PG 104, col. 205
δοκῶ, ὀφείλεις μοι τὴν ἀγάπην⁸³ · εί δ’ ἀπιστεῖς καὶ
ὅμοιόν σοι νομίζεις ἐμὲ eos,“ ἄνθρωπον, καὶ οὓτω
τὸ ἀγαπᾷν χρεωστεῖς κατὰ τὸν νόμον. Ἀδελφοὺς
καλοῦμεν ἐκείνους, οἳ ὲξ ὲνὺς ἔφυσαν σπέρματος καὶ
μιᾶς γαστρός. Ol δὲ τὸν αὑτὸν ἔχοντες ποιητὴν καὶ
μίαν μητέρα τὴν γῆν, ἀφ’ ἧς διεπλάσθημεν, καὶ
ψυχῆς ἀξίωμα. παραπλήσιον, εὐσεϐείας δὲ καὶ πολι-
τείας ἕνα θεσμὸν, καὶ τὴν ὲλπίδα τοῦ μέλλοντος τὴν
αὐτὴν, πῶς οὐ πάσης ἀδελφότητος καὶ συγγενείας
ἐσμὲν ἀλλήλων ὲγγύτε ροι ; καὶ ὅταν ἄνθρωπον ῐδῃς ⁸⁸.
σαυτὸν ὁρᾷς ὲν ὲκιιίνῳ. Δεῖ οὖν καὶ τὰ ἐκείνου θεω-
ροῦντα πάθη, λιμδν, δίψαν, γυμνότητα, τὴν ἄλλην
ἔνδειαν καὶ τὰς νόσους καὶ τοὺς ἄλλους πειρασμοὺς
ὡς οἰκεῖα πάθη καὶ συμφορὰς οἰκτείρειν. Πολλοὺς
ἔγνωμεν ἐπὶ μὲν τῶν λόγων ὁμολογήσαντας προ-
κινδυνεύειν, ἐπὶ δὲ τῆς πείρας ψευσαμένους τὴν εὖ-
νοιαν. [1495 IL] '0 μὲν Σωτὴρ ήμῶν οὕτως ἠγάπησε
τὸ ῑδιον ποίημα, οὐχ ὡς ἑαυτὸν, ἀλλ’ ὑπὲρ ἑαυτόνι
ἡμῖν δὲ re" ἔλαττον ἑγκελεύεται , ἀγαπᾷν τὸν πλη-
σίον ὡς ἑαυτὸν, τὴν ὑπερϐολὴν ἀφελὼν, ἵνα μὴ βα-
ρεῖαν ποιήσῃ καὶ δυσήνυτον τὴν ἑντολήν.Ὶνα διὰ τῶν
ἔργων σαφέστερον ἐπιδείξῃ τὸν τῆς ἀγάπης ὁ Δε-
σπδτης νόμον, πρᾶγμα γέμον μὲν ⁸¹ ἐλέου συμϐὰν δὲ
πάντως κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον ὑπ’ ὄψιν ἄγει τῷ
λόγῳ, ὲκπαιδεύων τὸν νομικὸν ὅτι πλησίον ἡμῶν
ἐκεῖνός ἐστιν, ὃς ἂν τὴν ἐμπαθῆ ταύτην περικείμε-
νος σάρκα χρῄζῃ¹¹ βοηθείας καὶ¹ οἰκτιρμῶν. Τὸ δὲ
πάθος · ὀδοίπόρος ἐξ Ἰερουσαλὴμ κατέϐαινεν εἰς
Ἰεριχὼ, καὶ λῃστῶν ἐπιδραμόντων ἀφῃρέθη μὲν
d ἔφερεν, ἐγυμνώθη es" καὶ τῶν ιματίων, καὶ
τραύμασι τοῖς ἀπὸ τῶν λῃστῶν θανάτῳ προσ-
ομιλῶν ἧπλωτο κατὰ τὴν ,λεωφόρον ⁵⁵ ψυχορῤα-
τῶν. Πρᾶγμα λίαν οἰκτρὸν [815 ll.j ὀφθαλμοῖς ἐχου-
σιν ἔλεον ἢεὶδόσιν ἔλεον. '0 Κύριος τοῖς Ἐὃραίοις
διαλεγόμενος, καὶ διδάσκων ὡς ἄφρονας καὶ μάτην
ἀναστρεφομένους ὲν ταύτῃ τῇ⁸⁶ τοῦ κλαυθμῶνος
κοιλάδι,οὖτω πώς φησιν · Ὑμεῖς ἐκ τῶν κάτω ἐστὲ,
ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω εἰμὶ , ἐκ τῶν ὀνομάτων μόνον τοῦ
ἀνω καὶ κάτω τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ χείρονος ποιούμε·
νος τὴν διάκρισιν. Καὶ νῦν δὲ καταϐαίνοντα εἰπὼν
κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν ἕφη.“Ήν δ’ ἂν οὗτος ὁἋδὰμ,
ἁποκυλιὸμενος τῆς μακαρίας ἐκείνης καὶ ὑψηλῆς
διαγωγῆς εἰς mw βάραθρον καὶ χαμαίζηλον βίον.
Τίς ὀ ἱερεύςς τίς όΛευΐτης; εἴησαν δ’ ἂν κατὰ Oeta-
ρίαν Μωσῆς καὶ Ἰωάννης, ἄμφω τοῖςξπαρατιετάσμασι
τῆς παραϐολῆς ἔνδον κρυπτόμενοι καὶ τὴν τῶν πολ-
λῶν ὕψιν λανθάνοντες. Οὗτοι γὰρ καταλαϐόντες τὸν
ἄνθρωπον (τουτέστι τδ γένος ὅλον) γυμνὸν εὑσεόεἰας
καὶ ἀρετῆς καὶ τοῖς ἐναντίοις τετραυματισμένον,
ἐθεάσαντο μὲν, οὐ μὴν ἐπήρκεσαν θεραπεῦσαι.’Δλλ’
⁸ Luc. “.16. ' Luc. χ, 26. ι .Ioan. vni, 23.
⁵⁷ τῆςς- τῆς Α : τὴν - τὴν ς. C alterum articuli
Β, ?“ τὸ add. Α. ⁸¹ μὲν om. Δ. ⁵³ χρῄ
’ί “Iva ετδ ς.
ὅμοιόν σοι νομίζεις ἐμὲ eos,“ ἄνθρωπον, καὶ οὓτω
τὸ ἀγαπᾷν χρεωστεῖς κατὰ τὸν νόμον. Ἀδελφοὺς
καλοῦμεν ἐκείνους, οἳ ὲξ ὲνὺς ἔφυσαν σπέρματος καὶ
μιᾶς γαστρός. Ol δὲ τὸν αὑτὸν ἔχοντες ποιητὴν καὶ
μίαν μητέρα τὴν γῆν, ἀφ’ ἧς διεπλάσθημεν, καὶ
ψυχῆς ἀξίωμα. παραπλήσιον, εὐσεϐείας δὲ καὶ πολι-
τείας ἕνα θεσμὸν, καὶ τὴν ὲλπίδα τοῦ μέλλοντος τὴν
αὐτὴν, πῶς οὐ πάσης ἀδελφότητος καὶ συγγενείας
ἐσμὲν ἀλλήλων ὲγγύτε ροι ; καὶ ὅταν ἄνθρωπον ῐδῃς ⁸⁸.
σαυτὸν ὁρᾷς ὲν ὲκιιίνῳ. Δεῖ οὖν καὶ τὰ ἐκείνου θεω-
ροῦντα πάθη, λιμδν, δίψαν, γυμνότητα, τὴν ἄλλην
ἔνδειαν καὶ τὰς νόσους καὶ τοὺς ἄλλους πειρασμοὺς
ὡς οἰκεῖα πάθη καὶ συμφορὰς οἰκτείρειν. Πολλοὺς
ἔγνωμεν ἐπὶ μὲν τῶν λόγων ὁμολογήσαντας προ-
κινδυνεύειν, ἐπὶ δὲ τῆς πείρας ψευσαμένους τὴν εὖ-
νοιαν. [1495 IL] '0 μὲν Σωτὴρ ήμῶν οὕτως ἠγάπησε
τὸ ῑδιον ποίημα, οὐχ ὡς ἑαυτὸν, ἀλλ’ ὑπὲρ ἑαυτόνι
ἡμῖν δὲ re" ἔλαττον ἑγκελεύεται , ἀγαπᾷν τὸν πλη-
σίον ὡς ἑαυτὸν, τὴν ὑπερϐολὴν ἀφελὼν, ἵνα μὴ βα-
ρεῖαν ποιήσῃ καὶ δυσήνυτον τὴν ἑντολήν.Ὶνα διὰ τῶν
ἔργων σαφέστερον ἐπιδείξῃ τὸν τῆς ἀγάπης ὁ Δε-
σπδτης νόμον, πρᾶγμα γέμον μὲν ⁸¹ ἐλέου συμϐὰν δὲ
πάντως κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον ὑπ’ ὄψιν ἄγει τῷ
λόγῳ, ὲκπαιδεύων τὸν νομικὸν ὅτι πλησίον ἡμῶν
ἐκεῖνός ἐστιν, ὃς ἂν τὴν ἐμπαθῆ ταύτην περικείμε-
νος σάρκα χρῄζῃ¹¹ βοηθείας καὶ¹ οἰκτιρμῶν. Τὸ δὲ
πάθος · ὀδοίπόρος ἐξ Ἰερουσαλὴμ κατέϐαινεν εἰς
Ἰεριχὼ, καὶ λῃστῶν ἐπιδραμόντων ἀφῃρέθη μὲν
d ἔφερεν, ἐγυμνώθη es" καὶ τῶν ιματίων, καὶ
τραύμασι τοῖς ἀπὸ τῶν λῃστῶν θανάτῳ προσ-
ομιλῶν ἧπλωτο κατὰ τὴν ,λεωφόρον ⁵⁵ ψυχορῤα-
τῶν. Πρᾶγμα λίαν οἰκτρὸν [815 ll.j ὀφθαλμοῖς ἐχου-
σιν ἔλεον ἢεὶδόσιν ἔλεον. '0 Κύριος τοῖς Ἐὃραίοις
διαλεγόμενος, καὶ διδάσκων ὡς ἄφρονας καὶ μάτην
ἀναστρεφομένους ὲν ταύτῃ τῇ⁸⁶ τοῦ κλαυθμῶνος
κοιλάδι,οὖτω πώς φησιν · Ὑμεῖς ἐκ τῶν κάτω ἐστὲ,
ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω εἰμὶ , ἐκ τῶν ὀνομάτων μόνον τοῦ
ἀνω καὶ κάτω τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ χείρονος ποιούμε·
νος τὴν διάκρισιν. Καὶ νῦν δὲ καταϐαίνοντα εἰπὼν
κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν ἕφη.“Ήν δ’ ἂν οὗτος ὁἋδὰμ,
ἁποκυλιὸμενος τῆς μακαρίας ἐκείνης καὶ ὑψηλῆς
διαγωγῆς εἰς mw βάραθρον καὶ χαμαίζηλον βίον.
Τίς ὀ ἱερεύςς τίς όΛευΐτης; εἴησαν δ’ ἂν κατὰ Oeta-
ρίαν Μωσῆς καὶ Ἰωάννης, ἄμφω τοῖςξπαρατιετάσμασι
τῆς παραϐολῆς ἔνδον κρυπτόμενοι καὶ τὴν τῶν πολ-
λῶν ὕψιν λανθάνοντες. Οὗτοι γὰρ καταλαϐόντες τὸν
ἄνθρωπον (τουτέστι τδ γένος ὅλον) γυμνὸν εὑσεόεἰας
καὶ ἀρετῆς καὶ τοῖς ἐναντίοις τετραυματισμένον,
ἐθεάσαντο μὲν, οὐ μὴν ἐπήρκεσαν θεραπεῦσαι.’Δλλ’
⁸ Luc. “.16. ' Luc. χ, 26. ι .Ioan. vni, 23.
⁵⁷ τῆςς- τῆς Α : τὴν - τὴν ς. C alterum articuli
Β, ?“ τὸ add. Α. ⁸¹ μὲν om. Δ. ⁵³ χρῄ
’ί “Iva ετδ ς.