PG 115, col. 225
φρόνιμον, ἶνα τὸν ποιήσαντά με καὶ μέχρι τοῦ νῦν προ-
νοούμενον μοι μὴ ἐγκαταλείπω. τὸν μόνον ἀληθινὸν
Θεόν. Ὀ δ ικαστης εἶπεν · Πῶς μόνον ἐφης εἶναι ἀληθι-
νόν Θεὸν, ὁπότε λέγεις, τόν Χριστόν Υίόν εἶναι Θεοῦ ;
ἀνάγκη πᾶσα, εἰ Υἱός καὶ ἶσος εἵη τῷ Πατρὶ, δύο αύ-
τούς εἶναι, λοιπόν καὶ ούχὶ ἕνα Θέον. Δύο εἶναι καὶ αύ-
τοὶ λέγοντες θεοὺς, πῶς νῦν ἕνα ἐκφωνεῖς ; Ἀναγκάζεις
με γὰρ ληρολογεῖν μετά σοῦ, οὕτως ἔκθεσμα καὶ ἀνάρ-
μοστα ὁμιλῶν.
dicatis, quare nunc unum Deum profers? Cogis enim me tecum nugari, cum ista tu nunc'absurda
et inconcinna dicas :
Θ’. Ὀ ἅγιος Ἀκάκιος εἶπεν ·
Πιστεύω τῷ Ἰησοῦ Β
τῷ σταυρωθέντι ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, δοθῆναί μοι
λόγον διὰ τοῦ Πνεύματος αὑτοῦ τοῦ ἁγίου πρὸς τὴν
ἐπερώτησιν ταύτην τοῦ διασαφῆσαι αὐτήν ⁶ ού γὰρ ἡ
τυχοῦσά ἐστιν αὕτη ἐπερώτησις, πῶς δύο λέγοντες
θεοὺς, ἕνα προσκυνεῖν Θεὸν ἐπαγγελλόμεθα · ἐγὼ δέ
σοι λέγω, δικαστά, xui 1'0 Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀχώρι-
στον εἶναί τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ εἶναι μὲν
τρία πρόσωπα ἐν τρισὶ προσηγορίαις, μίαν δὲ δύνα-
μιν καὶ θεότητα τούτων τῶν ὀνομάτων ὑπάρχειν ⁸
ἕνα δὲ λέγοξαεν Θεὸν ἔχοντα καὶ Λόγον, καὶ ἄνευ τοῦ
ζωτικοῦ Πνεύματος μὴ εἶναι. Δίδωμι δέ σοι καὶ
ὑπόδειγμα ἐγχωροῦν ὅσον πρός τὴν ἡμετέραν ἀνθρω-
πίνην δύναμιν ἐν τούτῳ · ὥσπερ ὁ βασιλεὺς ό νῦν,
ὃν σὺ ἐπιγράφεις δεσπότην, ἐγὼ γὰρ ἄνθρωπον αὐτόν
λέγω, ἀλλὰ καὶ κρίσει μείζονι ὑποκείμενον, ἔχει δὲ
υἱόν καὶ λέγεται, εἰ τύχοι, οὗτος Μαξιμιανός, ό δὲ
υἱὸς αὐτοῦ Μαξέντιος, xui εἰσὶ δύο μὲν πρόσωπα, ἡ
δὲ φύσις αὐτῶν, τοῦτ’ ἔστιν τῆς ἀνθρωπότητος, μία
καὶ ἡ βασιλεία μία καὶ ἀδιαίρετος τοῦ πατρὸς καὶ
τοῦ υἱοῦ · τιμᾶται γὰρ ὁ υἱὸς διὰ τὸν πατέρα, καὶ ὁ
πατὴρ διὰ τὸν υἱόν ⁸ τὸν αὐτόν δὴ τρόπον καὶ ἐπὶ
τοῦ Θεοῦ τῆς θείας οὐσίας μίας οὔσης καὶ ἁτρὲπτόυ,
Θεοῦ τε καὶ τοῦ Λόγου αὐτοῦ, καὶ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ
τοῦ ἁγίου ’ εἷς καὶ ἀληθὴς Θεὸςό παρ’ ἡμῶν προσκυνού-
μενος.
sancti essentia, una eademque sitimmutabilis, propterea unus, et vere Deus est, qui a nobis co-
litur.
I'. Ὀ δικαστὴς εἶπεν ’ Πολλάκις καὶ ἐπὶ τὸ προ-
κείμενον ἐμοῦ προτρεψαμένου σε, σὺ τοῖς λόγοις σου
τούτοις τοῖς μηδέν σε ὠφελοῦσι μεταϐαλεῖν με βού-
λει · πείσθητι οὖν μοι, καὶ θῦσον, xui ἐπίγνωθι τούς
πατρῴους θεοὺς, δι’ οὓς τὰ πάντα συνέστηκεν ο ἐπὶ
πολ) γάρ σου ἐφεισάμην. Ὀ ἅγιος Ἀκάκιος λέγει ο
Μή με νομίσῃς φόϐοις κτυπεῖν ’ ἔχεις 1'0 σῶμά μου
εἰς μάστιγας ἕτοιμον · ὡς βούλει, χρῶ αύτῷ · τόν δὲ
λογισμόν τῆς ψυχῆς μου οῦτε σύ, οὔτε ό αὐτοκράτωρ
σου, οὔτε ἡ παρουσία τῶν δαιμόνων σου δύναται
μετατρέψαι ἐπὶ τό φαῦλόν ποτε. Ὁ δικαστὴς εἶπεν ⁶
Ἐπεὶ οὖν οὕτως βούλει, ἀνάγκη μοι πᾶσα εἰς αἰκι-
σμοὺς χωρῆσαι κατὰ σοῦ καὶ τό πρόσταγμα τὸ βασι-
λικόν πληρῶσαι ' ἀδύνατον γάρ σε τοιαύτη ἐξετάσει
ὕποπεσόντα, ἀναχωρῆσαι οὕτως καταπαίξαντα τοῦ
νοούμενον μοι μὴ ἐγκαταλείπω. τὸν μόνον ἀληθινὸν
Θεόν. Ὀ δ ικαστης εἶπεν · Πῶς μόνον ἐφης εἶναι ἀληθι-
νόν Θεὸν, ὁπότε λέγεις, τόν Χριστόν Υίόν εἶναι Θεοῦ ;
ἀνάγκη πᾶσα, εἰ Υἱός καὶ ἶσος εἵη τῷ Πατρὶ, δύο αύ-
τούς εἶναι, λοιπόν καὶ ούχὶ ἕνα Θέον. Δύο εἶναι καὶ αύ-
τοὶ λέγοντες θεοὺς, πῶς νῦν ἕνα ἐκφωνεῖς ; Ἀναγκάζεις
με γὰρ ληρολογεῖν μετά σοῦ, οὕτως ἔκθεσμα καὶ ἀνάρ-
μοστα ὁμιλῶν.
dicatis, quare nunc unum Deum profers? Cogis enim me tecum nugari, cum ista tu nunc'absurda
et inconcinna dicas :
Θ’. Ὀ ἅγιος Ἀκάκιος εἶπεν ·
Πιστεύω τῷ Ἰησοῦ Β
τῷ σταυρωθέντι ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, δοθῆναί μοι
λόγον διὰ τοῦ Πνεύματος αὑτοῦ τοῦ ἁγίου πρὸς τὴν
ἐπερώτησιν ταύτην τοῦ διασαφῆσαι αὐτήν ⁶ ού γὰρ ἡ
τυχοῦσά ἐστιν αὕτη ἐπερώτησις, πῶς δύο λέγοντες
θεοὺς, ἕνα προσκυνεῖν Θεὸν ἐπαγγελλόμεθα · ἐγὼ δέ
σοι λέγω, δικαστά, xui 1'0 Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀχώρι-
στον εἶναί τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ εἶναι μὲν
τρία πρόσωπα ἐν τρισὶ προσηγορίαις, μίαν δὲ δύνα-
μιν καὶ θεότητα τούτων τῶν ὀνομάτων ὑπάρχειν ⁸
ἕνα δὲ λέγοξαεν Θεὸν ἔχοντα καὶ Λόγον, καὶ ἄνευ τοῦ
ζωτικοῦ Πνεύματος μὴ εἶναι. Δίδωμι δέ σοι καὶ
ὑπόδειγμα ἐγχωροῦν ὅσον πρός τὴν ἡμετέραν ἀνθρω-
πίνην δύναμιν ἐν τούτῳ · ὥσπερ ὁ βασιλεὺς ό νῦν,
ὃν σὺ ἐπιγράφεις δεσπότην, ἐγὼ γὰρ ἄνθρωπον αὐτόν
λέγω, ἀλλὰ καὶ κρίσει μείζονι ὑποκείμενον, ἔχει δὲ
υἱόν καὶ λέγεται, εἰ τύχοι, οὗτος Μαξιμιανός, ό δὲ
υἱὸς αὐτοῦ Μαξέντιος, xui εἰσὶ δύο μὲν πρόσωπα, ἡ
δὲ φύσις αὐτῶν, τοῦτ’ ἔστιν τῆς ἀνθρωπότητος, μία
καὶ ἡ βασιλεία μία καὶ ἀδιαίρετος τοῦ πατρὸς καὶ
τοῦ υἱοῦ · τιμᾶται γὰρ ὁ υἱὸς διὰ τὸν πατέρα, καὶ ὁ
πατὴρ διὰ τὸν υἱόν ⁸ τὸν αὐτόν δὴ τρόπον καὶ ἐπὶ
τοῦ Θεοῦ τῆς θείας οὐσίας μίας οὔσης καὶ ἁτρὲπτόυ,
Θεοῦ τε καὶ τοῦ Λόγου αὐτοῦ, καὶ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ
τοῦ ἁγίου ’ εἷς καὶ ἀληθὴς Θεὸςό παρ’ ἡμῶν προσκυνού-
μενος.
sancti essentia, una eademque sitimmutabilis, propterea unus, et vere Deus est, qui a nobis co-
litur.
I'. Ὀ δικαστὴς εἶπεν ’ Πολλάκις καὶ ἐπὶ τὸ προ-
κείμενον ἐμοῦ προτρεψαμένου σε, σὺ τοῖς λόγοις σου
τούτοις τοῖς μηδέν σε ὠφελοῦσι μεταϐαλεῖν με βού-
λει · πείσθητι οὖν μοι, καὶ θῦσον, xui ἐπίγνωθι τούς
πατρῴους θεοὺς, δι’ οὓς τὰ πάντα συνέστηκεν ο ἐπὶ
πολ) γάρ σου ἐφεισάμην. Ὀ ἅγιος Ἀκάκιος λέγει ο
Μή με νομίσῃς φόϐοις κτυπεῖν ’ ἔχεις 1'0 σῶμά μου
εἰς μάστιγας ἕτοιμον · ὡς βούλει, χρῶ αύτῷ · τόν δὲ
λογισμόν τῆς ψυχῆς μου οῦτε σύ, οὔτε ό αὐτοκράτωρ
σου, οὔτε ἡ παρουσία τῶν δαιμόνων σου δύναται
μετατρέψαι ἐπὶ τό φαῦλόν ποτε. Ὁ δικαστὴς εἶπεν ⁶
Ἐπεὶ οὖν οὕτως βούλει, ἀνάγκη μοι πᾶσα εἰς αἰκι-
σμοὺς χωρῆσαι κατὰ σοῦ καὶ τό πρόσταγμα τὸ βασι-
λικόν πληρῶσαι ' ἀδύνατον γάρ σε τοιαύτη ἐξετάσει
ὕποπεσόντα, ἀναχωρῆσαι οὕτως καταπαίξαντα τοῦ