PG 120, col. 37
ὣς κακῶς νενοηκότι τὴν χρῆσιν τοῦ θεολόγοι), μή
ποτε καὶ αιρεσις λογισθείη ⁸ ἢ μόνον ταπεινῶσαι
βουλόμενος τὴν ὑψηλοφροσύνην καὶ μεγίστην ἀλα-
ζονείαν, Καὶ ταῦτα διενθυμούμενος, μικρὸν ἀπενό-
σταξεν. ’0 δὲ πάντων τῶν δικαίων παρατηρῶν τὰς
παρατροπὰς τῶν ἐνθέων διαδημάτων τοῦ ὑποσκελί-
σαι ἢ κρύψαι παγίδα, βουληθεὶς σινιάσαι καὶ τὸν
ὅσιον τοῦτον, φαίνεται αὒτῷ καθ’ ὕπαρ- ἐν σχήματι
δύο πρεσϐυτέρὼ μεγάλων λεγόντων ' ⁷ Ἡμεῖς ἐσμεν
Πέτρος καὶ Παῦλος ' ἰδόντες δέ σε φησὶν ἀσχαλλοντα
πεᾷ τῶν θείων δογμάτων, ἤλθομεν τοῦ συνετίσαι σε,
καὶ διδάξαι τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν. Εἶπον οὗν καὶ
χρῆσιν ὅσον τὸ τῆς δεποτικῆς εὒχῆς ὕφος, καὶ
ἀπέστησαν. 0 δὲ εἷς ἑαυτὸν ελθὼν, οωὲ γὰρ καθ-
εύδων ὑπῆρχεν, ἐφιλοτιμεῖτο πρὸς τὸ παρὸν ἐπι
τῷ ἀκαίρως φανέντι, καὶ την χρῆσιν ἐπὶ στόματος
εἶχεν, τὴν δὲ ἔννοιαν αὺτῆς οὐκ ἦρεύνα, καὶ ταῦτα
δι’.. ὅλου τοῦ ὄρθρου καὶ ἕως πρωίας. Πρὸς δὲ τὸ
διάφαυσμα ἡσυχίαν ι”ἱγων βαθεῒαν καὶ μέλλων ὲρευ-
νῆσαι τὸ τῆς ἀποκαλύψεως βάθος, εὗρε τὸ νομιζό-
μενον μέλι πικρότερον ἀψινθίου ⁸ καὶ τὴν γρυπτο-
μέν-ην θεολοαίαν, προδήλως γ’ίρεσιν δεινοτάτην.. Τότε
ὁ ὀξύνους ἐκεῖνος ἀνὴρ, καὶ ταχὺς εἰς τὸ διακρῖναι
τὸ ϐαθαρὸν ἀπὸ τοῦ κιϐδήλου, καταμαθὼν τὸν παμ-
μέγιστον δόλον τῶν νοητῶν πολεμίων, καὶ τὴν
ἄφραστον πανουργίαν ἐκείνην, προστρέχει τῇ του
Σωτῆρος σταυρώσει, ῥίπτει ἑαυτὸν ἐπ’ ἐδάφους, ἒν
συντετριμμένη καὶ ταπεινῇ τῆ καρδίᾳ αἰτεῖται ἀπά-
λειψιν ἐκ καρδίας τῆς πονηρᾶς ἐκείνης ἐγγραφῆς
καὶ βεϐήλου, ἧς καὶ τετύχηκεν παραχρῆμα. ’Δναστὰς
γὰρ τοῦ τόπου ἐκείνου, οὐδαμῶς οὒδέ ποτε ἠδυνήθη
ἀπ’ ἒκεὶνης τῆς ὥρας εἰπεῖν, ἢ κᾶν ἐννοῆσαι τῆς
πονηρᾶς ἐκείνης χρησμῳδίας μήτε ἀρχὴν, μὴτε τέ·-
λος, Απεισι δὲ καὶ πρὸς τὸν μεγαν ἐργατην, καὶ
βάλλει αὐτῷ μετάνοιαν, ὰπαγγὲλλων τὰ πάντα.
ιγ’. Ὀ δὲ γέρων μειδιῶντί τῷ προσώπῳ ἐκρά-
τησεν αὒτόν τῇς ίχειρὸς καὶ εὶπεν ’ν Ἀνδρίζου, ὦ
τεκνον, ἆνδρίζου καί κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καί
ιπόμεινον πειρατμοὺς τῶν δαιμόνων, ἵνα καὶ αὐτὸς
ἔτεκέ-θρέψας στηρίξης πολλῶν ψυχὰς ἐν τῇ γενεᾷ
σου, καὶ ἅλας ἆν δειχθεὶς ἐν τῷ κόσμον τοϊς
πλανωμένοις. Καὶ γὰρ ἐγὼ οἶδα τὴν ἐκ ’τοῦ Θεοῦ
δοθεῖσάν σοι ἀγχίνοιαν, καὶ τὴν χάριν τοῦ· λόγου °
καὶ ’ἔγνων ὅτι ὀρθῶς διεκδικεῗς τὸν σκοπὸν τοῦ ἁγίου,
Ἀλλα φοϐούμενος μὴ τῷ τῇς οἰήσεως πάθει καὶ
κρημνῷ περιπέσῃς, ὅπερ πολλάκις εἴωθε ξυμϐαίνειν
τοῖς κατά σὲ ταχυδρόμοις, ἄμεινον κέκρικα εὔφραν-
θῇναί με ἐν τῷ σε ὑπ’ ἐμοῦ λυπηθῇναι, καθὼς ὁ
Ἀπόστολος διδάσκει, ἢ τὸ ἅγιον Πνεῦμα κατὰ σοῦ
λωθῇναι ἐν τῷ σε οἰήσει καὶ ὑψηλοφροσύνη κατ-
ενεχθῆναι, Ταῦτα καὶ πλείονα τούτων εἰρηκὼς πρὸς
l0 1 Paial. xxvm, 20. ¹¹ Ephes. ιν, 30.
ποτε καὶ αιρεσις λογισθείη ⁸ ἢ μόνον ταπεινῶσαι
βουλόμενος τὴν ὑψηλοφροσύνην καὶ μεγίστην ἀλα-
ζονείαν, Καὶ ταῦτα διενθυμούμενος, μικρὸν ἀπενό-
σταξεν. ’0 δὲ πάντων τῶν δικαίων παρατηρῶν τὰς
παρατροπὰς τῶν ἐνθέων διαδημάτων τοῦ ὑποσκελί-
σαι ἢ κρύψαι παγίδα, βουληθεὶς σινιάσαι καὶ τὸν
ὅσιον τοῦτον, φαίνεται αὒτῷ καθ’ ὕπαρ- ἐν σχήματι
δύο πρεσϐυτέρὼ μεγάλων λεγόντων ' ⁷ Ἡμεῖς ἐσμεν
Πέτρος καὶ Παῦλος ' ἰδόντες δέ σε φησὶν ἀσχαλλοντα
πεᾷ τῶν θείων δογμάτων, ἤλθομεν τοῦ συνετίσαι σε,
καὶ διδάξαι τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν. Εἶπον οὗν καὶ
χρῆσιν ὅσον τὸ τῆς δεποτικῆς εὒχῆς ὕφος, καὶ
ἀπέστησαν. 0 δὲ εἷς ἑαυτὸν ελθὼν, οωὲ γὰρ καθ-
εύδων ὑπῆρχεν, ἐφιλοτιμεῖτο πρὸς τὸ παρὸν ἐπι
τῷ ἀκαίρως φανέντι, καὶ την χρῆσιν ἐπὶ στόματος
εἶχεν, τὴν δὲ ἔννοιαν αὺτῆς οὐκ ἦρεύνα, καὶ ταῦτα
δι’.. ὅλου τοῦ ὄρθρου καὶ ἕως πρωίας. Πρὸς δὲ τὸ
διάφαυσμα ἡσυχίαν ι”ἱγων βαθεῒαν καὶ μέλλων ὲρευ-
νῆσαι τὸ τῆς ἀποκαλύψεως βάθος, εὗρε τὸ νομιζό-
μενον μέλι πικρότερον ἀψινθίου ⁸ καὶ τὴν γρυπτο-
μέν-ην θεολοαίαν, προδήλως γ’ίρεσιν δεινοτάτην.. Τότε
ὁ ὀξύνους ἐκεῖνος ἀνὴρ, καὶ ταχὺς εἰς τὸ διακρῖναι
τὸ ϐαθαρὸν ἀπὸ τοῦ κιϐδήλου, καταμαθὼν τὸν παμ-
μέγιστον δόλον τῶν νοητῶν πολεμίων, καὶ τὴν
ἄφραστον πανουργίαν ἐκείνην, προστρέχει τῇ του
Σωτῆρος σταυρώσει, ῥίπτει ἑαυτὸν ἐπ’ ἐδάφους, ἒν
συντετριμμένη καὶ ταπεινῇ τῆ καρδίᾳ αἰτεῖται ἀπά-
λειψιν ἐκ καρδίας τῆς πονηρᾶς ἐκείνης ἐγγραφῆς
καὶ βεϐήλου, ἧς καὶ τετύχηκεν παραχρῆμα. ’Δναστὰς
γὰρ τοῦ τόπου ἐκείνου, οὐδαμῶς οὒδέ ποτε ἠδυνήθη
ἀπ’ ἒκεὶνης τῆς ὥρας εἰπεῖν, ἢ κᾶν ἐννοῆσαι τῆς
πονηρᾶς ἐκείνης χρησμῳδίας μήτε ἀρχὴν, μὴτε τέ·-
λος, Απεισι δὲ καὶ πρὸς τὸν μεγαν ἐργατην, καὶ
βάλλει αὐτῷ μετάνοιαν, ὰπαγγὲλλων τὰ πάντα.
ιγ’. Ὀ δὲ γέρων μειδιῶντί τῷ προσώπῳ ἐκρά-
τησεν αὒτόν τῇς ίχειρὸς καὶ εὶπεν ’ν Ἀνδρίζου, ὦ
τεκνον, ἆνδρίζου καί κραταιούσθω ἡ καρδία σου, καί
ιπόμεινον πειρατμοὺς τῶν δαιμόνων, ἵνα καὶ αὐτὸς
ἔτεκέ-θρέψας στηρίξης πολλῶν ψυχὰς ἐν τῇ γενεᾷ
σου, καὶ ἅλας ἆν δειχθεὶς ἐν τῷ κόσμον τοϊς
πλανωμένοις. Καὶ γὰρ ἐγὼ οἶδα τὴν ἐκ ’τοῦ Θεοῦ
δοθεῖσάν σοι ἀγχίνοιαν, καὶ τὴν χάριν τοῦ· λόγου °
καὶ ’ἔγνων ὅτι ὀρθῶς διεκδικεῗς τὸν σκοπὸν τοῦ ἁγίου,
Ἀλλα φοϐούμενος μὴ τῷ τῇς οἰήσεως πάθει καὶ
κρημνῷ περιπέσῃς, ὅπερ πολλάκις εἴωθε ξυμϐαίνειν
τοῖς κατά σὲ ταχυδρόμοις, ἄμεινον κέκρικα εὔφραν-
θῇναί με ἐν τῷ σε ὑπ’ ἐμοῦ λυπηθῇναι, καθὼς ὁ
Ἀπόστολος διδάσκει, ἢ τὸ ἅγιον Πνεῦμα κατὰ σοῦ
λωθῇναι ἐν τῷ σε οἰήσει καὶ ὑψηλοφροσύνη κατ-
ενεχθῆναι, Ταῦτα καὶ πλείονα τούτων εἰρηκὼς πρὸς
l0 1 Paial. xxvm, 20. ¹¹ Ephes. ιν, 30.