PG 115, col. 1168
Δομετιανὸν (ὁ γὰρ Θαλάσσιος ἐτεονηκτι) καὶ τὸν
ἐπὶ τοῦ κοιαίστωρος Μὸντιον. διὰ τὸ μή πειθαργεῖν
αὐτοὺς καὶ ὑπουργεῖν ταῖς παραλόγοις αὐτοῦ καὶ
ἀκαθέκτοις ὁρμαῖς, σχοίνους τοῖς στρατιώταις τῶν
ποδῶν αὐτῶν agat-tmen; παρακελευσάμενος, ἐπὶ τῆς
ἀγορᾶς συρῆναι προσέταξε καὶ ἀμφοτέρους ἀπ·
έκτεινεν, ἄνδρας ἐν ξάξιώμασι διαπρέψαντας, καὶ παν-
τὸς κέρδους καὶ λήμματος εύρεθέντας ὑψηλοτέρους,
οὕς ὁ τῆς πόλεως περιστείλας ἐπίσκοπος, ἔθαψεν,
αἰδεσθεὶς τὸ τῆς ἀρετῆς αὐτῶν ἀνυπέρϐλητον.
Z'. Ὁ δέ Κωνστάντιος, ἐπειδὴ τάχιστα ἐπύθετο
τὸ συμϐὰν. μετάπεμπτον ὡς ἑαυτὸν ἐποιεῖτο τὸν
Γάλλον. Ὀ δὲ εἰδὼς μὲν ὡς οὐκ ἐπ’ ἀγαοῷ τυγχά-
νει καλούμενος, ἐννοῶν δέ πάλιν ὡς εἴ βούλιοιίτο
ὑπακούειν, πόλεμον ἀνάγκη ποιεῖν, ὅπλα πρὸς
Κωνστάντιον ἐκ τοῦ εύθέος ἀράμενον, αἱρεῖταν
μᾶλλον τά τῆς εἰρήνης, καὶ τὴν γυναῖκα προαπο-
στείλας ὡς τὸν Κωνστάντιον ἐκμειλίξασοαι, καὶ
αὐτὸς ἀπῄει αὐτόμολος ἐς τὸν κίνδυνον. ’Π μὲν οὖν
Κωνσταντία προτέρα ἐξώρμησε προεντυχεῖν τῷ
ἀδελφῷ, καὶ δεηθῆναι τούτου ὑπὲρ τοῦ ἀνδρὸς προ-
θυμουμένη, τοῦ μή τι εἰς αὐτὸν βουλεύσασθαι ἀνή-
κεστον· πολλῇ δὲ προθυμίᾳ περὶ τὴν ὁδοιπορίαν
χρωμένη είς νόσον ἐνέπεσε μεταξὺ πορευομένη, καί
Βιθυνίας ἐπιϐᾶσα, ἐν σταθμῷ τινι ταύτης Γαλλι-
κάνῳ λεγομένῳ ἀπέθανεν. Ὁ δὲ Γάλλος, καὶ τοῦτο
παρὰδὸξαν αὐτῷ συμϐάν, μεγάλην συμφορὰν ποιη-
σάμενος, ὅμως ᾔει τὸ πρύσω, τῶν δεδογμένων οὐκ
ἐξιστάμενος. Ἐπεὶ δὲ εἷς Νορικοὺς ἀφίκετο, πόλιν
αὐτῶν Πυταϐιώτατα καλουμένην, ἐνταῦθα δὴ ἀπὸ
Μεδιολάνων καταπέμπεται στρατηγὸς Βαρϐατίων,
ἐκεῖ τοῦ Κωνσταντίου τὸ τηνικαῦτα τυγγάνοντος,
ὃς τὸν Γάλλον ἀφαιρεῖται τῆς ἀλουργίδος, καὶ εἷς
ἰδιώτην μετασκευάσας, ἐξόριστον αὐτὸν ε’ίς τινα
νῆσον τῆς Δαλματίας κατέστησε. Τοῦ Γάλλου δέ εἷς
την νῆσον ἀφιγμένου, Εὐσέϐιος 6 εὐνοῦχος, ὁ τήν τοῦ
πραιποσίτου τότε τιμὴν ἔχων, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ,
πείθουσι Κωνστάντιον ὡς τάχιστα Γάλλον ποιησα-
συαι ἐκποδών· ὁ δὲ πεισθεὶς πέμπει τοὺς ἀποκτε-
νοῦντας αὐτὸν, καὶ ἤδη τούτων ἀφικνουμένων, πάλιν
ὁ Κωνστάντςος εἰς ἔλεον μετεϐλήθη, καὶ πέμπει
διὰταχέων γράμματα τὸν Γάλλαν τοῦ πάθους ἀνακα-
λούμενος. Ὀ δὲ Εὐσέϐιος καὶ οἱ σὺν αύτῷ πείθουσι
τὸν πεμφθέντα Μαγιστριανὸν, μὴ πρότερον ἐπιστῆναι
δεικνύντα τὸ γράμμα. πρῗν ἄν πύθοιτο, Γάλλον
ἀνῃρημένον. Ἐγένετο ταῦτα, καὶ ὁ Γάλλος ἐτεθνήκει.
11’. Ὀ δὲ Κωνστάντιος περὶ τοῖς πράγμασι δείσας
μή οὐχ οἷός τεῇ μόνος ἀπάσης εἶναι τῆς ἀρχῆς
ἐγκρατὴς, ἄλλως τε δὲ καὶ τῶν Γαλατῶν, ὀξύτάτά
τε καὶ ὁπότε προθυμηθεῖεν εἷς τὰς τυραννίδας
ἐγειρομένων, διά τε σώματος ἰσχὺν καὶ κουφότητα
φρονημάτων μετεμέλετο ἤδη τὸν Γάλλον ὑπεξελὼν,
καὶ λογισάμενος, τὸ συγγενὲς τοῦ ὀθνείου καὶ ἀλλο-
γενοῦς ἀσφαλέστερον εἶναι μακρῷ πρὸς κοινωνίαν
ἐπὶ τοῦ κοιαίστωρος Μὸντιον. διὰ τὸ μή πειθαργεῖν
αὐτοὺς καὶ ὑπουργεῖν ταῖς παραλόγοις αὐτοῦ καὶ
ἀκαθέκτοις ὁρμαῖς, σχοίνους τοῖς στρατιώταις τῶν
ποδῶν αὐτῶν agat-tmen; παρακελευσάμενος, ἐπὶ τῆς
ἀγορᾶς συρῆναι προσέταξε καὶ ἀμφοτέρους ἀπ·
έκτεινεν, ἄνδρας ἐν ξάξιώμασι διαπρέψαντας, καὶ παν-
τὸς κέρδους καὶ λήμματος εύρεθέντας ὑψηλοτέρους,
οὕς ὁ τῆς πόλεως περιστείλας ἐπίσκοπος, ἔθαψεν,
αἰδεσθεὶς τὸ τῆς ἀρετῆς αὐτῶν ἀνυπέρϐλητον.
Z'. Ὁ δέ Κωνστάντιος, ἐπειδὴ τάχιστα ἐπύθετο
τὸ συμϐὰν. μετάπεμπτον ὡς ἑαυτὸν ἐποιεῖτο τὸν
Γάλλον. Ὀ δὲ εἰδὼς μὲν ὡς οὐκ ἐπ’ ἀγαοῷ τυγχά-
νει καλούμενος, ἐννοῶν δέ πάλιν ὡς εἴ βούλιοιίτο
ὑπακούειν, πόλεμον ἀνάγκη ποιεῖν, ὅπλα πρὸς
Κωνστάντιον ἐκ τοῦ εύθέος ἀράμενον, αἱρεῖταν
μᾶλλον τά τῆς εἰρήνης, καὶ τὴν γυναῖκα προαπο-
στείλας ὡς τὸν Κωνστάντιον ἐκμειλίξασοαι, καὶ
αὐτὸς ἀπῄει αὐτόμολος ἐς τὸν κίνδυνον. ’Π μὲν οὖν
Κωνσταντία προτέρα ἐξώρμησε προεντυχεῖν τῷ
ἀδελφῷ, καὶ δεηθῆναι τούτου ὑπὲρ τοῦ ἀνδρὸς προ-
θυμουμένη, τοῦ μή τι εἰς αὐτὸν βουλεύσασθαι ἀνή-
κεστον· πολλῇ δὲ προθυμίᾳ περὶ τὴν ὁδοιπορίαν
χρωμένη είς νόσον ἐνέπεσε μεταξὺ πορευομένη, καί
Βιθυνίας ἐπιϐᾶσα, ἐν σταθμῷ τινι ταύτης Γαλλι-
κάνῳ λεγομένῳ ἀπέθανεν. Ὁ δὲ Γάλλος, καὶ τοῦτο
παρὰδὸξαν αὐτῷ συμϐάν, μεγάλην συμφορὰν ποιη-
σάμενος, ὅμως ᾔει τὸ πρύσω, τῶν δεδογμένων οὐκ
ἐξιστάμενος. Ἐπεὶ δὲ εἷς Νορικοὺς ἀφίκετο, πόλιν
αὐτῶν Πυταϐιώτατα καλουμένην, ἐνταῦθα δὴ ἀπὸ
Μεδιολάνων καταπέμπεται στρατηγὸς Βαρϐατίων,
ἐκεῖ τοῦ Κωνσταντίου τὸ τηνικαῦτα τυγγάνοντος,
ὃς τὸν Γάλλον ἀφαιρεῖται τῆς ἀλουργίδος, καὶ εἷς
ἰδιώτην μετασκευάσας, ἐξόριστον αὐτὸν ε’ίς τινα
νῆσον τῆς Δαλματίας κατέστησε. Τοῦ Γάλλου δέ εἷς
την νῆσον ἀφιγμένου, Εὐσέϐιος 6 εὐνοῦχος, ὁ τήν τοῦ
πραιποσίτου τότε τιμὴν ἔχων, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ,
πείθουσι Κωνστάντιον ὡς τάχιστα Γάλλον ποιησα-
συαι ἐκποδών· ὁ δὲ πεισθεὶς πέμπει τοὺς ἀποκτε-
νοῦντας αὐτὸν, καὶ ἤδη τούτων ἀφικνουμένων, πάλιν
ὁ Κωνστάντςος εἰς ἔλεον μετεϐλήθη, καὶ πέμπει
διὰταχέων γράμματα τὸν Γάλλαν τοῦ πάθους ἀνακα-
λούμενος. Ὀ δὲ Εὐσέϐιος καὶ οἱ σὺν αύτῷ πείθουσι
τὸν πεμφθέντα Μαγιστριανὸν, μὴ πρότερον ἐπιστῆναι
δεικνύντα τὸ γράμμα. πρῗν ἄν πύθοιτο, Γάλλον
ἀνῃρημένον. Ἐγένετο ταῦτα, καὶ ὁ Γάλλος ἐτεθνήκει.
11’. Ὀ δὲ Κωνστάντιος περὶ τοῖς πράγμασι δείσας
μή οὐχ οἷός τεῇ μόνος ἀπάσης εἶναι τῆς ἀρχῆς
ἐγκρατὴς, ἄλλως τε δὲ καὶ τῶν Γαλατῶν, ὀξύτάτά
τε καὶ ὁπότε προθυμηθεῖεν εἷς τὰς τυραννίδας
ἐγειρομένων, διά τε σώματος ἰσχὺν καὶ κουφότητα
φρονημάτων μετεμέλετο ἤδη τὸν Γάλλον ὑπεξελὼν,
καὶ λογισάμενος, τὸ συγγενὲς τοῦ ὀθνείου καὶ ἀλλο-
γενοῦς ἀσφαλέστερον εἶναι μακρῷ πρὸς κοινωνίαν