PG 118, col. 341
θμούμενα. Καθ’ ὑπερϐατὸν οὖν ἡ σύνταξις. ’Ἢ τοῖς
ποιήμασι νοούμενα, ἆντὶ τοῦ ἐν αὐτοῖς τοῖς ποιήμα-
σιν ἐνεῖναι, καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ, βουλήσει ὑπηρετεῖν, καὶ
πληροῦν τα κελευόμενα. Ἥ ἀόρατα αὐτοῦ λέγει αὐτὸ
τὸ ἀόρατον αὐτοῦ τῆς οὐσίας. Καὶ πῶς ἕνι, φησὶ, τὸ
θεῖον ἀόρατον ὄν κατιδεῖν καὶ κατανοῆσαι ; Ναὶ ἔστι,
φησὶ, καὶ ἀπὸ τῶν κτισμάτων αὐτοῦ κατιδεῖν αὐτοῦ
τὴν θεότητα καὶ τήν δύναμιν. α Ἥτε ἀῒδιος αὐτοῦ
δύναμις καὶ θειότης. ›› - [ΚΥΡ.] Ἀπὸ κοινοῦ νοου-
μὲνου τοῦ καθορᾶται. Πῶς δὲ γινώσκεται διὰ τῆς
δημιουργίας ἡ ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις; Ὅτι φθαρτὴν
ἐχόντων τὴν φύσιν τῶν παρηγμένων εἷς γένεσιν, καὶ
κεκλημένων ἐν χρόνῳ πρὸς ὕπαρξιν, ἔσται που παν-
τως ὁ τούτων Δημιουργὸς ἄφθαρτος καὶ ἀῗδιος. --
[ΦΩῙᾘ ’Ἡ οὕτως⁸ Ἀπὸ τὴς τοῦ κόμου κτίσεως ἡ θειό-
της τοῦ Θεοῦ καὶ ἆῖδεος δύναμις γινώσκεται. Εἶδὲ τις
τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, ἆστάρων καλλη καὶ μὲ-(εο
θος, δρόμον σελήνης καὶ ἡλίου, τάξιν καὶ εἱρμὸν
ἀπαράϐατον. Οὐχ ἡμέραν σελήνη ποιεῖ, οὐδὲ τὴν
νύκτα ἣλιος. Ὀ αἰθὴρ τὸν οἰκεῖον τόπον φυλάττει,
καὶ ὁ ἆήρ ὁμοίως. Ἐστηκεν ἡ γῆ, οὐκ, ἔχουσα τὸν
ὗπερείδοντα βάρος ἄπειρον, ἐγκέχυται αὐτῇ τὸ ὓδωρ
καὶ περικέχυται, βάρους προσθήκη, ἀλλ’ ὅμως ἕστη-
κεν ἀκίνητος, τήν κατέχουσαν ἀνακηρύττουσα δύνα-
μιν. Φέρει καρποὺς μυρίους, καὶ ἰδέαις καὶ δυνά-
μεσι διαφέροντας. Μία οὖσα, γῆ οὖσα, τρέψει ζώων
γένη ἄπειρα. ’Λλλᾶ καὶ καιρῶν εὐτάκτους μεταϐο-
λὰς, καὶ ὑετοὺς ἐτησίους, καὶ τὰ δοκοῦντα παθη,
σεισμοὸς, κεραυνοὺς, καὶ εἷ’ τι τούτων ἐπισκοπήσεις
εἷς τὸν Δημιουργὸν παραπέμπει τὸν προσέχοντα. Τί
τὸ σύνεχον, τί τὸ κρατοῦνς Ἔστιν ἄρα γνῶναι σα-
φῶς ἀπὸ τῆς κτίσεως, ὅτι ἔστι Δημιουργὸς, ὅτι προ·
sont-i5, ὅτι παντοδύναμος, ότι ἀγαθὸς (ἀγαθοῦ
γὰρ ἡ δημιουργία καί ἡ πρόνοια), ὅτι ἀΐδιος. Τῷ γὰρ
παντοόυνᾶμῳ τίς ἔπιϐουλεύσεις Οὕτως οὖν ἡ θειότης
αὐτοῦ καί dioto: δύναμις ἐν τοῖς ποιήμασι καθορᾶ-
ται, οὕτως ἀπὸ τοῖς τοῦ κόσμου κτίσεως, ἡ τοῦ Θεοῦ
γνῶσις τοῖς ἀνθρώποις ἐγγίνεται. Οὗτω τὸ γνωστὸν
αὐτοῦ ἐν πᾶσιν ἐφανέρωσε. Τὸ γὰρ γνωστὸν τοῦ
Θεοῦ, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτοὶ ἐστιν. Οὐσία δὲ καὶ
ᾳύπις παντελῶς πᾶσιν ἃληπτα. Ταῦτα καὶ ’Έλληνες
ἔγνωσαν. Ἀλλᾶ γνόντες, οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν. ιε Εἰς
τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους. ι Τοσούτων γὰρ ὅντων
- ς . . .. η .. κ .. . . ς .
τῶν δεικνύντων τὸ τοῦ Θεοῦ μεγαλεῖον, τί ἀπολογή·
cro-na: οἱ ἑκόντες ἀποτυφλωοέντες; Οὐχ αὕτη δὲ
σπουδῇ τῷ Θεῷ γέγονεν, ἄπαγε, εἰ καὶ οὕτως ἐξέϐη.
sint ipsi inexcusabilee. υ Nam cum tanta sint quas ϋΘὶ magnitudinem demonstrent, quid respon-
debunt qui sua sponte excascati sunt? Non tamen id curavit Deus, absit: quanquam ita acciderit.
,διότι γνόντες τὸν Θεὸν, οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξα-
σαν, ἦ εὐχαρίστησαν· ἀλλ’ ἑματαιώθτ,σαν ἐν
τῦῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύ-
νετος αὐτῶν καρδία. Φάσκοντες εἶναι σοφοὶ,
ἓμωράνθησαν.
ίφυΤεί Ἔγνωσεν τὰρ διὰ τῆς κτίσεως. (ι Γνόντες
τὸν Θεόν, Τουτέστι τίκ ποτε ἐστι Θεὸς, τί ὀφείλει
ὑπολαμϐάνεσθξυ. όεόςῖ. Τοῦτό γνόντερν ἔχοντες agi.
ποιήμασι νοούμενα, ἆντὶ τοῦ ἐν αὐτοῖς τοῖς ποιήμα-
σιν ἐνεῖναι, καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ, βουλήσει ὑπηρετεῖν, καὶ
πληροῦν τα κελευόμενα. Ἥ ἀόρατα αὐτοῦ λέγει αὐτὸ
τὸ ἀόρατον αὐτοῦ τῆς οὐσίας. Καὶ πῶς ἕνι, φησὶ, τὸ
θεῖον ἀόρατον ὄν κατιδεῖν καὶ κατανοῆσαι ; Ναὶ ἔστι,
φησὶ, καὶ ἀπὸ τῶν κτισμάτων αὐτοῦ κατιδεῖν αὐτοῦ
τὴν θεότητα καὶ τήν δύναμιν. α Ἥτε ἀῒδιος αὐτοῦ
δύναμις καὶ θειότης. ›› - [ΚΥΡ.] Ἀπὸ κοινοῦ νοου-
μὲνου τοῦ καθορᾶται. Πῶς δὲ γινώσκεται διὰ τῆς
δημιουργίας ἡ ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις; Ὅτι φθαρτὴν
ἐχόντων τὴν φύσιν τῶν παρηγμένων εἷς γένεσιν, καὶ
κεκλημένων ἐν χρόνῳ πρὸς ὕπαρξιν, ἔσται που παν-
τως ὁ τούτων Δημιουργὸς ἄφθαρτος καὶ ἀῗδιος. --
[ΦΩῙᾘ ’Ἡ οὕτως⁸ Ἀπὸ τὴς τοῦ κόμου κτίσεως ἡ θειό-
της τοῦ Θεοῦ καὶ ἆῖδεος δύναμις γινώσκεται. Εἶδὲ τις
τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ, ἆστάρων καλλη καὶ μὲ-(εο
θος, δρόμον σελήνης καὶ ἡλίου, τάξιν καὶ εἱρμὸν
ἀπαράϐατον. Οὐχ ἡμέραν σελήνη ποιεῖ, οὐδὲ τὴν
νύκτα ἣλιος. Ὀ αἰθὴρ τὸν οἰκεῖον τόπον φυλάττει,
καὶ ὁ ἆήρ ὁμοίως. Ἐστηκεν ἡ γῆ, οὐκ, ἔχουσα τὸν
ὗπερείδοντα βάρος ἄπειρον, ἐγκέχυται αὐτῇ τὸ ὓδωρ
καὶ περικέχυται, βάρους προσθήκη, ἀλλ’ ὅμως ἕστη-
κεν ἀκίνητος, τήν κατέχουσαν ἀνακηρύττουσα δύνα-
μιν. Φέρει καρποὺς μυρίους, καὶ ἰδέαις καὶ δυνά-
μεσι διαφέροντας. Μία οὖσα, γῆ οὖσα, τρέψει ζώων
γένη ἄπειρα. ’Λλλᾶ καὶ καιρῶν εὐτάκτους μεταϐο-
λὰς, καὶ ὑετοὺς ἐτησίους, καὶ τὰ δοκοῦντα παθη,
σεισμοὸς, κεραυνοὺς, καὶ εἷ’ τι τούτων ἐπισκοπήσεις
εἷς τὸν Δημιουργὸν παραπέμπει τὸν προσέχοντα. Τί
τὸ σύνεχον, τί τὸ κρατοῦνς Ἔστιν ἄρα γνῶναι σα-
φῶς ἀπὸ τῆς κτίσεως, ὅτι ἔστι Δημιουργὸς, ὅτι προ·
sont-i5, ὅτι παντοδύναμος, ότι ἀγαθὸς (ἀγαθοῦ
γὰρ ἡ δημιουργία καί ἡ πρόνοια), ὅτι ἀΐδιος. Τῷ γὰρ
παντοόυνᾶμῳ τίς ἔπιϐουλεύσεις Οὕτως οὖν ἡ θειότης
αὐτοῦ καί dioto: δύναμις ἐν τοῖς ποιήμασι καθορᾶ-
ται, οὕτως ἀπὸ τοῖς τοῦ κόσμου κτίσεως, ἡ τοῦ Θεοῦ
γνῶσις τοῖς ἀνθρώποις ἐγγίνεται. Οὗτω τὸ γνωστὸν
αὐτοῦ ἐν πᾶσιν ἐφανέρωσε. Τὸ γὰρ γνωστὸν τοῦ
Θεοῦ, ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτοὶ ἐστιν. Οὐσία δὲ καὶ
ᾳύπις παντελῶς πᾶσιν ἃληπτα. Ταῦτα καὶ ’Έλληνες
ἔγνωσαν. Ἀλλᾶ γνόντες, οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν. ιε Εἰς
τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους. ι Τοσούτων γὰρ ὅντων
- ς . . .. η .. κ .. . . ς .
τῶν δεικνύντων τὸ τοῦ Θεοῦ μεγαλεῖον, τί ἀπολογή·
cro-na: οἱ ἑκόντες ἀποτυφλωοέντες; Οὐχ αὕτη δὲ
σπουδῇ τῷ Θεῷ γέγονεν, ἄπαγε, εἰ καὶ οὕτως ἐξέϐη.
sint ipsi inexcusabilee. υ Nam cum tanta sint quas ϋΘὶ magnitudinem demonstrent, quid respon-
debunt qui sua sponte excascati sunt? Non tamen id curavit Deus, absit: quanquam ita acciderit.
,διότι γνόντες τὸν Θεὸν, οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξα-
σαν, ἦ εὐχαρίστησαν· ἀλλ’ ἑματαιώθτ,σαν ἐν
τῦῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύ-
νετος αὐτῶν καρδία. Φάσκοντες εἶναι σοφοὶ,
ἓμωράνθησαν.
ίφυΤεί Ἔγνωσεν τὰρ διὰ τῆς κτίσεως. (ι Γνόντες
τὸν Θεόν, Τουτέστι τίκ ποτε ἐστι Θεὸς, τί ὀφείλει
ὑπολαμϐάνεσθξυ. όεόςῖ. Τοῦτό γνόντερν ἔχοντες agi.