PG 115, col. 1275
oculos, et amicissima lingua matrem requirens,
videt regem sedentem in excelso, et ad ipsum ac-
currit, oculos habens plenos lacrymis. Deinde se
provolvit ad illius pedes, pro matre rogans ut pote-
rat. Ille autem, eo accepto et genibus imposito
(erat enim puer scitus et elegans, et qui, ut puer,
suaviter balbutiebat), rogabat cum quo mallet ver-
sari, et quem magis diligeret. Ille autem matrem di-
cebat, matrem: et eam deflebat assidue. Propter
eam enim, inquit, veni, et rogo, o rex, eam solvi,
ut me quoque simul assumat ad martyrium. Illa
enim me saepe ad hoc hortata est.
μητέρα, καὶ ταύτην συνεχάς ἀνεκλαίετο. Καὶ γὰρ αὐτῆς ἕνεκεν ἀφικόμην, φησὶ, καὶ ἀπολυθῆναι ταύ-
την, ὤ βασιλεῦ, δέομαι, ’ίνα καὶ ἐμὲ συμπαραλαϐῃ πρὸς τὸ μαρτύριον· Ἐκείνη γάρ με πολλάκις εἰς
τοοῦτο ἐξεκαλεῖ.
XXIII. Attendens autem rex verba pueri: Quid
est autem hoc, inquit, quod dicis martyrium? Ο,
quae etiam infantes sapientes reddit, tuam, Domine,
gratiam pro Christo, inquit, mori, et rursus vivere.
Sed quis est hic Christus, rursus dicit rex? Puer
autem: Veni huc, inquit, ad ecclesiam, et eum
tibi ostendam. Interim autem cum matrem aspexis-
set, flens dixit: Sine, sine me venire ad matrem.
Video enim eam trahi, et male affici a lictoribus.
Rex autem : Cur huc, dixit, venisti, matre relicta?
Sed sis hic nobiscum, et dabo tibi quoslibet fructus
pulcherrimos. Ποο ille quidem dixit, tanquam cum
simplici puero, atque adeo puero se loqui existi-
mans. Ille vero longe super aetatem prudentia prai-
ditus, plane renuebat, dicens: Non hic manebo:
matrem desidero; nam arbitratus te esse Christia-
num, veni pro ea rogaturus. Cum Judaeum autem
invenerim, tecum nec volo quidem versari, neque
sustineo a te omnino aliquid accipere: hoc autem
solum mihi concede, ο rex, ut ad matrem revertar.
Regem stupore afl'ecit pueri sapientia. Quidam au-
tem ex iis, qui circumsistebant, excogitantes ali-
quid sapientius, censebant ut infans abduceretur
ad reginam, sic teneram aetatem conantes allicere.
Nam cum rege quidem consuetudinem existimabant
esse puero insolitam, ut virilem et asperiorem:
quod si audierit reginam et mulierem, prompto et
alacri animo eam secuturum, ut qui adhuc apud
matrem blande educaretur, et molliori delectaretur
consuetudine. Verum pueri rursus intelligentia eu-
peravit illorum calliditatem. Et nec eis quidem
omnino ad haec dabat responsum : sed vehementer
solum vocabat matrem, et in eam cum animos totos
defigebat oculos.
τξίῦτῗι ἐδίδουν ἀλλά μόνην ἀνεκαλεῖτο θερμῶς τὴν μητέρα, καί πρὸς αὐτὴν ὅλον μετά τῆς ψυχῆς ἀπεῖχε
τὸν ὀφθαλμόν,
XXIV. Cum etiam vidisset injici in ignem, ve-
hementius inflammatus visceribus, aud'et statim
puer aliquid fortius: et cum stetisset ad genua
tyranni Dunaan, se inclinans, acriter ipsum regem
videt regem sedentem in excelso, et ad ipsum ac-
currit, oculos habens plenos lacrymis. Deinde se
provolvit ad illius pedes, pro matre rogans ut pote-
rat. Ille autem, eo accepto et genibus imposito
(erat enim puer scitus et elegans, et qui, ut puer,
suaviter balbutiebat), rogabat cum quo mallet ver-
sari, et quem magis diligeret. Ille autem matrem di-
cebat, matrem: et eam deflebat assidue. Propter
eam enim, inquit, veni, et rogo, o rex, eam solvi,
ut me quoque simul assumat ad martyrium. Illa
enim me saepe ad hoc hortata est.
μητέρα, καὶ ταύτην συνεχάς ἀνεκλαίετο. Καὶ γὰρ αὐτῆς ἕνεκεν ἀφικόμην, φησὶ, καὶ ἀπολυθῆναι ταύ-
την, ὤ βασιλεῦ, δέομαι, ’ίνα καὶ ἐμὲ συμπαραλαϐῃ πρὸς τὸ μαρτύριον· Ἐκείνη γάρ με πολλάκις εἰς
τοοῦτο ἐξεκαλεῖ.
XXIII. Attendens autem rex verba pueri: Quid
est autem hoc, inquit, quod dicis martyrium? Ο,
quae etiam infantes sapientes reddit, tuam, Domine,
gratiam pro Christo, inquit, mori, et rursus vivere.
Sed quis est hic Christus, rursus dicit rex? Puer
autem: Veni huc, inquit, ad ecclesiam, et eum
tibi ostendam. Interim autem cum matrem aspexis-
set, flens dixit: Sine, sine me venire ad matrem.
Video enim eam trahi, et male affici a lictoribus.
Rex autem : Cur huc, dixit, venisti, matre relicta?
Sed sis hic nobiscum, et dabo tibi quoslibet fructus
pulcherrimos. Ποο ille quidem dixit, tanquam cum
simplici puero, atque adeo puero se loqui existi-
mans. Ille vero longe super aetatem prudentia prai-
ditus, plane renuebat, dicens: Non hic manebo:
matrem desidero; nam arbitratus te esse Christia-
num, veni pro ea rogaturus. Cum Judaeum autem
invenerim, tecum nec volo quidem versari, neque
sustineo a te omnino aliquid accipere: hoc autem
solum mihi concede, ο rex, ut ad matrem revertar.
Regem stupore afl'ecit pueri sapientia. Quidam au-
tem ex iis, qui circumsistebant, excogitantes ali-
quid sapientius, censebant ut infans abduceretur
ad reginam, sic teneram aetatem conantes allicere.
Nam cum rege quidem consuetudinem existimabant
esse puero insolitam, ut virilem et asperiorem:
quod si audierit reginam et mulierem, prompto et
alacri animo eam secuturum, ut qui adhuc apud
matrem blande educaretur, et molliori delectaretur
consuetudine. Verum pueri rursus intelligentia eu-
peravit illorum calliditatem. Et nec eis quidem
omnino ad haec dabat responsum : sed vehementer
solum vocabat matrem, et in eam cum animos totos
defigebat oculos.
τξίῦτῗι ἐδίδουν ἀλλά μόνην ἀνεκαλεῖτο θερμῶς τὴν μητέρα, καί πρὸς αὐτὴν ὅλον μετά τῆς ψυχῆς ἀπεῖχε
τὸν ὀφθαλμόν,
XXIV. Cum etiam vidisset injici in ignem, ve-
hementius inflammatus visceribus, aud'et statim
puer aliquid fortius: et cum stetisset ad genua
tyranni Dunaan, se inclinans, acriter ipsum regem