PG 105, col. 949
τ soli commutatione, et promptissima erga Christum obedientia, non quidem ex Chalda'orum regione disre—
dens, etin Palaestinam proficiscens, ibidem suam sedem collocaturus;sed affectum erga parentes di-
vino amori posthabendum existimans, et propterea tanquam nihilum universa haec inferiora atque
humilia ducens. simplicem vivendi sibi ipsi rationem alienis curis negotiisque praeposuit.
ια’. Καὶ τί ὂεῐ τοὺς καθέκαστον ἐξετάζειν, καὶ
παραῦάλλειν τούτοις αὑτὸν, κατὰ τὸν μυστικώτερον
λόγον τῆς ἀνυψώσεωςς Οὐδέν ἔστιν ἐπαινούμενον
τῇ Γραφῇ ὃ μὴ τούτῳ κατωρθοῦτο ³ οὐδεὶς ἐν πα-
λαιαῖς ἱστορίαις ὑμνούμενος, ὃν οὐκ ἐκεῖνος ἐζήλωσε.
Καὶ ἵνα συνέλω τὸ πᾶν, σύρῤοιά τις ἦν ἀρετῶν ὁ
, ἐκείνου βίος, καὶ οὐ μιμητὴν πρὸς ἀκρίΰειαν ἀπο-
τύπωμα τοῖς βουλομένοις κᾶν ὀλίγα τῶν ἐκείνου
ἀπομιμήσασθαι ι ὅθεν καὶ τῷ προεστῶτι τῆς μονῆς
τῆς πολλῆς σκληραγωγίας ἐπετιμᾶτο , παθοκτόνον
λέγοντι τὴν νηστείαν, οὐ σωματοκτόνον, διὰ τὴν
τῆς φύσεως οἰκειότητα. ’Δμέλει καὶ πάντα τρόπον
ὑπείκειν μεμαθηκὼς, καὶ κατὰ μηδὲν ἀντιλέγειν
τοῖς αὑτὸν ὲνάγουσιν εἰς ταπείνωσιν , τὸ προστετα‹
γμένον ἐποίει, καὶ τῶν προσκειμένων ἐφήπτετο,
πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ καὶ συλλογιζόμενος καὶ ποιῶν.
'0 καὶ αὐτὸς ὁ προεστὼς ἐγνωκὼς , καὶ πάσης ἁν-
θρωπίνης ἑννοίας ἄνω τδν μέγαν καταλαϐὼν. ἒπ-
έτεινε μᾶλλον πρὸς τὴν ὁρμὴν τοῦ καλοῦ καὶτῆς
καλλίστης ὀρέξεως· ὡς καί ποτε συνηγμένοις τοῖς
ἀδελφοῖς ὲν ταυτῷ, τούτου δὴ μόνου τοῦ μεγάλου
ἀπόντος, προφητικώτατα ἐξειπεῖν, ὡς ι Οὗτος ὁ μεί-
ραξ, Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐστιν ἀληθὴς μα-
θητὴς, καὶ τῶν αὑτοῦ Θελημάτων ὲκπληρωτὴς, καὶ
ὲν αὑτῷ καταμένει Πνεῦμα ἆγιον, ὃ καὶ λαλήσει διὰ
τοῦ στόματος μελῳδήματα, πάντα περιηχοῦντα τὰ.
πέρατα. ι
phetico spiritu vaticinans ait: ‹ Adolescens istc verus est Christi veri Dei discipulus. et divinae
ipsius voluntatis completor. et in eo residet Spiritus sanctus, qui per os illius suavissimos hymnos ιοε
quetur, qui per universos orbis terra: lines resonabunt.)
ιβ’. Ἀλλ’ οὕτω μὲν οὖν εἶχεν ἐκεῖνος ὁ θεῖος ἀνὴρ,
καὶ οὕτω μία τις σύγκρασις ἦν ἀρετῶν, ἐξ ὧν καὶ
βιϐλίον τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς ἀπειργάσατο, κατὰ τοὺς
εὐφυεῖς τῶν κηρῶν ἅπαν εἶδος μαθημάτων ἀποματ-
τόμενος. Ψυχὴ γὰρ ἐκ πρώτης τῆς ἀρχῆς ἐνοικον
σχοῦσα Θεὸν, τὰ ἐκείνου καὶ μελετᾷ καὶ φαντάζεται,
ἀπρὶξ ἐναδολεσχοῦσα τοῖς αὑτοῦ δικαιώμασιν· ἐπεὶ
καὶ ἄλλως τὸ φρούριον τῆς ψυχῆς, ἐγκρατείᾳ, καὶ
νηστείᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ ὀχυρωθὲν ἀσφαλῶς, ἀνεπί-
ὃπου παντάπασιν ἦν τοῖς ἔξωθεν ρεμῦασμοῖς. Ταύτῃ
τοι καὶ θαῦμα ἦν Ἰωσὴφ τοῖς -ὁρῶσιν αὐτόν· καὶ
πᾶν μὶν ἄλλο ἡμέλει τι παράδειγμα · πρὸς ἄλλο δέ
τι οὐδὲν ἀπέϐλεπεν ἀποτύπωμα, ἀλλ’ ἢ πρὸς μόνον
τὸν Ἰωσήφ ’ οὗτος γὰρ καὶ ὁρώμενος, εἰκὼν ώρᾶτο
τῆς ἀρετῆς, καὶ λαλῶν γλυκυτέραν μέλιτος ἠφίει
φωνὴν. κάν ταῖς αὑτοῦ παραινέσεσιν ἅπαν βιθλίον
ἠμέλητο. Ἐπεὶ τί μὴ παρ’ ἐκείνῳ ἡδὺς Et σαφηνί-
ζειν ἔδει βάθος Γραφῶν, τῷ ἡδεῖ τοῦ ῥυθμοῦ τὰς
μυθευομένας Σειρῆνας ἀπέκρυπτεν · ἂν ἠθικὸν προ-
έτεινε λόγον, ἅμα τῷ λόγῳ καὶ τὸ πάθος κατέστελλε.
Χάριτες ἦσαν τῷ ἐκείνου ὑποκαθήμεναι στόματι”
ἐστησαν πρώτως αἱ κρῆναι ῥέουσαι νάματα, ἢ τὸ
ἐκείνου στόμα πελαγίζον τὰ δόγματα. ’
dens, etin Palaestinam proficiscens, ibidem suam sedem collocaturus;sed affectum erga parentes di-
vino amori posthabendum existimans, et propterea tanquam nihilum universa haec inferiora atque
humilia ducens. simplicem vivendi sibi ipsi rationem alienis curis negotiisque praeposuit.
ια’. Καὶ τί ὂεῐ τοὺς καθέκαστον ἐξετάζειν, καὶ
παραῦάλλειν τούτοις αὑτὸν, κατὰ τὸν μυστικώτερον
λόγον τῆς ἀνυψώσεωςς Οὐδέν ἔστιν ἐπαινούμενον
τῇ Γραφῇ ὃ μὴ τούτῳ κατωρθοῦτο ³ οὐδεὶς ἐν πα-
λαιαῖς ἱστορίαις ὑμνούμενος, ὃν οὐκ ἐκεῖνος ἐζήλωσε.
Καὶ ἵνα συνέλω τὸ πᾶν, σύρῤοιά τις ἦν ἀρετῶν ὁ
, ἐκείνου βίος, καὶ οὐ μιμητὴν πρὸς ἀκρίΰειαν ἀπο-
τύπωμα τοῖς βουλομένοις κᾶν ὀλίγα τῶν ἐκείνου
ἀπομιμήσασθαι ι ὅθεν καὶ τῷ προεστῶτι τῆς μονῆς
τῆς πολλῆς σκληραγωγίας ἐπετιμᾶτο , παθοκτόνον
λέγοντι τὴν νηστείαν, οὐ σωματοκτόνον, διὰ τὴν
τῆς φύσεως οἰκειότητα. ’Δμέλει καὶ πάντα τρόπον
ὑπείκειν μεμαθηκὼς, καὶ κατὰ μηδὲν ἀντιλέγειν
τοῖς αὑτὸν ὲνάγουσιν εἰς ταπείνωσιν , τὸ προστετα‹
γμένον ἐποίει, καὶ τῶν προσκειμένων ἐφήπτετο,
πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ καὶ συλλογιζόμενος καὶ ποιῶν.
'0 καὶ αὐτὸς ὁ προεστὼς ἐγνωκὼς , καὶ πάσης ἁν-
θρωπίνης ἑννοίας ἄνω τδν μέγαν καταλαϐὼν. ἒπ-
έτεινε μᾶλλον πρὸς τὴν ὁρμὴν τοῦ καλοῦ καὶτῆς
καλλίστης ὀρέξεως· ὡς καί ποτε συνηγμένοις τοῖς
ἀδελφοῖς ὲν ταυτῷ, τούτου δὴ μόνου τοῦ μεγάλου
ἀπόντος, προφητικώτατα ἐξειπεῖν, ὡς ι Οὗτος ὁ μεί-
ραξ, Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐστιν ἀληθὴς μα-
θητὴς, καὶ τῶν αὑτοῦ Θελημάτων ὲκπληρωτὴς, καὶ
ὲν αὑτῷ καταμένει Πνεῦμα ἆγιον, ὃ καὶ λαλήσει διὰ
τοῦ στόματος μελῳδήματα, πάντα περιηχοῦντα τὰ.
πέρατα. ι
phetico spiritu vaticinans ait: ‹ Adolescens istc verus est Christi veri Dei discipulus. et divinae
ipsius voluntatis completor. et in eo residet Spiritus sanctus, qui per os illius suavissimos hymnos ιοε
quetur, qui per universos orbis terra: lines resonabunt.)
ιβ’. Ἀλλ’ οὕτω μὲν οὖν εἶχεν ἐκεῖνος ὁ θεῖος ἀνὴρ,
καὶ οὕτω μία τις σύγκρασις ἦν ἀρετῶν, ἐξ ὧν καὶ
βιϐλίον τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς ἀπειργάσατο, κατὰ τοὺς
εὐφυεῖς τῶν κηρῶν ἅπαν εἶδος μαθημάτων ἀποματ-
τόμενος. Ψυχὴ γὰρ ἐκ πρώτης τῆς ἀρχῆς ἐνοικον
σχοῦσα Θεὸν, τὰ ἐκείνου καὶ μελετᾷ καὶ φαντάζεται,
ἀπρὶξ ἐναδολεσχοῦσα τοῖς αὑτοῦ δικαιώμασιν· ἐπεὶ
καὶ ἄλλως τὸ φρούριον τῆς ψυχῆς, ἐγκρατείᾳ, καὶ
νηστείᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ ὀχυρωθὲν ἀσφαλῶς, ἀνεπί-
ὃπου παντάπασιν ἦν τοῖς ἔξωθεν ρεμῦασμοῖς. Ταύτῃ
τοι καὶ θαῦμα ἦν Ἰωσὴφ τοῖς -ὁρῶσιν αὐτόν· καὶ
πᾶν μὶν ἄλλο ἡμέλει τι παράδειγμα · πρὸς ἄλλο δέ
τι οὐδὲν ἀπέϐλεπεν ἀποτύπωμα, ἀλλ’ ἢ πρὸς μόνον
τὸν Ἰωσήφ ’ οὗτος γὰρ καὶ ὁρώμενος, εἰκὼν ώρᾶτο
τῆς ἀρετῆς, καὶ λαλῶν γλυκυτέραν μέλιτος ἠφίει
φωνὴν. κάν ταῖς αὑτοῦ παραινέσεσιν ἅπαν βιθλίον
ἠμέλητο. Ἐπεὶ τί μὴ παρ’ ἐκείνῳ ἡδὺς Et σαφηνί-
ζειν ἔδει βάθος Γραφῶν, τῷ ἡδεῖ τοῦ ῥυθμοῦ τὰς
μυθευομένας Σειρῆνας ἀπέκρυπτεν · ἂν ἠθικὸν προ-
έτεινε λόγον, ἅμα τῷ λόγῳ καὶ τὸ πάθος κατέστελλε.
Χάριτες ἦσαν τῷ ἐκείνου ὑποκαθήμεναι στόματι”
ἐστησαν πρώτως αἱ κρῆναι ῥέουσαι νάματα, ἢ τὸ
ἐκείνου στόμα πελαγίζον τὰ δόγματα. ’