PG 115, col. 1253
πάντολμος γλῶσσα καί μιαρά προσετίθει. Μηδ’ ὁτι-
οῦν ἀμῦναι τὸν Ἰησοῦν δύνασθαι τοῖς ὑπὸ τήν ἐμὴν
χεῖρα Χριστιανοῖς, οὓς ἅπαντας καῖ αὐτοὺς τοὺς
ἐκείνων ἱερεῖς καὶ μονάζοντας ξίφει κατανήλωσα
καί πυρὶ, μηδὲ τῶν παρ’ ἐκείνοις φεισάμενος ἱερῶν,
καὶ νῦν πλεῖστον ὅσον συναγείρας στρατὸν, περί που
δυοκαίδεκα μυριάδας, χειρὶ πολλῇ πρὸς ὑμᾶς ἀφι-
κόμην, ἤ πείσων πάντως, ἢ ἀπολέσων.
Δ’. Οἱ δὲ τῆς πόλεως’ Ὁρῶμεν, ἔφησαν, ὧ βα-
σιλεῦ, τῆ γλώττῃ σε τὰ πολλὰ χαριζόμενον, καὶ
ἀσθένειαι τῷ μόνῳ Θεῷ περιὸίπτοντα. Ἀλλά Ῥα- Β
ψάκης σοι πάντως ὁ τοῦ Σεναχηρεὶμ οὐ μικρὸς είς
ὑπόδειγμα, ὃς καὶ αὐτός ποτε κατά Θεοῦ μεγαλορῥή-
μονα γλῶσσαν ἀφεὶς, ὅσας ἀπώλεσε μυριάδας, καὶ
ὅπως ἀνέζευξε μετ’ αἰσχύνης, ὀλίγοις ἄγνωστος.
’Ότι δὲ πολυαρχίαν ἤ πολυθεῖαν κατα-γινώσκεις
ἡμῶν, ἡμεῖς, ἄνωθεν καὶ ἐκ πατέρων ὣσπερ τινὰ
εὐσέϐειαν, οὗ μοσαρχίᾳ
κλῆ ρον ἐκδεξαμενοι τήν
οὐδὲ ἀφθονίᾳ προσώπων
καταστενοῦμεν θεότητα,
πολυαρχίαν εἰσάγομεν, ἀλλὰ τὴν μίαν φύσιν ἀδιαι-
ρέτως εἷς τρία διαιροῦντες πρόσωπα. Πατέρα καὶ
Υὶκ \ ν -ο ⁸ ς η . η , η ε ... ι
ον και αγιον Ηνευμα τον ἱὶον, εις ον υμεις έν.)-
ϐρίζετε, ὁμολογοῦμεν κατά τοὺς θείους ἐνανθρω-
πῆσαι χρησμοὺς, καὶ ὑπὸ τῶν ὑμετέρων σταυρω-
θῆναι πατέρων τῆς τῶν ἁπάντων ἕνεκα σωτηρίας,
ἀγνοησάντων κακῶς ἐκείνων τὸ τῆς οἰκονομίας
μυστήριον, ἐκ νεκρῶν τε τριήμερον ἀναστῆναι, καὶ
πρὸς οὐρανοὺς ἀναληφθῆναι πάλιν, καὶ τὸν ’ίδιον
ἀνυψωθῆναι Πατέρα.
et tertio die resurrexisse θ, mortuis, et rursus ad coelum ascendisse, et in altum sublatum fuisse ad
suum Patrem, et credimus, et praedicamus.
E'. Μή ἀνασχομένη τοίνυν ἔτι τῶν ἱερῶν τούτων
ἀκούειν λόγων ἡ βέϐηλος ἀκοὴ, ἔργου ε’ῖχετο. Καὶ
δὴ πρὸς πολιορκίαν τραπόμενος, πᾶσαν ἑλέπολιν
ἐκίνει κατὰ τῆς πόλεως, ἀσφαλῶς τὰς διεξόδους
φρουρῶν, καὶ οίόμενος τοὺς ἔνδον πολυημέρῳ λιμῷ
παραστήσασθαισ Τοός τε έν ἀγροῖς καὶ προαστείοις
Χριστιανοὺς πάντας συναγαγὼν οῦς μὲν ἀνεῖλεν,
οὓς δὲ τοῖς ὑπ’ αὐτὸν πρὸς δουλείαν ἀπέδοτο. Ὠς
δὲ πρὸς πάντα γενναίως οἱ εὐσεϐεῖς πολῖται ἠμύ-
νοντο, ὅτε χρόνος τριϐόμενος ἤμϐλυνεν αὐτῷ τὰς
ἐλπίδας, δόλῳ τὴν ἅλωσιν ὑπελθεῖν ἐκρινε, καῖ
μόνην τήν εἷς τήν πόλιν αἰτεῖ πάροδον κατά θέαν
δῆθεν τῶν ἐν αὐτῇ φοϐεροῖς πρότερον χρησάμενος
ὅρκοις, καὶ μέσον παρενθεὶς τῶν λεγομένων αὐτὸν
τὸν τοῦ νόμου Θεὸν, ὡς οὔτε τι πλέον αὖτοὺς τῶν
συνήθων δρᾶσαι, οὔτε μὴν τὸ πάτριον ἐξομόσασθαι
σϐέας καταναγκάσει, οὐδὲ κακόν τι ἕτερον μικρὸν ἤ
μεῖζον ἐργάσεται τούτου, ἀλλὰ μόνης τε ἀπολαύσει
τῶν ἐν τῇ πόλει θέας, καὶ τὸν ἐτήσιον ἀπολαϐὼν
φόρον, ’ὀς καὶ πρώην ἐδίδοτο, εἶτα ἐκεῖθεν εὐθὺς
ὑπεξέλθοι.
ς’. Ταῦτα εἷπὼν, καὶ διαθέμενος τὰς συνθήκας,
οῦν ἀμῦναι τὸν Ἰησοῦν δύνασθαι τοῖς ὑπὸ τήν ἐμὴν
χεῖρα Χριστιανοῖς, οὓς ἅπαντας καῖ αὐτοὺς τοὺς
ἐκείνων ἱερεῖς καὶ μονάζοντας ξίφει κατανήλωσα
καί πυρὶ, μηδὲ τῶν παρ’ ἐκείνοις φεισάμενος ἱερῶν,
καὶ νῦν πλεῖστον ὅσον συναγείρας στρατὸν, περί που
δυοκαίδεκα μυριάδας, χειρὶ πολλῇ πρὸς ὑμᾶς ἀφι-
κόμην, ἤ πείσων πάντως, ἢ ἀπολέσων.
Δ’. Οἱ δὲ τῆς πόλεως’ Ὁρῶμεν, ἔφησαν, ὧ βα-
σιλεῦ, τῆ γλώττῃ σε τὰ πολλὰ χαριζόμενον, καὶ
ἀσθένειαι τῷ μόνῳ Θεῷ περιὸίπτοντα. Ἀλλά Ῥα- Β
ψάκης σοι πάντως ὁ τοῦ Σεναχηρεὶμ οὐ μικρὸς είς
ὑπόδειγμα, ὃς καὶ αὐτός ποτε κατά Θεοῦ μεγαλορῥή-
μονα γλῶσσαν ἀφεὶς, ὅσας ἀπώλεσε μυριάδας, καὶ
ὅπως ἀνέζευξε μετ’ αἰσχύνης, ὀλίγοις ἄγνωστος.
’Ότι δὲ πολυαρχίαν ἤ πολυθεῖαν κατα-γινώσκεις
ἡμῶν, ἡμεῖς, ἄνωθεν καὶ ἐκ πατέρων ὣσπερ τινὰ
εὐσέϐειαν, οὗ μοσαρχίᾳ
κλῆ ρον ἐκδεξαμενοι τήν
οὐδὲ ἀφθονίᾳ προσώπων
καταστενοῦμεν θεότητα,
πολυαρχίαν εἰσάγομεν, ἀλλὰ τὴν μίαν φύσιν ἀδιαι-
ρέτως εἷς τρία διαιροῦντες πρόσωπα. Πατέρα καὶ
Υὶκ \ ν -ο ⁸ ς η . η , η ε ... ι
ον και αγιον Ηνευμα τον ἱὶον, εις ον υμεις έν.)-
ϐρίζετε, ὁμολογοῦμεν κατά τοὺς θείους ἐνανθρω-
πῆσαι χρησμοὺς, καὶ ὑπὸ τῶν ὑμετέρων σταυρω-
θῆναι πατέρων τῆς τῶν ἁπάντων ἕνεκα σωτηρίας,
ἀγνοησάντων κακῶς ἐκείνων τὸ τῆς οἰκονομίας
μυστήριον, ἐκ νεκρῶν τε τριήμερον ἀναστῆναι, καὶ
πρὸς οὐρανοὺς ἀναληφθῆναι πάλιν, καὶ τὸν ’ίδιον
ἀνυψωθῆναι Πατέρα.
et tertio die resurrexisse θ, mortuis, et rursus ad coelum ascendisse, et in altum sublatum fuisse ad
suum Patrem, et credimus, et praedicamus.
E'. Μή ἀνασχομένη τοίνυν ἔτι τῶν ἱερῶν τούτων
ἀκούειν λόγων ἡ βέϐηλος ἀκοὴ, ἔργου ε’ῖχετο. Καὶ
δὴ πρὸς πολιορκίαν τραπόμενος, πᾶσαν ἑλέπολιν
ἐκίνει κατὰ τῆς πόλεως, ἀσφαλῶς τὰς διεξόδους
φρουρῶν, καὶ οίόμενος τοὺς ἔνδον πολυημέρῳ λιμῷ
παραστήσασθαισ Τοός τε έν ἀγροῖς καὶ προαστείοις
Χριστιανοὺς πάντας συναγαγὼν οῦς μὲν ἀνεῖλεν,
οὓς δὲ τοῖς ὑπ’ αὐτὸν πρὸς δουλείαν ἀπέδοτο. Ὠς
δὲ πρὸς πάντα γενναίως οἱ εὐσεϐεῖς πολῖται ἠμύ-
νοντο, ὅτε χρόνος τριϐόμενος ἤμϐλυνεν αὐτῷ τὰς
ἐλπίδας, δόλῳ τὴν ἅλωσιν ὑπελθεῖν ἐκρινε, καῖ
μόνην τήν εἷς τήν πόλιν αἰτεῖ πάροδον κατά θέαν
δῆθεν τῶν ἐν αὐτῇ φοϐεροῖς πρότερον χρησάμενος
ὅρκοις, καὶ μέσον παρενθεὶς τῶν λεγομένων αὐτὸν
τὸν τοῦ νόμου Θεὸν, ὡς οὔτε τι πλέον αὖτοὺς τῶν
συνήθων δρᾶσαι, οὔτε μὴν τὸ πάτριον ἐξομόσασθαι
σϐέας καταναγκάσει, οὐδὲ κακόν τι ἕτερον μικρὸν ἤ
μεῖζον ἐργάσεται τούτου, ἀλλὰ μόνης τε ἀπολαύσει
τῶν ἐν τῇ πόλει θέας, καὶ τὸν ἐτήσιον ἀπολαϐὼν
φόρον, ’ὀς καὶ πρώην ἐδίδοτο, εἶτα ἐκεῖθεν εὐθὺς
ὑπεξέλθοι.
ς’. Ταῦτα εἷπὼν, καὶ διαθέμενος τὰς συνθήκας,