PG 126, col. 1220
πλείω μέρη τῷ κύκλῳ τοῦ Εὑαγγεὶίου ἐμπεριλάὸωσι.
1Ε’. Κλήμης μέντοι Ναοῦμ συμπαραλαϐὼν καὶ
’Λγγελὶάριον τὴν πρὸς τον Ἰττρον φέρουσαν (Lagus.
καὶ κώμῃ τινὶ ἀπαντῶσι παρακλήσεως ἀξιώσοντες
τα πεπονηκότα καὶ τροφῶν ἀπορία καὶ σκεπασμάτων
σώματα. Ζητήσαντες δὲ, τίς ἐν τῇ κώμῃ φιλόθεος
καὶ φιλόξενος, κάπὶ βίον σεμνότητι μαρτυρούμενςς
καὶ αὐτὸ δη τοῦτο τοῦ Χριστοῦ εἰρήνης υίὸς ⁸ ἐπειδὴ
τοῦτον εὗρον, τούτῳ ἐπεξενώθησαν. Τῷ δὲ ἦν παῖς
καὶ μονογενὴς καὶ καλὸς καὶ ἡλικίας ἔχων ἁνϐηρῷς.
"Atta. τε οὖν εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν οἱ ξένοι. καὶ ὁ
υἱὸς tam: τοῦ βίου,ἔκεῖνος ὁ περικεὺᾀὴς, ὀ μόνος
ὀφθαλμὸς τῷ πατρὶ, τὸ τοῦ γένους ἔρνος το εὐθα-
λέστατον. ’1”ί παθεῖν οἴεσθε τὸν πατέρα ; τί δὲ οἰκ
εἰπεῖν τοσοῦτον πένθος ἐπὶ τῷ ποδὶ τῶν ξένων ἐλεει-
νῶς δυστυχήσαντα ; Καλά γε ταῦτα τῆς φιλοξενίας
μισθώματα ' ἐπὶ τούτῳ τὴν θύραν ὑμῖν ἀνέῳξα, ἶνα
μοι ὁ οἶκος ἀποκλεισθείη, τὸν κληρονόμον ἀποὸαὶὼνς
Ἐπὶ τούτῳ δεξιάν ὑμῖν ἐνέϐαλον, ἵνα τὴν μόνην ἐμοὶ
δεξιὰν ἀποϐαλωμαις Ὢ πικρᾶς ταύτης ἡμέρας, ὅτε
τῇ κώμῃ προσήλθετει Ὢ σκοτεινοῦ τοῦτον φωτὸς,
ὃ πρὸς τὴν ἐμὴν οἰκίαν ὑμᾶς ὼδήγησε. Τάχα γόητες
ὑμεῖς καὶ τῷ μόνῳ Θεῷ ἐχθροὶ, καὶ ταύτην ἔχω παρ’
ἐκείνου τὴν δίκην, ὅτι τοὺς άπηχθημένους αὐτῷ τῆς
ἐμῆς στέγης ἠξίωσα. Πολλοὺς μὲν καὶ ἀλλους ἐδεξάμην
εἰς τὴν οἰκίαν ὲκ τῶν παρῦντων καρποφορών Θεῷ καὶ
εἰσάγων τὸ κατά δύναμιν, ἀλλ’ ἐπλήθυνε μοι τα ἓν·
δον ὁ Κύριος, οὐχ ὑπέρρεον ἀλλ’ ἐπέρρεον, καὶ τὴν
δαπάνην προσθήκην εὕρισκον, καὶ τὸ ἐπ’ εὐλογίαις
σπέρμα θέρος εῦὶογημένον, πεπληθυσμένον, γεώρ-
γιον.,Νὖν δὲ . . . . ἀλλ’, ὦ μοι φίλτατε παῖ, τὸ πά.-
των κτημάτων ἐμοὶ κάλλιστόν τε καὶ χαριέστατον,
μᾶλλον δὲ καὶ σπλάγχνων τῶν ἐμῶν φίλτερον καὶ
ζωῆς αὐτῆς ποθεινότερον, τῇ τῶν καταράτων τοι·
των ὲσφαγιάεθης εἰσόδῳ. Τελχῖνες ἀτεχνῶς οὗτοι,
δαίμονες φόνιοι, θανάτοις παίδων ἐπιτερπόμενοι.
Ἀλλ’οὐ γὰρ ἐκφεύξεσθε τὴν δίκην κᾶν τα πάντα
μαγεύσητε, χερσὶ δὲ πατρὸς ἐμπεσόντες οἱον πεν-
θοῦντος δι’ ὑμᾶς, υἱὸν καλὶν καὶ μονογενῆ, πάντων
ὧν εἰργάσασθε τὴν ἀξίαν νῦν άποτίσετε. lii-.61
δεσμά ἐπὶ τούτοις ἐκαὶει καὶ χοὶαστήρια. ('t δὲ καὶ
αὐτοὶ μὲν ,οὐχ ἦττον τοῦ πατρὶς ἔπασχον, καί
τί γάρ αἱ συμπαθεῖς dolui. καὶ eampo-.0;
πλέον δὲ εἶχον καὶ τὸ αἰσχύνεσθαι. Τῇ δὲ πίστει
θαρρήσαντες, πάντα δυνατά, κατά τὸν τοῦ Κν-
ρίου λόγον,κα“ι τά ἀδύνατα, είς εὐχὴν μὲν :91-
πέσθαι διέγνωσαν, τοῦ δὲ πατρὸς τὸ φλεγμαῖνον
τῆς ὀργῆς καταψῶντες ἠπίως καὶ τὸ σκὶμηρον τοῖν
δικαίου θυμοῦ μαλάσσοντες, Ἡμεῖς, ἔφασαν, ὦ
τοῦ
Θεοῦ ἄνθρωπε, οὔτε γόητες ἐσμεν,ἀ).>.α καὶ τοῖς
,ν
αλδ-
τως ἔχουσι πάντα τὰ χείριστα ἐπαρώμεθα, Θεῴ δὲ
λατρεύομεν τῷ ἀληθινῷ, ὃν εἶναι καὶ πνὶωροις
ᾅδου φρικτὸν ἀκηκόαμέν τε καὶ πεπιστεύκαμεν. ος
καὶ χειρὸς ἐπαφῇ καταπαλαίει τὸν θάνατον, και φω-
νῇ μόνῃ τετραημέρῳ καὶ «tamen νεκρῷ τὴν ςωίςς
ἐπιδίδωσιν. Εἰ τοίνυν ἡμᾶς οἴει αἰτίους εἶναι θανα-
1Ε’. Κλήμης μέντοι Ναοῦμ συμπαραλαϐὼν καὶ
’Λγγελὶάριον τὴν πρὸς τον Ἰττρον φέρουσαν (Lagus.
καὶ κώμῃ τινὶ ἀπαντῶσι παρακλήσεως ἀξιώσοντες
τα πεπονηκότα καὶ τροφῶν ἀπορία καὶ σκεπασμάτων
σώματα. Ζητήσαντες δὲ, τίς ἐν τῇ κώμῃ φιλόθεος
καὶ φιλόξενος, κάπὶ βίον σεμνότητι μαρτυρούμενςς
καὶ αὐτὸ δη τοῦτο τοῦ Χριστοῦ εἰρήνης υίὸς ⁸ ἐπειδὴ
τοῦτον εὗρον, τούτῳ ἐπεξενώθησαν. Τῷ δὲ ἦν παῖς
καὶ μονογενὴς καὶ καλὸς καὶ ἡλικίας ἔχων ἁνϐηρῷς.
"Atta. τε οὖν εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν οἱ ξένοι. καὶ ὁ
υἱὸς tam: τοῦ βίου,ἔκεῖνος ὁ περικεὺᾀὴς, ὀ μόνος
ὀφθαλμὸς τῷ πατρὶ, τὸ τοῦ γένους ἔρνος το εὐθα-
λέστατον. ’1”ί παθεῖν οἴεσθε τὸν πατέρα ; τί δὲ οἰκ
εἰπεῖν τοσοῦτον πένθος ἐπὶ τῷ ποδὶ τῶν ξένων ἐλεει-
νῶς δυστυχήσαντα ; Καλά γε ταῦτα τῆς φιλοξενίας
μισθώματα ' ἐπὶ τούτῳ τὴν θύραν ὑμῖν ἀνέῳξα, ἶνα
μοι ὁ οἶκος ἀποκλεισθείη, τὸν κληρονόμον ἀποὸαὶὼνς
Ἐπὶ τούτῳ δεξιάν ὑμῖν ἐνέϐαλον, ἵνα τὴν μόνην ἐμοὶ
δεξιὰν ἀποϐαλωμαις Ὢ πικρᾶς ταύτης ἡμέρας, ὅτε
τῇ κώμῃ προσήλθετει Ὢ σκοτεινοῦ τοῦτον φωτὸς,
ὃ πρὸς τὴν ἐμὴν οἰκίαν ὑμᾶς ὼδήγησε. Τάχα γόητες
ὑμεῖς καὶ τῷ μόνῳ Θεῷ ἐχθροὶ, καὶ ταύτην ἔχω παρ’
ἐκείνου τὴν δίκην, ὅτι τοὺς άπηχθημένους αὐτῷ τῆς
ἐμῆς στέγης ἠξίωσα. Πολλοὺς μὲν καὶ ἀλλους ἐδεξάμην
εἰς τὴν οἰκίαν ὲκ τῶν παρῦντων καρποφορών Θεῷ καὶ
εἰσάγων τὸ κατά δύναμιν, ἀλλ’ ἐπλήθυνε μοι τα ἓν·
δον ὁ Κύριος, οὐχ ὑπέρρεον ἀλλ’ ἐπέρρεον, καὶ τὴν
δαπάνην προσθήκην εὕρισκον, καὶ τὸ ἐπ’ εὐλογίαις
σπέρμα θέρος εῦὶογημένον, πεπληθυσμένον, γεώρ-
γιον.,Νὖν δὲ . . . . ἀλλ’, ὦ μοι φίλτατε παῖ, τὸ πά.-
των κτημάτων ἐμοὶ κάλλιστόν τε καὶ χαριέστατον,
μᾶλλον δὲ καὶ σπλάγχνων τῶν ἐμῶν φίλτερον καὶ
ζωῆς αὐτῆς ποθεινότερον, τῇ τῶν καταράτων τοι·
των ὲσφαγιάεθης εἰσόδῳ. Τελχῖνες ἀτεχνῶς οὗτοι,
δαίμονες φόνιοι, θανάτοις παίδων ἐπιτερπόμενοι.
Ἀλλ’οὐ γὰρ ἐκφεύξεσθε τὴν δίκην κᾶν τα πάντα
μαγεύσητε, χερσὶ δὲ πατρὸς ἐμπεσόντες οἱον πεν-
θοῦντος δι’ ὑμᾶς, υἱὸν καλὶν καὶ μονογενῆ, πάντων
ὧν εἰργάσασθε τὴν ἀξίαν νῦν άποτίσετε. lii-.61
δεσμά ἐπὶ τούτοις ἐκαὶει καὶ χοὶαστήρια. ('t δὲ καὶ
αὐτοὶ μὲν ,οὐχ ἦττον τοῦ πατρὶς ἔπασχον, καί
τί γάρ αἱ συμπαθεῖς dolui. καὶ eampo-.0;
πλέον δὲ εἶχον καὶ τὸ αἰσχύνεσθαι. Τῇ δὲ πίστει
θαρρήσαντες, πάντα δυνατά, κατά τὸν τοῦ Κν-
ρίου λόγον,κα“ι τά ἀδύνατα, είς εὐχὴν μὲν :91-
πέσθαι διέγνωσαν, τοῦ δὲ πατρὸς τὸ φλεγμαῖνον
τῆς ὀργῆς καταψῶντες ἠπίως καὶ τὸ σκὶμηρον τοῖν
δικαίου θυμοῦ μαλάσσοντες, Ἡμεῖς, ἔφασαν, ὦ
τοῦ
Θεοῦ ἄνθρωπε, οὔτε γόητες ἐσμεν,ἀ).>.α καὶ τοῖς
,ν
αλδ-
τως ἔχουσι πάντα τὰ χείριστα ἐπαρώμεθα, Θεῴ δὲ
λατρεύομεν τῷ ἀληθινῷ, ὃν εἶναι καὶ πνὶωροις
ᾅδου φρικτὸν ἀκηκόαμέν τε καὶ πεπιστεύκαμεν. ος
καὶ χειρὸς ἐπαφῇ καταπαλαίει τὸν θάνατον, και φω-
νῇ μόνῃ τετραημέρῳ καὶ «tamen νεκρῷ τὴν ςωίςς
ἐπιδίδωσιν. Εἰ τοίνυν ἡμᾶς οἴει αἰτίους εἶναι θανα-