PG 114, col. 485
πρῶτος ἀπενεγκάμενος, ὣστε καί alito ἐν τούτῳ παρ-
ευδοκιμεῐν τὸν διδάσκαλον, εἰ μήπω δόξει περιερ-
γότερον τὶ, λεχθὲν, εἴπερ δὴ μέγα, Θεοῦ πρόσωπον
ἠπίως καὶ εὖμενῶς ὁρώμενον.
ιη’. Τούτων οὕτω τελειωθέντων, τῷ θαύματι
θαῦμα συνήπτετο ⁸ τεσσαράκοντα γὰρ ἑφεξῆς ἡμέ-
ρας κατᾶ τὰς ἑσπερίους ᾠδὰς, μεταξὺ τοῦ ἱεροῦ tinisit.tersacrumchorumdiscipulorumbicdiviuus
τῶν μαθητῶν χοροῦ, καὶ 6 θεῖος οὗτος Βασίλειος
ἑστὼς καί συνᾴδων τῷ μεγάλῳ Θεοδοσίῳ ἐόλέπετο τε
καὶ ἤκούετο.Καὶ τῶν μὲν ἄλλων οὐδεὶς ἔτερος³ οὔτε τῆς
φωνῆς ἀκούων οὔτε τὴν μορφὴν ἐκείνου θεώμενος
ἦν, Μόνος δέ τις Ἀἑτιος,ἐινὴρ καὶ αῦτὶς κατ’ ἴχνος τῷ
διδασκάλῳ βαίνων,καὶ μαθητὴς εἶναι Θεοδοσίου οῦκ ἀπὸ
τοῦ τὰ ἐκείνου εἰδέναι τε καὶ διηγεῖσθαι μόνον, ἀλλὰ
ἀπὸ τοῦ μιμεῖσθαι μᾶλλον βουλόμενος, ὁρᾷν μὲν οὒκ
εἶχεν αὐτὸν, τῆς δὲ φωνῆς ἤκουεν, ’Ἦρετο οὖντὸν
διδάσκαλον, εἰ καὶ αὐτὸς τῆς τοῦ τελευτήσαντος
ἀκούει ιφωνῆς ⁶ 6 δὲ καὶ ἀκούειν ἔφη σε καὶ ὁρᾷν,
καὶ εί βούλοιτο καὶ αὐτῷ δείξει καθ’ ὃν ἃν φα-
νείη καιρόν. Ἡ μὲν οὖν νὺξ ἐπελάμϐανε, καὶ ἡ συνο
αξις ἓτελεϊτο, καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἐώρα
πάλιν ἀκριϐῶς τὸν Βασίλειον τοῖς ἱσταμένοις καὶ
ᾅδουσι συνεστῶτα τε καὶ συνᾴδοντα, ιιαὶ τῷ δα-
κτύλῳ τοῦτον τῷ Ἀετίῳ παραδεικνύς. Εἶτα καὶ
εῦχὴν συνῆπτεν ο ”Ανοιξον, Κὸριε, λέγων, καὶ 10°33:
τοὺς ὀφθαλμοὺς, καὶ ἰδέτω σου τὸ μέγαττοῦτο τῶν
μεγάλων ἔργων μυστήριον. Τοῦ δὲ αὐτίκα θεασαμέ-
νο, εέ . ς η ς κ ρ ς
δ και πιγνοντος, προς οε. και ἐπιοραμοντος και
περιϐαλεῖν ἐκ τοῦ πόθου θελήσαντος, ὁ Βασίλειος
οῦκ ἄλειπτος μόνον, ἀλλ’ ἤδη καὶ ἀφανὴς ἦν, τοῦ-
το εἷς ἀκοὰς· εἰρηκώς · Σώζοισθε, τῦ Πατὲρες καὶ
ἀδελφοὶ, σώζοισθε, ἐμὲ δὲ ὄψεσθε τὸ λοιπὸν οὐκέτι,
ὥστε τὸ ὑπὸ Χριστοῦ λεχθὲν ὲν Εὐαγγελίῳ ⁸ Ὀ πι
στεύων εἰς ἐμὲ, κᾶν ἀποθάνῃ, ζήσεται, δείκνυσι τὸ
πραχθὲν ἁληθέςτατον ὁμοῦ καὶ πιστότατον.
ιθ’. Τοῦτο πρῶτον Θεοδοσίου τῆς ἀρετῆς μαρτύ-
ριον ⁸ δεύτερον δὲ ἐπὶ τούτῳ διεξελθεῖν ἤδη 6 λό-
γος βούλεται, κατ’ οὐδένα τρόπον τοῦ προτέρου
λειπόμενον. Ἐορτή ἦν, ιιαὶ ἑορτων ἡ πρώτη τε καὶ
κυρία, αὐτὸ φημὶ τὸ Πάσχα, ἠ τοῦ ἐμοῦ Χριστοῦ,
ἐμὴ δὲ μᾶλλον εἰπεῖν ἀνάστασις uti ἀνάπλασις,
Τῆς ἱερᾶς οὖν νυκτὸς ἡ μὲν ἑσπέρα παρῆν, τοῖς δὲ
φοιτηταῖς εἷς βρῶσιν τῶν ἀναγκαίων οῦδὲν ἦν, οὒκ
ἄρτος, οῦκ ἔλαιον, οὒκ ἂλλο τι τῶν ἐδωδίμων οῦ-
δὲν, Ὀ μὲν οῦν τῶν μαθητῶν χορὸς ὣσπερ εἶκὸς
ἤχθετο, δώδειια ἤδη τὸν ἀριθμὸν ὄντες ⁶ ἤχθετο δὲ
οὔχ ὑπὲρ ἑαυτῶν μόνον, ἀλλ’ ὅτι μηδὲ τοῦ προσο
φερομένου εἰς θυσίαν ὁίρτου ὑπόντος, ἅθδτον αὖ·
τοῖς τὸ Πάσχα, καὶ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς
5 Joan. ιι, 25.
ευδοκιμεῐν τὸν διδάσκαλον, εἰ μήπω δόξει περιερ-
γότερον τὶ, λεχθὲν, εἴπερ δὴ μέγα, Θεοῦ πρόσωπον
ἠπίως καὶ εὖμενῶς ὁρώμενον.
ιη’. Τούτων οὕτω τελειωθέντων, τῷ θαύματι
θαῦμα συνήπτετο ⁸ τεσσαράκοντα γὰρ ἑφεξῆς ἡμέ-
ρας κατᾶ τὰς ἑσπερίους ᾠδὰς, μεταξὺ τοῦ ἱεροῦ tinisit.tersacrumchorumdiscipulorumbicdiviuus
τῶν μαθητῶν χοροῦ, καὶ 6 θεῖος οὗτος Βασίλειος
ἑστὼς καί συνᾴδων τῷ μεγάλῳ Θεοδοσίῳ ἐόλέπετο τε
καὶ ἤκούετο.Καὶ τῶν μὲν ἄλλων οὐδεὶς ἔτερος³ οὔτε τῆς
φωνῆς ἀκούων οὔτε τὴν μορφὴν ἐκείνου θεώμενος
ἦν, Μόνος δέ τις Ἀἑτιος,ἐινὴρ καὶ αῦτὶς κατ’ ἴχνος τῷ
διδασκάλῳ βαίνων,καὶ μαθητὴς εἶναι Θεοδοσίου οῦκ ἀπὸ
τοῦ τὰ ἐκείνου εἰδέναι τε καὶ διηγεῖσθαι μόνον, ἀλλὰ
ἀπὸ τοῦ μιμεῖσθαι μᾶλλον βουλόμενος, ὁρᾷν μὲν οὒκ
εἶχεν αὐτὸν, τῆς δὲ φωνῆς ἤκουεν, ’Ἦρετο οὖντὸν
διδάσκαλον, εἰ καὶ αὐτὸς τῆς τοῦ τελευτήσαντος
ἀκούει ιφωνῆς ⁶ 6 δὲ καὶ ἀκούειν ἔφη σε καὶ ὁρᾷν,
καὶ εί βούλοιτο καὶ αὐτῷ δείξει καθ’ ὃν ἃν φα-
νείη καιρόν. Ἡ μὲν οὖν νὺξ ἐπελάμϐανε, καὶ ἡ συνο
αξις ἓτελεϊτο, καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἐώρα
πάλιν ἀκριϐῶς τὸν Βασίλειον τοῖς ἱσταμένοις καὶ
ᾅδουσι συνεστῶτα τε καὶ συνᾴδοντα, ιιαὶ τῷ δα-
κτύλῳ τοῦτον τῷ Ἀετίῳ παραδεικνύς. Εἶτα καὶ
εῦχὴν συνῆπτεν ο ”Ανοιξον, Κὸριε, λέγων, καὶ 10°33:
τοὺς ὀφθαλμοὺς, καὶ ἰδέτω σου τὸ μέγαττοῦτο τῶν
μεγάλων ἔργων μυστήριον. Τοῦ δὲ αὐτίκα θεασαμέ-
νο, εέ . ς η ς κ ρ ς
δ και πιγνοντος, προς οε. και ἐπιοραμοντος και
περιϐαλεῖν ἐκ τοῦ πόθου θελήσαντος, ὁ Βασίλειος
οῦκ ἄλειπτος μόνον, ἀλλ’ ἤδη καὶ ἀφανὴς ἦν, τοῦ-
το εἷς ἀκοὰς· εἰρηκώς · Σώζοισθε, τῦ Πατὲρες καὶ
ἀδελφοὶ, σώζοισθε, ἐμὲ δὲ ὄψεσθε τὸ λοιπὸν οὐκέτι,
ὥστε τὸ ὑπὸ Χριστοῦ λεχθὲν ὲν Εὐαγγελίῳ ⁸ Ὀ πι
στεύων εἰς ἐμὲ, κᾶν ἀποθάνῃ, ζήσεται, δείκνυσι τὸ
πραχθὲν ἁληθέςτατον ὁμοῦ καὶ πιστότατον.
ιθ’. Τοῦτο πρῶτον Θεοδοσίου τῆς ἀρετῆς μαρτύ-
ριον ⁸ δεύτερον δὲ ἐπὶ τούτῳ διεξελθεῖν ἤδη 6 λό-
γος βούλεται, κατ’ οὐδένα τρόπον τοῦ προτέρου
λειπόμενον. Ἐορτή ἦν, ιιαὶ ἑορτων ἡ πρώτη τε καὶ
κυρία, αὐτὸ φημὶ τὸ Πάσχα, ἠ τοῦ ἐμοῦ Χριστοῦ,
ἐμὴ δὲ μᾶλλον εἰπεῖν ἀνάστασις uti ἀνάπλασις,
Τῆς ἱερᾶς οὖν νυκτὸς ἡ μὲν ἑσπέρα παρῆν, τοῖς δὲ
φοιτηταῖς εἷς βρῶσιν τῶν ἀναγκαίων οῦδὲν ἦν, οὒκ
ἄρτος, οῦκ ἔλαιον, οὒκ ἂλλο τι τῶν ἐδωδίμων οῦ-
δὲν, Ὀ μὲν οῦν τῶν μαθητῶν χορὸς ὣσπερ εἶκὸς
ἤχθετο, δώδειια ἤδη τὸν ἀριθμὸν ὄντες ⁶ ἤχθετο δὲ
οὔχ ὑπὲρ ἑαυτῶν μόνον, ἀλλ’ ὅτι μηδὲ τοῦ προσο
φερομένου εἰς θυσίαν ὁίρτου ὑπόντος, ἅθδτον αὖ·
τοῖς τὸ Πάσχα, καὶ σώματος τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς
5 Joan. ιι, 25.