PG 120, col. 35
consonaa, tanquam salutis ansam longe maxi-
mam, caateris anteponens. Tunc magnus ille viri
sapientiam sinceramque ac plenam obedientiam
secum admiratus (tentavit quippe illum et in aliis,
imo docuit uti pater germanum filium) ad astantes
ait: Nonne dicebant Patres, abbatem (15) Nilum
abstinere a vino? Ut videre est, alia vident ho-
mines et alia dicunt.
Οὐκ ἔλεγον οἱ Πατέρες ὅτι 6 13552:; Νεῖλος οὐ γεύεται οἴνους ἄλλα ὁρῶσιν ἄνθρῶποί, καὶ ἕτερα λέ-
γουσιν ο
ll. Continuo surgens ille profunda incurvatio-
ne sese demisit: et, Ignoscilo, inquit, venerande
Pater, nam coram Deo nihil boni unquam feci.
Abstinentia tamen, Pater, quod ipse melius nosti,
omnibus ad omnia prodest, senibus quibus, ut
exemplar sint junioribus nobis vero, qui juvenes
lyronesque smnus, ne flammae addamus uberius
pabulum, vel feram immitiorem et indomitam
reddamus. Assequi porro benedictionem sacratis-
simae tuae manus sive per vini potum, sive per
frustum panis, patriarchali est gratia dignum, et
tantumdem valens donum. Haec audiens magnus
Joannes subrisit, etspiritu exsultans multo pluribus
illum benedictionibus cumulavit, et votis bona ei
precatus, locupletavit. Czeterum admonuit, ut me-
dium asperioris viae cursum teneret, ne forte
morbo aut senio gravior, ea tunc quaereret, quae
religiosum habitum non decent. Et tunc quidem
illum apud se manere voluit mira suavitate captus,
quam eo legente sentiebat et perspicaci sententia-
rum explanatime, sacrarumque Scripturarum ex-
positione. Vacabat autem assidue magnus Joannes
Gregorii Theologi scriptis, ut ex multa eorum
lectione alter theologus apud omnes audiret.
Quadam ergo die librum eumdem legente sancto
Patre Nilo, placuit seni dogma quoddam doctoris
dilucidare. Abbati vero Nilo probata non fuit tra-
ditaa sene expositio, utpote non assecuto germa-
num doctoris sensum. Et cum voluisset ex altero
libri loco planius ostendere, rem ita esse et do-
gmatis rectitudinem, ut habebat, explicare, vehe-
menter correptus fuit a magno Patre, quod fas
ei non esset juveni et tironi: caenoque. saecularis
vitae adhuc vinquinato res hujusmodi curiosius
tractare. Quod ille audiens, non est turbatus, nec
ulla ex parte mutata est illi voluntas in obser-
vando diligendoque ut antea sene, sed increpa-
tiones equ aeque-accepit. ac sitibundus aquae vas
ρΙθηυφίΕιναιεηὶηι illi senex alter Joannes Bap-
tista. Saepe vero etiam ita venerabatur locum,|in
quo steterant pedes ejus in ecclesia, quemadmo-
dum ct ipsa sacri altaris penetralia.
Βαπτιστήν · πολλάκις δὲ ουτω προσεκύνει τὸν τόπον, ὅπου ἵσταντο οἱ πόδες αὐτοῦ ἐν τῆ ἐκκλησίᾳ, ὼς καὶ
ι-ἱ. νη.- . nr.-- --οι n _-__A_ ,J,
εἰς Ξῖγιοι βῆμα τοῦ θυτιαστησρῗου,
mam, caateris anteponens. Tunc magnus ille viri
sapientiam sinceramque ac plenam obedientiam
secum admiratus (tentavit quippe illum et in aliis,
imo docuit uti pater germanum filium) ad astantes
ait: Nonne dicebant Patres, abbatem (15) Nilum
abstinere a vino? Ut videre est, alia vident ho-
mines et alia dicunt.
Οὐκ ἔλεγον οἱ Πατέρες ὅτι 6 13552:; Νεῖλος οὐ γεύεται οἴνους ἄλλα ὁρῶσιν ἄνθρῶποί, καὶ ἕτερα λέ-
γουσιν ο
ll. Continuo surgens ille profunda incurvatio-
ne sese demisit: et, Ignoscilo, inquit, venerande
Pater, nam coram Deo nihil boni unquam feci.
Abstinentia tamen, Pater, quod ipse melius nosti,
omnibus ad omnia prodest, senibus quibus, ut
exemplar sint junioribus nobis vero, qui juvenes
lyronesque smnus, ne flammae addamus uberius
pabulum, vel feram immitiorem et indomitam
reddamus. Assequi porro benedictionem sacratis-
simae tuae manus sive per vini potum, sive per
frustum panis, patriarchali est gratia dignum, et
tantumdem valens donum. Haec audiens magnus
Joannes subrisit, etspiritu exsultans multo pluribus
illum benedictionibus cumulavit, et votis bona ei
precatus, locupletavit. Czeterum admonuit, ut me-
dium asperioris viae cursum teneret, ne forte
morbo aut senio gravior, ea tunc quaereret, quae
religiosum habitum non decent. Et tunc quidem
illum apud se manere voluit mira suavitate captus,
quam eo legente sentiebat et perspicaci sententia-
rum explanatime, sacrarumque Scripturarum ex-
positione. Vacabat autem assidue magnus Joannes
Gregorii Theologi scriptis, ut ex multa eorum
lectione alter theologus apud omnes audiret.
Quadam ergo die librum eumdem legente sancto
Patre Nilo, placuit seni dogma quoddam doctoris
dilucidare. Abbati vero Nilo probata non fuit tra-
ditaa sene expositio, utpote non assecuto germa-
num doctoris sensum. Et cum voluisset ex altero
libri loco planius ostendere, rem ita esse et do-
gmatis rectitudinem, ut habebat, explicare, vehe-
menter correptus fuit a magno Patre, quod fas
ei non esset juveni et tironi: caenoque. saecularis
vitae adhuc vinquinato res hujusmodi curiosius
tractare. Quod ille audiens, non est turbatus, nec
ulla ex parte mutata est illi voluntas in obser-
vando diligendoque ut antea sene, sed increpa-
tiones equ aeque-accepit. ac sitibundus aquae vas
ρΙθηυφίΕιναιεηὶηι illi senex alter Joannes Bap-
tista. Saepe vero etiam ita venerabatur locum,|in
quo steterant pedes ejus in ecclesia, quemadmo-
dum ct ipsa sacri altaris penetralia.
Βαπτιστήν · πολλάκις δὲ ουτω προσεκύνει τὸν τόπον, ὅπου ἵσταντο οἱ πόδες αὐτοῦ ἐν τῆ ἐκκλησίᾳ, ὼς καὶ
ι-ἱ. νη.- . nr.-- --οι n _-__A_ ,J,
εἰς Ξῖγιοι βῆμα τοῦ θυτιαστησρῗου,