόγῳ τῆς συμφυΐας
παραχωρεῖν εὗσεϐὖς νοοῦμεν διὰ τήν τῶν ὀνομάτων
ἐπέζευξεν, ἐπινοίᾳ γὰρ μόνῃ καί οῦ πράγματι ’διίστα-
26:: δοξάζομεν ε διὰ τὴν ὑπερφυόι τῶν συνελθόντων
σοι
σενι
τό μοναδικόν δὲ καί ζ’νιαῒον τῆς ὑποστάσεως, φυλάτ-
τεσθαι πιστεύομεν ἄτμητον καὶ ἀρῤαγές διαμενονο
καταϐαλέσθαι γὰρ ἦ φαντασιὼδης τοῦ ἀπατεῶνος Εὖ-
tJVerius, κατὰ κλήσειςλ...3 περὶ χωρεῖν : nt sit set};
tentia; secundum appellationis [ratione naturalis mus. llsnolers.