PG 100, col. 218
dicunt : Sagitta vulnerans, lingua eorum : sepulcrum
potem, guttur eorum :linguis mis dolose agebant ³-⁵.
Suadent enim, lepore ac lenitate sermonis semet
ligarantes, auresque mulcentes; vulnerantque si-
mul, ceu sagittis acutis, indoctiorum animos. va-
riisque et insanibilibus plagis alte transfigant. Cum
enim oblique hic homo malitioseqne adversus te—
ritatem invehitur, non continuo impietatem osten-
tat; benigne vero sincerequc doctrinam sanam ex-
, ponit, ut videatur recte et irreprehensibilitcr sen-
tire; atque ita complurima benevolentiam venari
molitur, ut cum postea propriam evomet malitiam,
dignus lide habitus, facilius eos capiat qni ipsius
fictas fabulas persuaderi sibi siverint. Atqui hami
oportet verbis attendere, 20 sed facta conside-
rare. Ite enim vera commovetur ab eo bellum adver-
sus Unigeuiti incarnationem. llinc Typhon impie-
tatis attollitur plurimumque grandesdt . sacris
'nostris dogmatibus perversam suam opinionem
opponens :quasque res ei nec attingere nec spe-
ctare liceret. eas printer omne las prasterque uo-
stram legislationem (12) oppugnat, suian cum
impetu et odio in Ecclesia: corpus insiliens. Certe
omnibus notum est, quos homines in Ecclesia sua
Dens posuerit, nempe eos quos magni Apostoli
doctrina nobis demonstrat ⁸. Nihilominus cum hic
(Mamonas) deberet publicis regalibusque negotiis
vacare, postquam divin-.e gloria: carnalitatem suam
atque libidinem anteposuit, ductorum suorum imo
pulsus suasionibus, ltorribiliter furens contra pio-
rum partes manum armavit, linguamque adversus
rectam et inculpabilem (idem nostram exacuit. Si
quis ergo mentem adverterit, et accuratius rem
dispexerit, facillime illum cognoscet, non adversus
veritatem tantum impingere, vermn etiam sibimet
ipsum deformiter contradicere.
10. ι Sancta Dei, inquit, ct catholica omnium,
qui Christiani sumus, ecclesia. ι Quamnam hic
tu dicis ecclesiam? rogabit eum aliquis. Si alia'n
quamdam’ peculiarem secernens, dum phantasize
tuae vanitati indulges, procudisti, hoc utique pro-
prium erit opificium tuum. Sin vero hanc dicis, qua:
apud nos est , quomodo tu sanctam nunc appellas,
quam exsecrandum impuramque alibi lictionilms
tuis pinrimis atque malitia, et daemoniorum cultri-
cem, statuasque sacrilegas venerantem demonstrare
hanc sententiam confirmare multis aliis Patrum
auctoritatilms, non foret dimrile.
(12) Nempe contra canonicam regulam, qua lui-
cis hominibus disputare de divinis ti'lglllilllbUS itt-
tenlirztum erat.
potem, guttur eorum :linguis mis dolose agebant ³-⁵.
Suadent enim, lepore ac lenitate sermonis semet
ligarantes, auresque mulcentes; vulnerantque si-
mul, ceu sagittis acutis, indoctiorum animos. va-
riisque et insanibilibus plagis alte transfigant. Cum
enim oblique hic homo malitioseqne adversus te—
ritatem invehitur, non continuo impietatem osten-
tat; benigne vero sincerequc doctrinam sanam ex-
, ponit, ut videatur recte et irreprehensibilitcr sen-
tire; atque ita complurima benevolentiam venari
molitur, ut cum postea propriam evomet malitiam,
dignus lide habitus, facilius eos capiat qni ipsius
fictas fabulas persuaderi sibi siverint. Atqui hami
oportet verbis attendere, 20 sed facta conside-
rare. Ite enim vera commovetur ab eo bellum adver-
sus Unigeuiti incarnationem. llinc Typhon impie-
tatis attollitur plurimumque grandesdt . sacris
'nostris dogmatibus perversam suam opinionem
opponens :quasque res ei nec attingere nec spe-
ctare liceret. eas printer omne las prasterque uo-
stram legislationem (12) oppugnat, suian cum
impetu et odio in Ecclesia: corpus insiliens. Certe
omnibus notum est, quos homines in Ecclesia sua
Dens posuerit, nempe eos quos magni Apostoli
doctrina nobis demonstrat ⁸. Nihilominus cum hic
(Mamonas) deberet publicis regalibusque negotiis
vacare, postquam divin-.e gloria: carnalitatem suam
atque libidinem anteposuit, ductorum suorum imo
pulsus suasionibus, ltorribiliter furens contra pio-
rum partes manum armavit, linguamque adversus
rectam et inculpabilem (idem nostram exacuit. Si
quis ergo mentem adverterit, et accuratius rem
dispexerit, facillime illum cognoscet, non adversus
veritatem tantum impingere, vermn etiam sibimet
ipsum deformiter contradicere.
10. ι Sancta Dei, inquit, ct catholica omnium,
qui Christiani sumus, ecclesia. ι Quamnam hic
tu dicis ecclesiam? rogabit eum aliquis. Si alia'n
quamdam’ peculiarem secernens, dum phantasize
tuae vanitati indulges, procudisti, hoc utique pro-
prium erit opificium tuum. Sin vero hanc dicis, qua:
apud nos est , quomodo tu sanctam nunc appellas,
quam exsecrandum impuramque alibi lictionilms
tuis pinrimis atque malitia, et daemoniorum cultri-
cem, statuasque sacrilegas venerantem demonstrare
hanc sententiam confirmare multis aliis Patrum
auctoritatilms, non foret dimrile.
(12) Nempe contra canonicam regulam, qua lui-
cis hominibus disputare de divinis ti'lglllilllbUS itt-
tenlirztum erat.