PG 127, col. 1141
περιλήψει γενήσῃ τῆς ἐκεῖθεν μακαριότητος.
ξθν. Οὐκ ὕψει πάντως τὰ πολεμοῦντα σε πάθη.
εἰ μὴ πρότερον τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐτρέφοντο ἐάσῃς ἀνή-
ον. -
ρσόν. Oi μὲν τὴν τοῦ σώματος ὓλην μόνον ἐκκαθᾶραι
ον. -
σπεύδουσιν’ oi δὲ καὶ τῆς ψυχῆς. Οί μὲν γὰρ πρξς
μόνην τὴν κατ’ ἐνέργειαν ἁμαρτίαν ίσχὺν ἔλαϐον·
oi δέ πρὸς τὸ πάθος. Πρὸς δὲ τὴν κατ’ ἐπιθυμίαν,
πάνυ ἐλάχιστοι.
οςί. ’Υλη πονηρά σώματος , ἐμπάθεια· ψυχῆς δὲ,
ἡδυπάθεια· προσπάθεια δὲ, τοῦ νοός. Κατηγορεῖτα
δέ τῆς μὲν , ἁφή ⁸ τῆς δὲ, αί λοιπαὶ αἰσθήσεις* τῆ
δέ τελευταίας, ἐναντία διάθεσις.
οβ’· ’Ὀ μὲν ἡδυπαθὴς πλησίον ἐστὶ τοῦ ὲμπαθοῠςο
δ’δὲ προσπαθὴς τοῦ ῆδυπαθοῦς’ μακρὰν δὲ ἀμφο-
τέρων 6 ἀπαθής.
ογ’. Ἐμπαθής ἐστιν, 6 τὸ ἁμαρτητικὸν τοῦ λο-
γισμοῦ βιαιότερον ἔχων, κᾶν τέως μὴ ἁμαρτάνῃ
ἐκτός’ ἡδυπαθὴς δὲ, 6 τὴν ἐνέργειαν τῆς ἁμαρτίας
ἔχων τοῦ λογισμοῦ, κᾶν πάσχῃ ἐντός· πρωπαθης δὲ,
ὀ τῇ ἐλευθερίᾳ μᾶλλον ἢ τῇ δουλείᾳ τῶν μέσων προσ-
κείμενος ο ἀπαθὴς δ’ ἂν είη, 6 τούτων πάντων τ τὴν
διαφορὰν ἀγνοῶν.
οδ¹. Ἀπόλλυται ἐκ ψυχῆς ἐμπάθεια μὲν. διὰ νη-
στείας, καὶ προσευχῆς· ἡδυπάθεια δὲ, δι’ ἀγρυπνίας,
καὶ σιωπῆς· ἡ δὲ προσπάθεια, διὰ ἡσυχίας, καὶ προσ-
οχῆς· ἀπάθεια δὲ συνίσταται ἐκ μνήμης Θεοῦ.
02'. Τῆς ἀπαθείας ἀπὸ χειλέων, κηρεία μέλιτος-
eia λόγοι τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀποστάζουσι. Τίς οὖν
ἀξιωθείη τοῖς χείλεσιν ἐκείνης προσάψαι τὰ ίδιαο καὶ
μασθοὺς ἀναμέσον αὐτῆς αὐλισθῆναι, καὶ ὀσμῆς
ἡδείας μεταλαϐεῖν ἱματίων ἐκείνης ο τουτέστι νόμοις
ἐνηδυνθῆναι τῶν ἀρετῶν, τῶν ὑπὲρ πάντα, φησὶ, τὰ
ἀρώματα ὀντων τῆς αίσθητικῆς διαγνώσεως.
ος’. Γυμνοὶ τοῦ μὲν τῆς φιλαυτίας χιτῶνος, ἴσως
πολλοί· ὀλίγοι δὲ τοῦ τῆς φιλοκοσμίας είσί ο τοῦ δὲ
τῆς κενιδοξίας, ὃς καὶ ἔσχατος λέγεται, γυμνοὺς εὑο
(μήσε ις τοὺς ἀπαθεῖς.
οἷ’. Τοῦ μὲν ὁρωμένου σώματος, πᾶσα ψυχὴ γυ-
μνωθήσεταιο τοῦ δὲ τῆς ἁμαρτίας , η τῆς ἐνταῦθα
ζωῆς ὀλίγον τῶν ῆδέων προσαπολαύσασα.
οην. Νεκροὶ μὲν ἐκ ζώντων, πάντες ὀφθήσονται.
Νεκρωθήσονται δὲ τῆς ἁμαρτίας, μόνοι οἱ ἐκ δια-
θέσεως ταύτην μισήσαντες.
σθ’. Τίς ἐαυτὸν πρὸ τοῦ κοινοῦ θανάτου τοῦ σώμα-
τος ίδῃ τῆς ἁμαρτίας γυμνόν ; καὶ τίς 6 γνοὺς ἑαυτόν
τε καὶ τὴν ἰδίαν φύσιν, ὀποία ἐστὶ πρὸ τῆς μελλούο
σης γυμνώσεωςς
ῗγχῂν ἔρωτι νυμςρέκῷ gementes-nr,
Εὐχὴ ~ συνάπτειν οἶδειὲ (Mida—sai
π’ίΐοῦ αίσθητοῦ τε, καὶ νοεροῦ φωτδς ἠ λογικὴ
ἑν μεθορίῳκειμένη ψυχὴ, διὰ μὲν τούτου καὶ πρόιτ;
τειν τὰ τοῦ σώματος ἐπετράπη’ δι’ ἐκείνου δὲ, τὼ
ξθν. Οὐκ ὕψει πάντως τὰ πολεμοῦντα σε πάθη.
εἰ μὴ πρότερον τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐτρέφοντο ἐάσῃς ἀνή-
ον. -
ρσόν. Oi μὲν τὴν τοῦ σώματος ὓλην μόνον ἐκκαθᾶραι
ον. -
σπεύδουσιν’ oi δὲ καὶ τῆς ψυχῆς. Οί μὲν γὰρ πρξς
μόνην τὴν κατ’ ἐνέργειαν ἁμαρτίαν ίσχὺν ἔλαϐον·
oi δέ πρὸς τὸ πάθος. Πρὸς δὲ τὴν κατ’ ἐπιθυμίαν,
πάνυ ἐλάχιστοι.
οςί. ’Υλη πονηρά σώματος , ἐμπάθεια· ψυχῆς δὲ,
ἡδυπάθεια· προσπάθεια δὲ, τοῦ νοός. Κατηγορεῖτα
δέ τῆς μὲν , ἁφή ⁸ τῆς δὲ, αί λοιπαὶ αἰσθήσεις* τῆ
δέ τελευταίας, ἐναντία διάθεσις.
οβ’· ’Ὀ μὲν ἡδυπαθὴς πλησίον ἐστὶ τοῦ ὲμπαθοῠςο
δ’δὲ προσπαθὴς τοῦ ῆδυπαθοῦς’ μακρὰν δὲ ἀμφο-
τέρων 6 ἀπαθής.
ογ’. Ἐμπαθής ἐστιν, 6 τὸ ἁμαρτητικὸν τοῦ λο-
γισμοῦ βιαιότερον ἔχων, κᾶν τέως μὴ ἁμαρτάνῃ
ἐκτός’ ἡδυπαθὴς δὲ, 6 τὴν ἐνέργειαν τῆς ἁμαρτίας
ἔχων τοῦ λογισμοῦ, κᾶν πάσχῃ ἐντός· πρωπαθης δὲ,
ὀ τῇ ἐλευθερίᾳ μᾶλλον ἢ τῇ δουλείᾳ τῶν μέσων προσ-
κείμενος ο ἀπαθὴς δ’ ἂν είη, 6 τούτων πάντων τ τὴν
διαφορὰν ἀγνοῶν.
οδ¹. Ἀπόλλυται ἐκ ψυχῆς ἐμπάθεια μὲν. διὰ νη-
στείας, καὶ προσευχῆς· ἡδυπάθεια δὲ, δι’ ἀγρυπνίας,
καὶ σιωπῆς· ἡ δὲ προσπάθεια, διὰ ἡσυχίας, καὶ προσ-
οχῆς· ἀπάθεια δὲ συνίσταται ἐκ μνήμης Θεοῦ.
02'. Τῆς ἀπαθείας ἀπὸ χειλέων, κηρεία μέλιτος-
eia λόγοι τῆς αἰωνίου ζωῆς ἀποστάζουσι. Τίς οὖν
ἀξιωθείη τοῖς χείλεσιν ἐκείνης προσάψαι τὰ ίδιαο καὶ
μασθοὺς ἀναμέσον αὐτῆς αὐλισθῆναι, καὶ ὀσμῆς
ἡδείας μεταλαϐεῖν ἱματίων ἐκείνης ο τουτέστι νόμοις
ἐνηδυνθῆναι τῶν ἀρετῶν, τῶν ὑπὲρ πάντα, φησὶ, τὰ
ἀρώματα ὀντων τῆς αίσθητικῆς διαγνώσεως.
ος’. Γυμνοὶ τοῦ μὲν τῆς φιλαυτίας χιτῶνος, ἴσως
πολλοί· ὀλίγοι δὲ τοῦ τῆς φιλοκοσμίας είσί ο τοῦ δὲ
τῆς κενιδοξίας, ὃς καὶ ἔσχατος λέγεται, γυμνοὺς εὑο
(μήσε ις τοὺς ἀπαθεῖς.
οἷ’. Τοῦ μὲν ὁρωμένου σώματος, πᾶσα ψυχὴ γυ-
μνωθήσεταιο τοῦ δὲ τῆς ἁμαρτίας , η τῆς ἐνταῦθα
ζωῆς ὀλίγον τῶν ῆδέων προσαπολαύσασα.
οην. Νεκροὶ μὲν ἐκ ζώντων, πάντες ὀφθήσονται.
Νεκρωθήσονται δὲ τῆς ἁμαρτίας, μόνοι οἱ ἐκ δια-
θέσεως ταύτην μισήσαντες.
σθ’. Τίς ἐαυτὸν πρὸ τοῦ κοινοῦ θανάτου τοῦ σώμα-
τος ίδῃ τῆς ἁμαρτίας γυμνόν ; καὶ τίς 6 γνοὺς ἑαυτόν
τε καὶ τὴν ἰδίαν φύσιν, ὀποία ἐστὶ πρὸ τῆς μελλούο
σης γυμνώσεωςς
ῗγχῂν ἔρωτι νυμςρέκῷ gementes-nr,
Εὐχὴ ~ συνάπτειν οἶδειὲ (Mida—sai
π’ίΐοῦ αίσθητοῦ τε, καὶ νοεροῦ φωτδς ἠ λογικὴ
ἑν μεθορίῳκειμένη ψυχὴ, διὰ μὲν τούτου καὶ πρόιτ;
τειν τὰ τοῦ σώματος ἐπετράπη’ δι’ ἐκείνου δὲ, τὼ