PG 111, col. 447
implet omne animal benedictione ‘1’ Sedcut illi in
littore, cum jam sol puros radios extendis-set,
atque oculis in marinos fluctus leniorilms auris
excitatos intenti erant: cum magnus piscis,
multum in aerem pennarum remigio sublatus,
ante eorum pedesjacet, suavissime palpitans atque
saliens, ac velut ad sui apparatum praesentes
provocans ac ciens. li porro gratias agentes cura—
tori ac annonae prrebitori Deo, providentiam ejus
a ‘tnirabautur.
Aitvir inagnus, universis audientibus : ι Venit
ad nos quispiam, maguum onus ae grave in
humeros portans, multumque laborans. ο Ait;
brevique post cmtu relicto surgens, ingreditur
montem, ac tenebras ponit latibulum suum '. Illis
porro admirantibus, ac quaenam vis sermonis
foret considerantibus, qualisve esset hic onere
pressus, ac quodnam onus ferret : putabant enim
loqui de corporea: molis pondere. En ipse tandem
in universorum aspectum venit. solus, levis, espe-
ditus, ne minimum quid oneris ferens; sanctum
tamen ex nomine vocans, ejusque dicens habere
necessariam opem. Sancti autem soror, ac comi-
tes, exspectare jubebaut :t Abiit enim, inquit,
ut vides, nec est modo nobiscum : ac siquidem
ipsum vism'us es. exspectare incumbit. ι Cumque
ille, non prius se discessurum alflrmaret, quam
alloqui liceret. praeteriit dies septima, cum vix
tandem, ceu ex quadam caligine, es quietis ac
solitudinis, Moses alter. prodit adytis. llos autem
ut hominem aspexit, oculos ad terrorem compo-
nens, vocem gravem, atque a solita lenitate
abhorrentem, edit: ι Quid tibi, inquit. cunt bac
inaccessa eremo? Ut quid relictis urbibus. ad
montes concessisti? Ut quid pastores ac pastorum
principes (4). quos Ecclesia: habent, dimittens ,
ad rusticos homines ac litterarum rudes tete
contulisti 2 Quomodo autem in conspectuin quoque
venire pratsutnpsisti, nec horruisti divinam ultio-
nem, immaniunt adeo scelerum reus essistens? ι
ΑΙ hate illo terrore correpto , rivosque lacryma-
rum e genis profundentc, ac pra: metu pra-pedita
δ Psal. csuv, 19. ' Psal. svu, ΙΞ.
Fr. Combefisii nota.
(θλ Ut quid pastores, ac pastorum principes. ipse. su'a tmtlptgaflflli} 5.098915? filiaiififarfllfw
ποιμένας καὶ &p_1t‘ltOtpéV¢;..Mlfl0l’t‘8 aé__majores
sacerdotes , preSbyteros et episcopos ._quibtts'_con- ille Quilleltuum remissit ad ltomauutn pontificem,
cessa a (λιιι-ἠὲιο potestate competit audire pteniteno principum ῘΙῑυξηοειίηιιίιὲ, ρεςεοιζςιηιχὶηιιιιρ i'o_ διν-ς
tium peccata , ac pro eis mulctam imponere, tan: solutionis beneficium obtineret, ita ut Nion-lauabat]
denique absolvere. Ilzec autem confessio homini dubie fecerit, tantumque Itotuinempwultentite ve-
laico’factafl,’ tametsi sancto, ad consilium "tantum Iut_ aptarit.'_quod quisque ξ)θὶ tinuum habens.
luit ac suffragium , uti et quam saneto _ Ephrzem zelausque animas, etinm' femina , prsestare possit;
Ῐυξξοιιις Basilio fecit, quam A'mtpltilocius piter-ninam pra-stitithue
refert in ejus vita {siquidem Ephrem solum dia- die μετεόρτιονόοἷίιιιιις, sancta Cutltarius Senelt§is.
conus fuit , lllnlllll-ll-l tenent_:_ nec uou_ quam leeit cuius monitis, tanta patuitcntium utesse augebatur
dus Aquitania! Guilelmus cuidam cruminis, a quoet Ecclesia.
littore, cum jam sol puros radios extendis-set,
atque oculis in marinos fluctus leniorilms auris
excitatos intenti erant: cum magnus piscis,
multum in aerem pennarum remigio sublatus,
ante eorum pedesjacet, suavissime palpitans atque
saliens, ac velut ad sui apparatum praesentes
provocans ac ciens. li porro gratias agentes cura—
tori ac annonae prrebitori Deo, providentiam ejus
a ‘tnirabautur.
Aitvir inagnus, universis audientibus : ι Venit
ad nos quispiam, maguum onus ae grave in
humeros portans, multumque laborans. ο Ait;
brevique post cmtu relicto surgens, ingreditur
montem, ac tenebras ponit latibulum suum '. Illis
porro admirantibus, ac quaenam vis sermonis
foret considerantibus, qualisve esset hic onere
pressus, ac quodnam onus ferret : putabant enim
loqui de corporea: molis pondere. En ipse tandem
in universorum aspectum venit. solus, levis, espe-
ditus, ne minimum quid oneris ferens; sanctum
tamen ex nomine vocans, ejusque dicens habere
necessariam opem. Sancti autem soror, ac comi-
tes, exspectare jubebaut :t Abiit enim, inquit,
ut vides, nec est modo nobiscum : ac siquidem
ipsum vism'us es. exspectare incumbit. ι Cumque
ille, non prius se discessurum alflrmaret, quam
alloqui liceret. praeteriit dies septima, cum vix
tandem, ceu ex quadam caligine, es quietis ac
solitudinis, Moses alter. prodit adytis. llos autem
ut hominem aspexit, oculos ad terrorem compo-
nens, vocem gravem, atque a solita lenitate
abhorrentem, edit: ι Quid tibi, inquit. cunt bac
inaccessa eremo? Ut quid relictis urbibus. ad
montes concessisti? Ut quid pastores ac pastorum
principes (4). quos Ecclesia: habent, dimittens ,
ad rusticos homines ac litterarum rudes tete
contulisti 2 Quomodo autem in conspectuin quoque
venire pratsutnpsisti, nec horruisti divinam ultio-
nem, immaniunt adeo scelerum reus essistens? ι
ΑΙ hate illo terrore correpto , rivosque lacryma-
rum e genis profundentc, ac pra: metu pra-pedita
δ Psal. csuv, 19. ' Psal. svu, ΙΞ.
Fr. Combefisii nota.
(θλ Ut quid pastores, ac pastorum principes. ipse. su'a tmtlptgaflflli} 5.098915? filiaiififarfllfw
ποιμένας καὶ &p_1t‘ltOtpéV¢;..Mlfl0l’t‘8 aé__majores
sacerdotes , preSbyteros et episcopos ._quibtts'_con- ille Quilleltuum remissit ad ltomauutn pontificem,
cessa a (λιιι-ἠὲιο potestate competit audire pteniteno principum ῘΙῑυξηοειίηιιίιὲ, ρεςεοιζςιηιχὶηιιιιρ i'o_ διν-ς
tium peccata , ac pro eis mulctam imponere, tan: solutionis beneficium obtineret, ita ut Nion-lauabat]
denique absolvere. Ilzec autem confessio homini dubie fecerit, tantumque Itotuinempwultentite ve-
laico’factafl,’ tametsi sancto, ad consilium "tantum Iut_ aptarit.'_quod quisque ξ)θὶ tinuum habens.
luit ac suffragium , uti et quam saneto _ Ephrzem zelausque animas, etinm' femina , prsestare possit;
Ῐυξξοιιις Basilio fecit, quam A'mtpltilocius piter-ninam pra-stitithue
refert in ejus vita {siquidem Ephrem solum dia- die μετεόρτιονόοἷίιιιιις, sancta Cutltarius Senelt§is.
conus fuit , lllnlllll-ll-l tenent_:_ nec uou_ quam leeit cuius monitis, tanta patuitcntium utesse augebatur
dus Aquitania! Guilelmus cuidam cruminis, a quoet Ecclesia.