PG 111, col. 626
Vita Andreae, liber vetus in quarto ms. bib. lmp.‘
Viettnze. ι
9. Ego, Patribus liensrhrnio et Papobrochio an
tempus aliquod datus adjutor, quemadmodum
Vitam sancti Symeonis Stylitze iu monte Mirabilr
{jusque matris sanctae Marthae primus Latinitate
donavi; ita et hanc sam-ti Andreae Latinam reci :
sed non eadem cum facilitate. Illa enim Symeonis
Vita Grata, uti liquida usitatisque passim vocibus
et construetionibus conscripta erat sarculo vi
exeunte. ita suaviter ad exitum deducta versio est.
State imperii etiam lingua: cultura. barbaris ut-
nroribus, sic vocabulis turmatim Corratantinopoliin
se inlerentibus, saeculo decimo exarata (ea pra:-
sertim qure e bibliotheca Vaticana descripta est),
non nrodo peregrinis et at veterum Grarcorunr osu
remotis vocibus quam plurimis scatet; verum
etiam per socordiam, vel librarii nostri, vel illius
qui Vaticanum exeinplar curavit. frequentissimis
obsita est scriptionis tuendis, iisque saepe tam
absonis, ut serrsum dilliculter possem conjectaudo.
assequi, unde interpretari cupienti non leris sane
molestia ct mora diutina injecta cst. Ut autem co-
tempore multum a veteri ercisrno dr-lecerat llo-~
, mana, quam vocabant, id est Constantinopolitanl
pepuli lingua; ita et grammatica: ratio valde ap-
paret alterata in ms. Vaticano, in quo constanter
legere est, Δευσχήμων et Δευσχημονέω pro Λευχεε-
μων et Λευχειμονέω, Δαιμονιοῧντι pro Δαιμονῶντα,
’Δχροούμενος pro ‘Axpoibpcvog, contrahendo ao in
oo. quodet alias saepe; cuni deberent vocales ista:
coirtrahi in ω. Simili modo itt tertia persona tein-
poris imperfecti εε contrahitur fere semper in η
pro ει ν. ε. Ἐποὶη, ’Δπήχη, Ἦδολζσχη, Ἀπεν-
χαρισοη, pro Ἐποίει, Ἀπήχει· Ἥδολέσχει. Ἀπευο
χαρίστει, sic et eo subinde contrahitur ibidem in
η pro oo; uti Ἠγνόην pro ‘llyvéoav. Frvqm-n-
tissime vero secunda persona praesentis passivi vel
medii terminatur itr εσαι loco ῃ : qualia han: ἁναγ·
κάξεσαι. ἀντιτάσσεται ct alia, pro ἀναγκάζῃ,ἀντι-
τάςσῃ. Non minus ire-quentes ω in ο vertitur, dum
constanter legitur l‘ovla ct Ἐνοτίζομαι pro Γωνὶα
ι·ι Ἰἰνωτίζομαι. Similiter 'Epnézvqc, Ἐξέσιος,
Ἐσδητήριον, pro Ἐμπαίκτης, Ἐξαέσιος, Mser,-
τὴριον, et alia ejusmodi mutata ut in ε. Similes
passim aliarum litterarum mutationes, additiones,
transpositionus videre erat.
10. llorum pleraque ne perpetuo fere oll‘enrliculo
essent Lectori, ad communis grammatica: Grae-
cazque orthographia: formam reduxi, raro alias
usitata in hoc opt-re licentia. Neque hoc tantum,
sed facta utriusque ius. ad invicem collatione,
multa in ms. Vaticano obseu-a ex Mazarimano ll-
lustravi. nec paucos in illo omissurum verborum
Viettnze. ι
9. Ego, Patribus liensrhrnio et Papobrochio an
tempus aliquod datus adjutor, quemadmodum
Vitam sancti Symeonis Stylitze iu monte Mirabilr
{jusque matris sanctae Marthae primus Latinitate
donavi; ita et hanc sam-ti Andreae Latinam reci :
sed non eadem cum facilitate. Illa enim Symeonis
Vita Grata, uti liquida usitatisque passim vocibus
et construetionibus conscripta erat sarculo vi
exeunte. ita suaviter ad exitum deducta versio est.
State imperii etiam lingua: cultura. barbaris ut-
nroribus, sic vocabulis turmatim Corratantinopoliin
se inlerentibus, saeculo decimo exarata (ea pra:-
sertim qure e bibliotheca Vaticana descripta est),
non nrodo peregrinis et at veterum Grarcorunr osu
remotis vocibus quam plurimis scatet; verum
etiam per socordiam, vel librarii nostri, vel illius
qui Vaticanum exeinplar curavit. frequentissimis
obsita est scriptionis tuendis, iisque saepe tam
absonis, ut serrsum dilliculter possem conjectaudo.
assequi, unde interpretari cupienti non leris sane
molestia ct mora diutina injecta cst. Ut autem co-
tempore multum a veteri ercisrno dr-lecerat llo-~
, mana, quam vocabant, id est Constantinopolitanl
pepuli lingua; ita et grammatica: ratio valde ap-
paret alterata in ms. Vaticano, in quo constanter
legere est, Δευσχήμων et Δευσχημονέω pro Λευχεε-
μων et Λευχειμονέω, Δαιμονιοῧντι pro Δαιμονῶντα,
’Δχροούμενος pro ‘Axpoibpcvog, contrahendo ao in
oo. quodet alias saepe; cuni deberent vocales ista:
coirtrahi in ω. Simili modo itt tertia persona tein-
poris imperfecti εε contrahitur fere semper in η
pro ει ν. ε. Ἐποὶη, ’Δπήχη, Ἦδολζσχη, Ἀπεν-
χαρισοη, pro Ἐποίει, Ἀπήχει· Ἥδολέσχει. Ἀπευο
χαρίστει, sic et eo subinde contrahitur ibidem in
η pro oo; uti Ἠγνόην pro ‘llyvéoav. Frvqm-n-
tissime vero secunda persona praesentis passivi vel
medii terminatur itr εσαι loco ῃ : qualia han: ἁναγ·
κάξεσαι. ἀντιτάσσεται ct alia, pro ἀναγκάζῃ,ἀντι-
τάςσῃ. Non minus ire-quentes ω in ο vertitur, dum
constanter legitur l‘ovla ct Ἐνοτίζομαι pro Γωνὶα
ι·ι Ἰἰνωτίζομαι. Similiter 'Epnézvqc, Ἐξέσιος,
Ἐσδητήριον, pro Ἐμπαίκτης, Ἐξαέσιος, Mser,-
τὴριον, et alia ejusmodi mutata ut in ε. Similes
passim aliarum litterarum mutationes, additiones,
transpositionus videre erat.
10. llorum pleraque ne perpetuo fere oll‘enrliculo
essent Lectori, ad communis grammatica: Grae-
cazque orthographia: formam reduxi, raro alias
usitata in hoc opt-re licentia. Neque hoc tantum,
sed facta utriusque ius. ad invicem collatione,
multa in ms. Vaticano obseu-a ex Mazarimano ll-
lustravi. nec paucos in illo omissurum verborum