PG 120, col. 1209
ευχῆς καὶ παρακλήσεως ἀνέστησε τὸν τεθνηκότα
τοῦτον 6 Χριστὸς, ἀλλ’ αὖθεντικῶς ⁶ πέμπτη δὲ
ἀνάστασις ἡ τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου ⁶ ἕκτη τοῦ
Λαζάρου, τοῦ τετραημέρου “ ἑϐδόμη ἡ ἐν τῷ πάθει
τοῦ Χριστοῦ, πολλὰ σώματα τότε τῶν κεκοιμημένων
ἁγίων ἠγέρθησαν (22) ; οῖς ἐπηκολούθησεν ὀγδόη ἡ
τοῦ Κυρίου ἀνάστασις. Ἀλλ’ αἱ μὲν ἐπτά (23) θα-
νάτῳ πάλιν διεδέχθησαν, ἡ δὲ ὀγδόη, ἀνωτέρα θα-
νάτου, διέμεινεν. Ἠ γὰρ κατὰ τὸν ὄγδοον (24) αἰῶνα
μέλλουσα γενέσθαι τῶν νεκρῶν ἀνάστασις, οὒκ ἔτι
Δ Ι δ 1 §\\ ι ς 1‘ ν ι
θανάτῳ διακοπήσεται, ἀλλὰ ἀκατάλυτος ἔσται καὶ
αἰώνιος (25). Σπουδάσωμεν τοίνυν καὶ ἡμεῖς, ἀδελ-
φοὶ, ζωοποιῆσαι καὶ ἀναστῆσαι τὰς ἡμετέρας ψυχὰς
νενεκρωμένας ἤδη καὶ τεθανατωμένας ταῖς ἀμαρ-
τίαις, Προσέλθωμεν, παρακαλῶ, τῷ τοὺς νεκροὺς (26)
ζωογονοῦντι Δεσπότῃ, καὶ προσπέσωμεν αὒτῷ καὶ
προσκλαύσωμεν. Νῦν γὰρ χρεία ἐξομολογήσεως ἐν
τῷ παρόντι βίῳ ⁶ νῦν χρεία εὖχων, νῦν δακρύων
καιρὸς καὶ στεναγμοῦ καὶ πένθους, καὶ συντρίψω-
μεν τὰς καρδίας ἡμῶν τὸν Δεσπότην ἐπικαλούμενοι.
⁴ᾴῦτὸς γὰρ ἡ λύτρωσις τῆς λύπης, καὶ χαρά καῖ
ἐλευθερία καὶ ζωὴ, καὶ ἀνάστασις. Δοξάσωμεν,
ἀδελφοί μου, μὴ στόματι μόνον καὶ χείλεσιν,
ἀλλὰ (27) καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ πάσης ἀπαθείας, καῖ
διὰ βίου ἀρίστου καὶ πολιτείας ἀκαταγνώστου, ὅτι
οὕτως 6 Θεὸς δοξάζεται (28). Ὠς ἂν ἴδωσι, φησὶ,
τὰ καλά ’έργα ἡμῶν, καὶ δοξάσωσι τὸν -Πατέρα ἡμῶν
τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ διαπρατ-
τώμεθα, καὶ ἐν συντετριμμένῃ καὶ τεταπεινωμένῃ
καρδίᾳ πρὸς, αὐτὸν ἀναϐοήσωμεν λέγοντες ἕκαστος
ἡμῶν ⁸ α ιΡῦσαι, Κύριε, ((29) ἀπὸ ῥομφαίας τὴν ψυχήν
μου, καὶ ἐκ χειρὸς κυνὸς τὸν μονογενῆ μου. n Καὶ
εἰσακούσεται 6 Θεὸς, καὶ οὔ (30) μακρύνει τὴν βοή-
θειαν αὺτοῦ ἀφ’ ἡμῶν 6 ἀνεξίκακος Κύριος, ἀλλ’
ἐλευθερώσει ἡμᾶς πάσης ὀργῆς καὶ κινδύνου καὶ
στενοχωρίας καὶ θλίψεως, καὶ λυτρώσεται τῆς τυ-
ραννίδος καὶ ἐπιθέσεως καὶ βλάϐης τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἡμῶν, καὶ ἐξελεῖται ἡμᾶς τοῦ χα-
λεποῦ θανάτου τῆς ἁμαρτίας, καὶ κοινωνοὺς ποιήσει της οὖρανίου animi) βασιλείας, ὅτι αὒτὸς ἐστιν ἡ
ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ, ὁ Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν,
ἀνάρχῳ αὔτοῦ Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῴ καὶ ιζωο τοιῷ ΙΙνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν
αἰώνων . Ἀμήν .
ΚΥΡΙΑΚῌ [B' ΤΟΥ mmemor.
( Ἠχος γ’, ἑωθινὸν α’, ι
Οὐδὲν (31) οὕτως οἶδε θολοῦν, ἀγαπητοὶ καὶ
fit) α Ἠλιοῦ. ι Sic srepeincod. legitur pro Ἠλίου,
Ἡ) ο Οἷς ἐπηκολούθησεν. ι) Οἷς ferri potest : αἷς
tamen rectius referri potest ad ἀναστάσεσι.
(23) α Θανάτῳ πάλιν διεδέχθησαν, ι Θάνατος διεδέ-
ξατο.
(24) α νογδοον αἰῶνα. › Videtur ergo Xiphilinusin
his ad 8000 annum referre finem hujus’mundi.
(25)__¢ Σπουδάσομεν. n Hic in margine cod. legitur
ἠθικόνίΝειι-ῐι in fine singularum fere orationum, ex
imitatione, ut_videtur,: Chrysostomi, de moribus
quaedam praecipere solet.
τοῦτον 6 Χριστὸς, ἀλλ’ αὖθεντικῶς ⁶ πέμπτη δὲ
ἀνάστασις ἡ τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου ⁶ ἕκτη τοῦ
Λαζάρου, τοῦ τετραημέρου “ ἑϐδόμη ἡ ἐν τῷ πάθει
τοῦ Χριστοῦ, πολλὰ σώματα τότε τῶν κεκοιμημένων
ἁγίων ἠγέρθησαν (22) ; οῖς ἐπηκολούθησεν ὀγδόη ἡ
τοῦ Κυρίου ἀνάστασις. Ἀλλ’ αἱ μὲν ἐπτά (23) θα-
νάτῳ πάλιν διεδέχθησαν, ἡ δὲ ὀγδόη, ἀνωτέρα θα-
νάτου, διέμεινεν. Ἠ γὰρ κατὰ τὸν ὄγδοον (24) αἰῶνα
μέλλουσα γενέσθαι τῶν νεκρῶν ἀνάστασις, οὒκ ἔτι
Δ Ι δ 1 §\\ ι ς 1‘ ν ι
θανάτῳ διακοπήσεται, ἀλλὰ ἀκατάλυτος ἔσται καὶ
αἰώνιος (25). Σπουδάσωμεν τοίνυν καὶ ἡμεῖς, ἀδελ-
φοὶ, ζωοποιῆσαι καὶ ἀναστῆσαι τὰς ἡμετέρας ψυχὰς
νενεκρωμένας ἤδη καὶ τεθανατωμένας ταῖς ἀμαρ-
τίαις, Προσέλθωμεν, παρακαλῶ, τῷ τοὺς νεκροὺς (26)
ζωογονοῦντι Δεσπότῃ, καὶ προσπέσωμεν αὒτῷ καὶ
προσκλαύσωμεν. Νῦν γὰρ χρεία ἐξομολογήσεως ἐν
τῷ παρόντι βίῳ ⁶ νῦν χρεία εὖχων, νῦν δακρύων
καιρὸς καὶ στεναγμοῦ καὶ πένθους, καὶ συντρίψω-
μεν τὰς καρδίας ἡμῶν τὸν Δεσπότην ἐπικαλούμενοι.
⁴ᾴῦτὸς γὰρ ἡ λύτρωσις τῆς λύπης, καὶ χαρά καῖ
ἐλευθερία καὶ ζωὴ, καὶ ἀνάστασις. Δοξάσωμεν,
ἀδελφοί μου, μὴ στόματι μόνον καὶ χείλεσιν,
ἀλλὰ (27) καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ πάσης ἀπαθείας, καῖ
διὰ βίου ἀρίστου καὶ πολιτείας ἀκαταγνώστου, ὅτι
οὕτως 6 Θεὸς δοξάζεται (28). Ὠς ἂν ἴδωσι, φησὶ,
τὰ καλά ’έργα ἡμῶν, καὶ δοξάσωσι τὸν -Πατέρα ἡμῶν
τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ διαπρατ-
τώμεθα, καὶ ἐν συντετριμμένῃ καὶ τεταπεινωμένῃ
καρδίᾳ πρὸς, αὐτὸν ἀναϐοήσωμεν λέγοντες ἕκαστος
ἡμῶν ⁸ α ιΡῦσαι, Κύριε, ((29) ἀπὸ ῥομφαίας τὴν ψυχήν
μου, καὶ ἐκ χειρὸς κυνὸς τὸν μονογενῆ μου. n Καὶ
εἰσακούσεται 6 Θεὸς, καὶ οὔ (30) μακρύνει τὴν βοή-
θειαν αὺτοῦ ἀφ’ ἡμῶν 6 ἀνεξίκακος Κύριος, ἀλλ’
ἐλευθερώσει ἡμᾶς πάσης ὀργῆς καὶ κινδύνου καὶ
στενοχωρίας καὶ θλίψεως, καὶ λυτρώσεται τῆς τυ-
ραννίδος καὶ ἐπιθέσεως καὶ βλάϐης τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν ἡμῶν, καὶ ἐξελεῖται ἡμᾶς τοῦ χα-
λεποῦ θανάτου τῆς ἁμαρτίας, καὶ κοινωνοὺς ποιήσει της οὖρανίου animi) βασιλείας, ὅτι αὒτὸς ἐστιν ἡ
ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ, ὁ Χριστὸς καὶ Θεὸς ἡμῶν,
ἀνάρχῳ αὔτοῦ Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῴ καὶ ιζωο τοιῷ ΙΙνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν
αἰώνων . Ἀμήν .
ΚΥΡΙΑΚῌ [B' ΤΟΥ mmemor.
( Ἠχος γ’, ἑωθινὸν α’, ι
Οὐδὲν (31) οὕτως οἶδε θολοῦν, ἀγαπητοὶ καὶ
fit) α Ἠλιοῦ. ι Sic srepeincod. legitur pro Ἠλίου,
Ἡ) ο Οἷς ἐπηκολούθησεν. ι) Οἷς ferri potest : αἷς
tamen rectius referri potest ad ἀναστάσεσι.
(23) α Θανάτῳ πάλιν διεδέχθησαν, ι Θάνατος διεδέ-
ξατο.
(24) α νογδοον αἰῶνα. › Videtur ergo Xiphilinusin
his ad 8000 annum referre finem hujus’mundi.
(25)__¢ Σπουδάσομεν. n Hic in margine cod. legitur
ἠθικόνίΝειι-ῐι in fine singularum fere orationum, ex
imitatione, ut_videtur,: Chrysostomi, de moribus
quaedam praecipere solet.