PG 100, col. 216
η’. Κοινὺς δέ ἔσται ἡμῖν ό λόγος πρός τε τὸν
εὑρετὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ δραματουργηθέντος
δόγματος, καὶ τοῦς ὑπασπιστὰς καὶ κενοὺς δογμα-
τιστὰς τῆς βωμολόχου ταύτης καὶ άπατηλῆς δόξης.
Καιρὸς λοιπδν ἥδη ἐπ’ αὐτὴν τῶν προϐλημάτων
αὐτῶν ίέναι τὴν ἔρευναν καὶ¹ ταῦτα είς μέσους
ἀγαγόντας ὅσα παράλογα ἐν αὐτοῖς, καὶ πρὸς ύπο
αγωγὴν καὶ ἀπάτην ὧν πολλῶν σκευωρούμενα, καὶ
εἴ τι βλασφημίας ἔμπλεων διαφανείη, διελέγξαι
ῥᾳδίως · ἀλλὰ τὸν πολὺν ῦθλον καὶ τὴν ἑγκειμένην
φλυαρίαν, καὶ ἄλλως ῥημάτων όχλον τοῖς ἀκροα-
ταῖς ἐμποιοῦσαν περιιστάμενοι, ἐπ’ αὐτὰ τὰ δοκοῦν-
τα καίρια εἶναι τῆς ματαιότητος αὐτῶν ὁμόσε
χωρῶμεν. Οὐδὲν δὲ χεῖρον ἐπιμνησθῆναι καὶ
τρόπῳ τοῖς τὸ τηνικάδε τὸ τῆς ἱερωσύνης ἐσχημαο
τισμένοις ἀξίωμα τῷ λόγῳ προσάγεται. Ἐν σχήματι
γὰρ ἐρωτήσεως προάγων τὸν λόγον, ἐκεῖθεν ὑπο-
πλάττεται τὰς λύσεις τῶν ἠπορημένων ἐπιζητεῖν,
καί τοι κατὰ πολλὴν ἐξουσίαν, αὐθαδείᾳ πάσῃ καὶ
φιλαυτία κεχρημένος, τὰ αὐτῷ κεχαρισμένα προδι-
ηνυκὼς ἦδη.”Εχει δὲ ὧδε τά προτεινόμενα.
θ’. ι Ἥ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολικη ήμῶν πάντων
τῶν Χριστιανῶν Ἐκκλησία, παρέλαϐεν οὕτως ὁμου
λογεῖν τὸν Υἰὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ φύσει ἁπλοῦν
ὑπάρχοντα, σαρκωθέντα δὲ ἐκ τῆς παναγίας ἀχράν-
του Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἀεὶ παρθένου Μαρίας.
μὴ τρέψαντα τὴν θεότητα είς σάρκα, μήτε τὴν
σάρκα είς τὴν θεότητα αὖξος ἐμποιησαμένην, ἀλλὰ
τῶν δύο φύσεων συνελθουσῶν είς ἕνωσιν ἅσύγχυτον
μίαν, τήν τε τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος,
’ἑνατδν αὑτὸν καθ’ ὑπόστασιν μίαν ὑπάρχειν · τουτο
ἐστι διπλοῦν ἐν ἐνὶ προσώπῳ ὄντα, κᾶν πᾶσα εἰ·
κὼν παράγωγος (l0) πρωτοτύπου τινὸς γνωρξζη-
ται. Ι
Τά μὲν δὴ τῶν προοιμίων τοιαῦτα. Τί οῦν πρὶς
ταῦτά φαμεν ήμεῖς; Ὅτι εὐθὺς μὲν καὶ ἐκ πρώτης
ἐπιχειρήσεως, ἐπειδὴ πρὸς Χριστιανοὺς ἦν αὐτῷ ὁ
λόγος, Χριστιανοῦ πρόσωπον ὑποδύεται, τὸ ὓπουλον
καὶ δολερὸν ῶσπερ ἐν ταμείῳ τῇ ἐαυτοῦ ψυχῇ τέως
ἀποκρυψάμενος· καταλαζονεύεται δὲτὴν τῆς Ἐκ-
κλησίας φυλάττειν παράδοσιν , καὶ ἀποσεμνύνειν
ὂοκεί τὸ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ Λόγου μυστήριον ο
γεραίρειν γε μὴν κατασχηματίζεται τὴν παναγίαν
Παρθένον, τοῦ Θεοῦ μητέρα, ἢν ἐν ἑτέροις πολυτρό-
πως ἡτιμωμένην δεικνύειν ἐϐούλετο, καὶ αὑτὰς τὰς
πρὶς Θεὸν παρ⁴ αὐτῆς πρεσϐείας, δι’ ὧν πᾶσι Χρι-
στ;ανοῖς ὡς σωτηρίας προξένων ἐλπίσιν ἁκλονήτοις
ρίου τὸ παράπαν ᾄγιον, ἀλλὰ καὶγ τὰ λείψανα Δτού--
τωνᾲεὺρισκόμενα διαπτύεσθαι, ,καί μηδὲ πρεσβείαν.
αὐτῶν ’ἐξαιτεῑνο οὐδὲνγὰρ ἰσχύουσιν : Ut legem
quoque uniuersalem populo prapostterit, ne quicquam
omnino servorum Dei, sanctus diceretur; sed (lianc
eorum νειῐιμιὶαι τέρειναι destinarentur. neve interces-
sio ipso: uni peteretur, ceu qui nihil juvure queant.
(10) (Iud. παρά-(ος.
εὑρετὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ δραματουργηθέντος
δόγματος, καὶ τοῦς ὑπασπιστὰς καὶ κενοὺς δογμα-
τιστὰς τῆς βωμολόχου ταύτης καὶ άπατηλῆς δόξης.
Καιρὸς λοιπδν ἥδη ἐπ’ αὐτὴν τῶν προϐλημάτων
αὐτῶν ίέναι τὴν ἔρευναν καὶ¹ ταῦτα είς μέσους
ἀγαγόντας ὅσα παράλογα ἐν αὐτοῖς, καὶ πρὸς ύπο
αγωγὴν καὶ ἀπάτην ὧν πολλῶν σκευωρούμενα, καὶ
εἴ τι βλασφημίας ἔμπλεων διαφανείη, διελέγξαι
ῥᾳδίως · ἀλλὰ τὸν πολὺν ῦθλον καὶ τὴν ἑγκειμένην
φλυαρίαν, καὶ ἄλλως ῥημάτων όχλον τοῖς ἀκροα-
ταῖς ἐμποιοῦσαν περιιστάμενοι, ἐπ’ αὐτὰ τὰ δοκοῦν-
τα καίρια εἶναι τῆς ματαιότητος αὐτῶν ὁμόσε
χωρῶμεν. Οὐδὲν δὲ χεῖρον ἐπιμνησθῆναι καὶ
τρόπῳ τοῖς τὸ τηνικάδε τὸ τῆς ἱερωσύνης ἐσχημαο
τισμένοις ἀξίωμα τῷ λόγῳ προσάγεται. Ἐν σχήματι
γὰρ ἐρωτήσεως προάγων τὸν λόγον, ἐκεῖθεν ὑπο-
πλάττεται τὰς λύσεις τῶν ἠπορημένων ἐπιζητεῖν,
καί τοι κατὰ πολλὴν ἐξουσίαν, αὐθαδείᾳ πάσῃ καὶ
φιλαυτία κεχρημένος, τὰ αὐτῷ κεχαρισμένα προδι-
ηνυκὼς ἦδη.”Εχει δὲ ὧδε τά προτεινόμενα.
θ’. ι Ἥ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολικη ήμῶν πάντων
τῶν Χριστιανῶν Ἐκκλησία, παρέλαϐεν οὕτως ὁμου
λογεῖν τὸν Υἰὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ φύσει ἁπλοῦν
ὑπάρχοντα, σαρκωθέντα δὲ ἐκ τῆς παναγίας ἀχράν-
του Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἀεὶ παρθένου Μαρίας.
μὴ τρέψαντα τὴν θεότητα είς σάρκα, μήτε τὴν
σάρκα είς τὴν θεότητα αὖξος ἐμποιησαμένην, ἀλλὰ
τῶν δύο φύσεων συνελθουσῶν είς ἕνωσιν ἅσύγχυτον
μίαν, τήν τε τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος,
’ἑνατδν αὑτὸν καθ’ ὑπόστασιν μίαν ὑπάρχειν · τουτο
ἐστι διπλοῦν ἐν ἐνὶ προσώπῳ ὄντα, κᾶν πᾶσα εἰ·
κὼν παράγωγος (l0) πρωτοτύπου τινὸς γνωρξζη-
ται. Ι
Τά μὲν δὴ τῶν προοιμίων τοιαῦτα. Τί οῦν πρὶς
ταῦτά φαμεν ήμεῖς; Ὅτι εὐθὺς μὲν καὶ ἐκ πρώτης
ἐπιχειρήσεως, ἐπειδὴ πρὸς Χριστιανοὺς ἦν αὐτῷ ὁ
λόγος, Χριστιανοῦ πρόσωπον ὑποδύεται, τὸ ὓπουλον
καὶ δολερὸν ῶσπερ ἐν ταμείῳ τῇ ἐαυτοῦ ψυχῇ τέως
ἀποκρυψάμενος· καταλαζονεύεται δὲτὴν τῆς Ἐκ-
κλησίας φυλάττειν παράδοσιν , καὶ ἀποσεμνύνειν
ὂοκεί τὸ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ Λόγου μυστήριον ο
γεραίρειν γε μὴν κατασχηματίζεται τὴν παναγίαν
Παρθένον, τοῦ Θεοῦ μητέρα, ἢν ἐν ἑτέροις πολυτρό-
πως ἡτιμωμένην δεικνύειν ἐϐούλετο, καὶ αὑτὰς τὰς
πρὶς Θεὸν παρ⁴ αὐτῆς πρεσϐείας, δι’ ὧν πᾶσι Χρι-
στ;ανοῖς ὡς σωτηρίας προξένων ἐλπίσιν ἁκλονήτοις
ρίου τὸ παράπαν ᾄγιον, ἀλλὰ καὶγ τὰ λείψανα Δτού--
τωνᾲεὺρισκόμενα διαπτύεσθαι, ,καί μηδὲ πρεσβείαν.
αὐτῶν ’ἐξαιτεῑνο οὐδὲνγὰρ ἰσχύουσιν : Ut legem
quoque uniuersalem populo prapostterit, ne quicquam
omnino servorum Dei, sanctus diceretur; sed (lianc
eorum νειῐιμιὶαι τέρειναι destinarentur. neve interces-
sio ipso: uni peteretur, ceu qui nihil juvure queant.
(10) (Iud. παρά-(ος.