PG 116, col. 681
λέστερονς Ὧν εἷς καὶ οὗτος ἦν ὀ τῆς ἀληθείας κή-
ρυξ τε καὶ διδάσκαλος. Καὶ τό γε μεῖζον είς εὐτε-
λείας ἀπόδειξιν, ὅτι μηδὲ ἀπὸ τῆς Θαλάσσης ἐθή-
ρευεν, ἀλλ’ ἓν τινι βραχείᾳ λίμνῃ σὺναμα τῷ πατρὶ
καὶ τῷ ἀδελφῷ Ὶακώὸῳ διέτριϐε καὶ περὶ ταύτην
ἐστρέφετο, διερρωγότα μὲν ράπτων δίκτυα (ὃ καὶ
αὖτδ πενίας τῆς ἐσχάτης ἐτύγχανε), τῇ δὲ τῶν χει-
ρῶν ἐργασίᾳ τὴν τῶν ἀναγκαίων παραμυθούμενος
ἔνδειαν. Ἑλληνικῆς μὲν οὖν παιδείας μετεῖχεν οὐδὲ
βραχύ. Καὶ μάρτυς ό θεῖος Λουκᾶς, ἰδιώτην αὐτὸν
ἀποκαλῶν καὶ ἀγράμματον. Ἓν τοῦτο μόνον εἶχεν
οἷς ἐγνωρίζετο, τὸ ἐπίσημον, καὶ ταύτην ἀγαθὴν
ὲκ πατέρων, εἷλκε σειρὰν, τὴν εὺσέὃειαν. Ἐπεὶ δὲ,
τά τε τῆς σκιᾶς ᾔρετο νέφη, καὶ τὰ τῶν τύπων
μεταπίπτειν είς τὴν ἀλήθειαν ἦρξατο, καὶ σὺ, Κύριε,
ὁ πλάσας καταμόνας τὰς καρδίας ἡμῶν, οὐ διεσκέ-
δασας τὴν μεθ’ ἡμῶν διαθήκην σου, ἀλλ’ ἰδὼν εἶδες
τὴν κάκωσιν τοῦ Ἰσραὴλ, καὶ⁵ μήτε τῆς θεότητος
ἐκστάς, ἐγένου δι’ ἡμᾶς ἀναμαρτήτως ὅπερ ἡμεῖς,
μήτε τὸν τοῦ Πατρ“ς θρόνον ἀπολιπὼν, παρθένον
ᾤκησας δι’ ἐμὲ , ἶν’ ἐγὼ κατοικήσω τοὺς οὐρανοὺς,
τοῦ τε παλαιοῦ πτώματος ἀνακληθεὶς, καὶ τῆς
ἁμαρτίας ἀπαλλαγεὶς, καὶ τὴν προτέραν υἱοθεσίαν
ἀπολαϐών· ἔδει δὲ καὶ μαθητάς εἶναι τῷ τῆς οἰ-
κονομίας μυστηρίῳ διακονήσοντας⁶ τότε καλεῖται
μὲν Ἀνδρέας καὶ Πέτρος, προσκαλεῖται δὲ καὶ αὐτὸς C
οὗτος ὁ περὶ δίκτυα καὶ ἰχθῦς καὶ λίμνας στρεφό-
μενος· καὶ ἀνθρώπων ἁλιεὺς παρά τῆς τοῦ Λόγου
φωνῆς καθίστασθαι κελευσθεὶς, τὸν πατέρα καὶ τὸν
ἀδελφὸν εὐθὺς καὶ τὸ σκάφος ἀπολιπὼν, τῷ καλοῦντι
συνάπτεται ° καὶ τὸν ἰπὶ γῆς ἄνθρωπον διά τὸν οὐ·
ράνιον ἀποδύεται, ψυχῶν τε λογικῶν ἀλείαν μεια-
μανθάνει, καὶτῷ διδασκάλῳ κατ’ ἴχνος ἑπόμενος
τοὺς ἐχθροὺς ἀγαπᾷ, εὑλογτῐ τοὺς διώκοντας. Καὶ
συνελόντα φάναι, τὸν τούτου νόμον πρὸς ἀκρίϐειαν
ἐκπαιδεύεωγ καὶ τοῦ παιδευτοῦ τοιούτου τυχὼν, ⁷
τὴν πσιόείαν ἀνάλογον ἐπιδείκνυται. Καὶ ἀναϐάσεις
εν τῇ καρδία⁵ διατιθέμενος, μαθητὴς οἰκειότατος,
κῆρυξ θεολογικώτατος γίνεται. Πάσας παιδαγωγεί
τα, αἰσθήσεις · ὅλως οἰκειοῦται τῇ παρθενίᾳ, οὕτω
τῇ διαίτῃ ἀρώμενος, ὡς ἀποζῇν μόνον δύνασθαι, καὶ D ε
τὸ ἱερὸν αὑτῴ συνεστάναι σῶμα. Ἐντεῦίρτν καὶ τὴν
τῆς παρθενίας κλῆσιν πλουτεῖ, καὶ φίλος αὑτοῦ τοῦ
βασ;).εόοντος γίνεται, μᾶλλον δὲ καὶ αὖτ’,ν ἔχει εν
ἑαυτῷ λαλοῦντα, καὶ παρ’ αὑτοῦ πάλιν ἀκούει, ὃ,
παρα τοῦ Ματρὸς ἐκεῖνος⁸ πρὸς τὸ ὅρος τε ἀνιόντι*
συνάνεισι, καὶ θέας ἀξιοῦται, ὼς ὑπὲρ λόγον καὶ
θαυμαστῆς, αὐτὴν τὴν τοῦ Λόγου θεότητα παραγυ-
μνωυείσαν ἰδών ο καὶ οὐρανίου φωνῆς ἀκούει, τὴν
ἀγαπητὸν Υίδν ἀναγορεύοντος τοῦ Ματρὸς, καὶ τῆς
Παλαιᾶς Διαθήκης προτιθέντος τὸ Εὑαγγὲλιον. ’1ο
δεῖπνον εὺπρεπές · καὶ οὲδε τότε Ἰωάννης ἀπολιμ-
πάνεται. Εἶτα τῷ Πέτρῳ δεῆσαν μαθεῖν, τίς ό τὴν
“ l‘sal. t.x.\X\lll, 35.
¹ Art ιν, l5. ³ l'sal. xuii, l5.
ρυξ τε καὶ διδάσκαλος. Καὶ τό γε μεῖζον είς εὐτε-
λείας ἀπόδειξιν, ὅτι μηδὲ ἀπὸ τῆς Θαλάσσης ἐθή-
ρευεν, ἀλλ’ ἓν τινι βραχείᾳ λίμνῃ σὺναμα τῷ πατρὶ
καὶ τῷ ἀδελφῷ Ὶακώὸῳ διέτριϐε καὶ περὶ ταύτην
ἐστρέφετο, διερρωγότα μὲν ράπτων δίκτυα (ὃ καὶ
αὖτδ πενίας τῆς ἐσχάτης ἐτύγχανε), τῇ δὲ τῶν χει-
ρῶν ἐργασίᾳ τὴν τῶν ἀναγκαίων παραμυθούμενος
ἔνδειαν. Ἑλληνικῆς μὲν οὖν παιδείας μετεῖχεν οὐδὲ
βραχύ. Καὶ μάρτυς ό θεῖος Λουκᾶς, ἰδιώτην αὐτὸν
ἀποκαλῶν καὶ ἀγράμματον. Ἓν τοῦτο μόνον εἶχεν
οἷς ἐγνωρίζετο, τὸ ἐπίσημον, καὶ ταύτην ἀγαθὴν
ὲκ πατέρων, εἷλκε σειρὰν, τὴν εὺσέὃειαν. Ἐπεὶ δὲ,
τά τε τῆς σκιᾶς ᾔρετο νέφη, καὶ τὰ τῶν τύπων
μεταπίπτειν είς τὴν ἀλήθειαν ἦρξατο, καὶ σὺ, Κύριε,
ὁ πλάσας καταμόνας τὰς καρδίας ἡμῶν, οὐ διεσκέ-
δασας τὴν μεθ’ ἡμῶν διαθήκην σου, ἀλλ’ ἰδὼν εἶδες
τὴν κάκωσιν τοῦ Ἰσραὴλ, καὶ⁵ μήτε τῆς θεότητος
ἐκστάς, ἐγένου δι’ ἡμᾶς ἀναμαρτήτως ὅπερ ἡμεῖς,
μήτε τὸν τοῦ Πατρ“ς θρόνον ἀπολιπὼν, παρθένον
ᾤκησας δι’ ἐμὲ , ἶν’ ἐγὼ κατοικήσω τοὺς οὐρανοὺς,
τοῦ τε παλαιοῦ πτώματος ἀνακληθεὶς, καὶ τῆς
ἁμαρτίας ἀπαλλαγεὶς, καὶ τὴν προτέραν υἱοθεσίαν
ἀπολαϐών· ἔδει δὲ καὶ μαθητάς εἶναι τῷ τῆς οἰ-
κονομίας μυστηρίῳ διακονήσοντας⁶ τότε καλεῖται
μὲν Ἀνδρέας καὶ Πέτρος, προσκαλεῖται δὲ καὶ αὐτὸς C
οὗτος ὁ περὶ δίκτυα καὶ ἰχθῦς καὶ λίμνας στρεφό-
μενος· καὶ ἀνθρώπων ἁλιεὺς παρά τῆς τοῦ Λόγου
φωνῆς καθίστασθαι κελευσθεὶς, τὸν πατέρα καὶ τὸν
ἀδελφὸν εὐθὺς καὶ τὸ σκάφος ἀπολιπὼν, τῷ καλοῦντι
συνάπτεται ° καὶ τὸν ἰπὶ γῆς ἄνθρωπον διά τὸν οὐ·
ράνιον ἀποδύεται, ψυχῶν τε λογικῶν ἀλείαν μεια-
μανθάνει, καὶτῷ διδασκάλῳ κατ’ ἴχνος ἑπόμενος
τοὺς ἐχθροὺς ἀγαπᾷ, εὑλογτῐ τοὺς διώκοντας. Καὶ
συνελόντα φάναι, τὸν τούτου νόμον πρὸς ἀκρίϐειαν
ἐκπαιδεύεωγ καὶ τοῦ παιδευτοῦ τοιούτου τυχὼν, ⁷
τὴν πσιόείαν ἀνάλογον ἐπιδείκνυται. Καὶ ἀναϐάσεις
εν τῇ καρδία⁵ διατιθέμενος, μαθητὴς οἰκειότατος,
κῆρυξ θεολογικώτατος γίνεται. Πάσας παιδαγωγεί
τα, αἰσθήσεις · ὅλως οἰκειοῦται τῇ παρθενίᾳ, οὕτω
τῇ διαίτῃ ἀρώμενος, ὡς ἀποζῇν μόνον δύνασθαι, καὶ D ε
τὸ ἱερὸν αὑτῴ συνεστάναι σῶμα. Ἐντεῦίρτν καὶ τὴν
τῆς παρθενίας κλῆσιν πλουτεῖ, καὶ φίλος αὑτοῦ τοῦ
βασ;).εόοντος γίνεται, μᾶλλον δὲ καὶ αὖτ’,ν ἔχει εν
ἑαυτῷ λαλοῦντα, καὶ παρ’ αὑτοῦ πάλιν ἀκούει, ὃ,
παρα τοῦ Ματρὸς ἐκεῖνος⁸ πρὸς τὸ ὅρος τε ἀνιόντι*
συνάνεισι, καὶ θέας ἀξιοῦται, ὼς ὑπὲρ λόγον καὶ
θαυμαστῆς, αὐτὴν τὴν τοῦ Λόγου θεότητα παραγυ-
μνωυείσαν ἰδών ο καὶ οὐρανίου φωνῆς ἀκούει, τὴν
ἀγαπητὸν Υίδν ἀναγορεύοντος τοῦ Ματρὸς, καὶ τῆς
Παλαιᾶς Διαθήκης προτιθέντος τὸ Εὑαγγὲλιον. ’1ο
δεῖπνον εὺπρεπές · καὶ οὲδε τότε Ἰωάννης ἀπολιμ-
πάνεται. Εἶτα τῷ Πέτρῳ δεῆσαν μαθεῖν, τίς ό τὴν
“ l‘sal. t.x.\X\lll, 35.
¹ Art ιν, l5. ³ l'sal. xuii, l5.