PG 105, col. 589
λῖν, ὡς πόῤῥω που διεστῶτες, ἐξαδυνατουμεν, τού- g ut verbo extricem universo populo accepto, et re-
τους διὰ γραμμάτων ἐπιστηρίζειν σπουδάζομεν· καὶ
ἀπλῶς εἰπεῖν, πάντα τὸν περιούσιον λαὸν, καὶ τὸ βα-
σίλειονἱεράτευμα χρηματίσαν Κυρίου, καὶ δεομένους
ὡφελείας τῆς κρείττονος, ὡς οἶόν τε, ὀδηγεῖν ἡμᾶς
ἐπάναγκες. Τουτὶ γὰρ χρέος ἀφωσιωμένον ἀρχιε-
ρεῦσιν ἀεὶ καθέστηκε. Ταύτῃ τοι διαθέσει ψυχῆς καὶ
πρὸς τὴν εὕκλειαν τοῦ πεποθημένου ἡμῶν τέκνου,
καὶ χρονίας ἡμῖν ἀγάπης πρὸς αὐτὸν καθισταμένης,
καὶ πλείστων, ὡς εἰκὸς, πρὸς τὸ γράφειν ἡμῖν συν-
ωθούντων, ἔδοξε μᾶλλον διὰ τὸ, οὐκ οἶδʼ ὅπως, ἐκ
πολλοῦ χρόνου ἐν τοῖς τῆ, Ἀρμενίας κλίμασι δόγμα-
τος οὐκ ὁρθοῦ ἐπεισρυέντος καὶ ἐπισκήψαντος, Σεβή-
ρου τινὸς, φημὶ, αἰρεσιάρχου καὶ τοὺς ἐκεῖσε πάντας
καταλυμηναμένου πρὸς τὸ γράφειν παρορμηθῆναι.
Ὁθεν δὴ τῆς ἡμετέρας ἐπιστολῆς πολλαῖς ἀποδείξεσι R usi, quibus quantocius vos ad id, quod æquum est,
χρησάμενοι, ἐν αἶς θᾶττον πρὸς τὸ δέον καὶ ὑμᾶς
πεισθήσεσθαι ἐδόκουν, καὶ ἀναμυηθέντας τὸ ἀληθὲς
τῆς ἀμώμου καὶ καθαρᾶς πίστεως τοῦ κατὰ Χριιστὸν
μυστηρίου μεθʼ ἡμῶν στῆναι· καὶ ἅμα τὸν ἔνα Χρι-
στὸν καὶ Κύριον, καὶ Θεὸν ἡμῶν τὸν ἐκ δύο φύσεων,
καὶ ἐν δύο φύσεσι, καὶ δύο φύσεις ἔχοντα, μιᾷ δὲ τῇ
ὑποστάσει ὄντα κυρίως δοξάσαι. Ὁπερ ἀνέκαθεν καὶ
σχεδὸν εἰπεῖν ἡ ὑφήλιος πᾶσα, καὶ οἱ ἀρχιερατικοὶ
πέντε θρόνοι τῆς καθολικῆς καὶ ἀπωστολικῆς Ἐκκλη-
οίας τὸ τηνικάδε ἐν τῇ Χαλκηδονέων μητροπόλει
συναθροισθέντες, καὶ κατὰ πάντα ὁπαδοὶ καὶ ὁμό-
φρονες ταῖς πρώην τρισὶνʼάγίαις συνόδοις γενόμενοι,
κατὰ μηδὲν διαφωνήσαντες συνοδικῶς ὥρισάν τε καὶ
ἐθέσπισαν. Τοιγαροῦν ἔκτοτε καὶ μέχρι τῆς σήμερον
οἱ ὀρθῶς καὶ εὐσεβῶς μετὰ τῆς καθολικῆς καὶ ἀπο g staguat, ibi coactam synodum sanctam, et œcume-
στολικῆς Ἐκκλησίας βιοῦν ἐθέλοντες, τὴν ἐκεῖσε
συγκροτηθεῖσαν σύνοδον ἀγίαν καὶ οἰκουμενικὴν τε-
τάρτν πρὸς ταῖς ἄλλαις τρισὶν ἀσμένως ὑποδεχόμε-
νοι, διαπαντὸς σέβουσι. Μενοῦνγε ἐλπὶς ἡμῖν οὐχ ἡ
τυχοῦσα παρῆν, ὅπως ἐκ τῆς ἡμετέρας ἐπιστολῆς
πεισθέντες, ὅτι τάχιστα τῆς χείρονος δόξης μετα-
σταίητε, καὶ πρὸς τὸ παρʼ ἡμῶν ὀρθὸν δόγμα τῆς hypostasim esse, facili negotio relapsuros.
ἀληθείας πρεσβευόμενον, ἤγουν τὸ δοξάζειν δύο φύσεις καὶ μίαν ὑπόστασιν ἐπὶ τῆς οἰκονομίας Χριστοῦs
εὐμαρῶς μεταπέσοιτε.
β. Ἐπεὶ οὗν τὸ ἐλπιζόμενον ἡμῖν εἰς πέρας οὐκ 2. Cum ergo, quod nos sperabamus, finem non
ἐκβέβηκεν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ γραφέντα ἐδυσχέρανας· habuerit, imo scriptis etiam nostis exasperatus
καὶ οὐ μόνον τουτὶ, ἀλλὰ καὶ ἀντειπεῖν καὶ ἀντιῤ- tum et contra ire, et refutatoriam quoque oralionem
ῥητικοὺς ἡμῖν λόγους γράψαι ἐπειράθης, τούτου χά-
ριν πυρωθεὶς τῷ θείῳ ζήλῳ, καὶ τὴν τῆς σιωπς men silentii et accusationem effugientes, te negle-
ὐφορώμενος δίκην, οὐδʼ ἐνταυθοῖ ἀτημέλητόν σε
καὶ ἀθεράπευτον καταλιπεῖν ῷήθημεν. Διὸ ὅσα μὲν
ἐν τῷ γράμματί σου ἐπὶ διαβολῇ τῆς ἡμετέρας ἀλη-
θινῆς ὀμολογίας ἐμφέρεται, καὶ ἄξια ποσῶς λόγου
ὄντα, ταῦτα εἰς μέσον ἀγαγόντες, ἀνατρέψαι πειρα-
σόμεθα. Τοιγάρτοι μικρὸν μετὰ τὸ προοίμιον τῆς σῆς
ἐπαστολῆς οἰονεὶ ἐπσφίγγων καὶ ἐπισυνδέων τὴν τῆς
ἀγάπης κτῆσιν μετὰ τὴν εἰς μίαν ὀμολογίαν τῆ; ἀλη-
θινῆς καὶ ἀμωμήτου πίστεως, σπουδάζων τοὺς ὁμο-
τρόπους ἐν οἴκῳ Κυρίου φωτίζεσθαί τε καὶ καταρτί-
ζεεθαι· Εἰ καί τνες ἐπέδρασαν ἐκ ταύτης τῆς
καλῆς καὶ ὀρθῆς ὀμολογίας, ἢς παρέδωκαν οt
ἄγιοι ἀπέστολο, καὶ κατώρθωσαν αἰ ἄγιαι τρεῖς
σύνοδοιι, καὶ τὰ ἐξῆς, ἀριδηλότατα ἡμὶν διὰ τούτων
τους διὰ γραμμάτων ἐπιστηρίζειν σπουδάζομεν· καὶ
ἀπλῶς εἰπεῖν, πάντα τὸν περιούσιον λαὸν, καὶ τὸ βα-
σίλειονἱεράτευμα χρηματίσαν Κυρίου, καὶ δεομένους
ὡφελείας τῆς κρείττονος, ὡς οἶόν τε, ὀδηγεῖν ἡμᾶς
ἐπάναγκες. Τουτὶ γὰρ χρέος ἀφωσιωμένον ἀρχιε-
ρεῦσιν ἀεὶ καθέστηκε. Ταύτῃ τοι διαθέσει ψυχῆς καὶ
πρὸς τὴν εὕκλειαν τοῦ πεποθημένου ἡμῶν τέκνου,
καὶ χρονίας ἡμῖν ἀγάπης πρὸς αὐτὸν καθισταμένης,
καὶ πλείστων, ὡς εἰκὸς, πρὸς τὸ γράφειν ἡμῖν συν-
ωθούντων, ἔδοξε μᾶλλον διὰ τὸ, οὐκ οἶδʼ ὅπως, ἐκ
πολλοῦ χρόνου ἐν τοῖς τῆ, Ἀρμενίας κλίμασι δόγμα-
τος οὐκ ὁρθοῦ ἐπεισρυέντος καὶ ἐπισκήψαντος, Σεβή-
ρου τινὸς, φημὶ, αἰρεσιάρχου καὶ τοὺς ἐκεῖσε πάντας
καταλυμηναμένου πρὸς τὸ γράφειν παρορμηθῆναι.
Ὁθεν δὴ τῆς ἡμετέρας ἐπιστολῆς πολλαῖς ἀποδείξεσι R usi, quibus quantocius vos ad id, quod æquum est,
χρησάμενοι, ἐν αἶς θᾶττον πρὸς τὸ δέον καὶ ὑμᾶς
πεισθήσεσθαι ἐδόκουν, καὶ ἀναμυηθέντας τὸ ἀληθὲς
τῆς ἀμώμου καὶ καθαρᾶς πίστεως τοῦ κατὰ Χριιστὸν
μυστηρίου μεθʼ ἡμῶν στῆναι· καὶ ἅμα τὸν ἔνα Χρι-
στὸν καὶ Κύριον, καὶ Θεὸν ἡμῶν τὸν ἐκ δύο φύσεων,
καὶ ἐν δύο φύσεσι, καὶ δύο φύσεις ἔχοντα, μιᾷ δὲ τῇ
ὑποστάσει ὄντα κυρίως δοξάσαι. Ὁπερ ἀνέκαθεν καὶ
σχεδὸν εἰπεῖν ἡ ὑφήλιος πᾶσα, καὶ οἱ ἀρχιερατικοὶ
πέντε θρόνοι τῆς καθολικῆς καὶ ἀπωστολικῆς Ἐκκλη-
οίας τὸ τηνικάδε ἐν τῇ Χαλκηδονέων μητροπόλει
συναθροισθέντες, καὶ κατὰ πάντα ὁπαδοὶ καὶ ὁμό-
φρονες ταῖς πρώην τρισὶνʼάγίαις συνόδοις γενόμενοι,
κατὰ μηδὲν διαφωνήσαντες συνοδικῶς ὥρισάν τε καὶ
ἐθέσπισαν. Τοιγαροῦν ἔκτοτε καὶ μέχρι τῆς σήμερον
οἱ ὀρθῶς καὶ εὐσεβῶς μετὰ τῆς καθολικῆς καὶ ἀπο g staguat, ibi coactam synodum sanctam, et œcume-
στολικῆς Ἐκκλησίας βιοῦν ἐθέλοντες, τὴν ἐκεῖσε
συγκροτηθεῖσαν σύνοδον ἀγίαν καὶ οἰκουμενικὴν τε-
τάρτν πρὸς ταῖς ἄλλαις τρισὶν ἀσμένως ὑποδεχόμε-
νοι, διαπαντὸς σέβουσι. Μενοῦνγε ἐλπὶς ἡμῖν οὐχ ἡ
τυχοῦσα παρῆν, ὅπως ἐκ τῆς ἡμετέρας ἐπιστολῆς
πεισθέντες, ὅτι τάχιστα τῆς χείρονος δόξης μετα-
σταίητε, καὶ πρὸς τὸ παρʼ ἡμῶν ὀρθὸν δόγμα τῆς hypostasim esse, facili negotio relapsuros.
ἀληθείας πρεσβευόμενον, ἤγουν τὸ δοξάζειν δύο φύσεις καὶ μίαν ὑπόστασιν ἐπὶ τῆς οἰκονομίας Χριστοῦs
εὐμαρῶς μεταπέσοιτε.
β. Ἐπεὶ οὗν τὸ ἐλπιζόμενον ἡμῖν εἰς πέρας οὐκ 2. Cum ergo, quod nos sperabamus, finem non
ἐκβέβηκεν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ γραφέντα ἐδυσχέρανας· habuerit, imo scriptis etiam nostis exasperatus
καὶ οὐ μόνον τουτὶ, ἀλλὰ καὶ ἀντειπεῖν καὶ ἀντιῤ- tum et contra ire, et refutatoriam quoque oralionem
ῥητικοὺς ἡμῖν λόγους γράψαι ἐπειράθης, τούτου χά-
ριν πυρωθεὶς τῷ θείῳ ζήλῳ, καὶ τὴν τῆς σιωπς men silentii et accusationem effugientes, te negle-
ὐφορώμενος δίκην, οὐδʼ ἐνταυθοῖ ἀτημέλητόν σε
καὶ ἀθεράπευτον καταλιπεῖν ῷήθημεν. Διὸ ὅσα μὲν
ἐν τῷ γράμματί σου ἐπὶ διαβολῇ τῆς ἡμετέρας ἀλη-
θινῆς ὀμολογίας ἐμφέρεται, καὶ ἄξια ποσῶς λόγου
ὄντα, ταῦτα εἰς μέσον ἀγαγόντες, ἀνατρέψαι πειρα-
σόμεθα. Τοιγάρτοι μικρὸν μετὰ τὸ προοίμιον τῆς σῆς
ἐπαστολῆς οἰονεὶ ἐπσφίγγων καὶ ἐπισυνδέων τὴν τῆς
ἀγάπης κτῆσιν μετὰ τὴν εἰς μίαν ὀμολογίαν τῆ; ἀλη-
θινῆς καὶ ἀμωμήτου πίστεως, σπουδάζων τοὺς ὁμο-
τρόπους ἐν οἴκῳ Κυρίου φωτίζεσθαί τε καὶ καταρτί-
ζεεθαι· Εἰ καί τνες ἐπέδρασαν ἐκ ταύτης τῆς
καλῆς καὶ ὀρθῆς ὀμολογίας, ἢς παρέδωκαν οt
ἄγιοι ἀπέστολο, καὶ κατώρθωσαν αἰ ἄγιαι τρεῖς
σύνοδοιι, καὶ τὰ ἐξῆς, ἀριδηλότατα ἡμὶν διὰ τούτων