PG 127, col. 1145
ιβ’. Φιλίαν πρὸς τὴν εὐχὴν ἔχειν οὐ δύναται, 6 μὴ
πᾶσαν ἀπαρνησάμενος ὕλην.
ιιγ. Πλὴν ζωῆς, καὶ πνοῆς, ἔξω τῶν ἄλλων γενοῦ
ὲν εὐχῇ, εί θέλεις μετά μόνου γενέσθαι τοῦ νοῦ.
ιδ’. Νοῦ Θεοφιλοῦς μαρτύριον, εὐχὴ μονολόγιστος,
καὶ⁵ λόγος καίριος , ἔμφρονος λογισμοῖν μονοειδὴς δὲ
γεῦσις, τῆς ἐλευθέρας εἴη αἰσθήσεως. Ἐν τούτοις
οὖν τοῖς τρισὶν ὲρῥῶσθαι τὰ τῆς ψυχῆς λέγεται.
ιιεν. Δεανθῆναι καλῶς δεῖ, καὶ ἁπαλυνθῆναι,
ὥσπερ τῶν παιδίων, τὴν φύσιν τοῦ εὐχομένου· ώς
ἂν κατά τὴν ἐκείνων, καὶ ἡ τούτου εὐείκτως δέξηται
τὴν ὲκ τῆς εὐχῆς ὲνταττομένην ἀνάπτυξιν. Διδ μὴ
ἀμέλει 6 συνοφθῆναι ταύτῃ φιλῶν.
ις’. Οὐ πάντες τὸν αὑτὸν σκοπὸν ὲν εὐχῇ κέκτην-
ται· 6 μὲν τοῦτον, 6 δὲ ἄλλον. ’0 μὲν εὔχεται, εί
οἷόν τε , μετὰ τῆς εὐχῆς εἶναι τὴν καρδίαν αὑτοῦ
πάντοτε ⁸ 6 δὲ καὶ πρὸς τὺ ὑπερϐῆναι αὐτήν· 6 δὲ,
ῖνα μὴ λογισμοῖς ὲν εὑχῇ περικόπτηται. Πάντες δὲ
εὔχονται, ἦ συντηρηθῆναι ὲν ἀγαθοῖς, ἢ μὴ συναπ-
αχθῆναι κακοῖς.
ιιξ. Εἰ ἐξ εὐχῆς οὐδεὶς ἀταπείνωτος (συντρίϐεται
ὲν ταπεινώσει, καὶ γὰρ 6 εὐχόμενος), οὐκ ἄρα ὲν ταο
πεινώτει προσεύχεται 6 ἔξωθεν θρασυνόμενος.
ιιη’. Πρὸς τὴν χήραν τὴν πρὸς τὸν ώμὸν τὴν δίκην
κινοῦσαν κριτὴν ἀφορῶν 6 εὐχόμενος, οὐκ ἐκκακήσει
ποτὲ διὰ τὴν βραδυτῆτα τῶν ἀγαθῶν ὑποσχέσεων.
ἥθ’. Οὐ παραμείνῃ σοι εὐχὴ, τῷ πρὸς τὰ συλλ.οέ
γιζόμενα ἔσωθεν , καὶ όμιλούμενα ἔξωθεν ἐμϐραδύ-
νοντι. Ἠ αὐτὴ δὲ ὀφθήσεται ὑποστρέφουσα, τῷ δι’
αὐτὴν ὑποτεμνομένῳ τὰ πλείονα.
ρ’. Et μὴ είς λαγόνας ψυχῆς είσδύνουσι τὰ ῥήματα
τῆς εὐχῆς, οὐκ ἂν εἰς τὰς τοῦ προσώπου σιαγόνας τὰ
δάκρυα περικλυσθῆναι συγχωρηοήσονται.
ραθ. Ἀνατελοῢσι γεωργῷ μὲν τὰ δράγματα, μὴ
κατ’ ὄψιν τῶν σπερμάτων ῥιφέντων τῆς γῆς. Μονα-
χῷ δὲ τὰ δάκρυα ἀναϐλύσουσιν, οὐκ ἀπονητὶ τῷ
μετερχομένῳ τὰ ῥήματα τῆς εὐχῆς.
ρβῖ Κλεὶς οὐρανῶν βασιλείας, εὐχή. Ταύτην 6
κατέχων ώς δεῖ, ὁρᾷ τὰ ἐν αὐτῇ ἀποκείμενα ἀγαθά
τοῖς φίλοις αὐτῆς. Μόνα δὲ τὰ παρόντα περισκοπεῖ, 6
παρρησίαν ὲν εκείνη μὴ ἐσχηκώς.
ργ’. Οὐ δύναται 6 νοῦς ὲν γαιρῷ τῆς εὐχῆς μετά
παρρησίας λέγειν πρὸς τὸν Θεόν · ι Διέῤῥηξας τοὺς
δεσμούς μου· σοὶ Θύσω θυσίαν αίνέσεως, ι εί μὴ
δειλίας, καὶ ῥᾳθυμίας, πολυῦπνίας, καὶ ἠδυφαγίας,
ἐξ ὧν τδ πταίειν, ἐπιθυμίᾳ⁵ τῶν κρειττόνων , ἀπορ-
βαιῇ.
ρδ’. Ἐξω τοῦ πρώτου καταπετάσματος ἵσταται εν
εὐχῇ 6 ῥεμϐόμενος· ἔνδοθεν δὲ γίνεται, 6 μονολό-
γιστον ἒξανύων αὐτήν. Μόνος δὲ είς τὰ ’Ἅγια τῶν
ἁγίων παρέκυψεν, 6 μετά τῆς εἰρήνης τῶν φυσικῶν
⁸⁹ Cant. vn.1:‘. ¹¹ Psal. ειν. 16. Π.
πᾶσαν ἀπαρνησάμενος ὕλην.
ιιγ. Πλὴν ζωῆς, καὶ πνοῆς, ἔξω τῶν ἄλλων γενοῦ
ὲν εὐχῇ, εί θέλεις μετά μόνου γενέσθαι τοῦ νοῦ.
ιδ’. Νοῦ Θεοφιλοῦς μαρτύριον, εὐχὴ μονολόγιστος,
καὶ⁵ λόγος καίριος , ἔμφρονος λογισμοῖν μονοειδὴς δὲ
γεῦσις, τῆς ἐλευθέρας εἴη αἰσθήσεως. Ἐν τούτοις
οὖν τοῖς τρισὶν ὲρῥῶσθαι τὰ τῆς ψυχῆς λέγεται.
ιιεν. Δεανθῆναι καλῶς δεῖ, καὶ ἁπαλυνθῆναι,
ὥσπερ τῶν παιδίων, τὴν φύσιν τοῦ εὐχομένου· ώς
ἂν κατά τὴν ἐκείνων, καὶ ἡ τούτου εὐείκτως δέξηται
τὴν ὲκ τῆς εὐχῆς ὲνταττομένην ἀνάπτυξιν. Διδ μὴ
ἀμέλει 6 συνοφθῆναι ταύτῃ φιλῶν.
ις’. Οὐ πάντες τὸν αὑτὸν σκοπὸν ὲν εὐχῇ κέκτην-
ται· 6 μὲν τοῦτον, 6 δὲ ἄλλον. ’0 μὲν εὔχεται, εί
οἷόν τε , μετὰ τῆς εὐχῆς εἶναι τὴν καρδίαν αὑτοῦ
πάντοτε ⁸ 6 δὲ καὶ πρὸς τὺ ὑπερϐῆναι αὐτήν· 6 δὲ,
ῖνα μὴ λογισμοῖς ὲν εὑχῇ περικόπτηται. Πάντες δὲ
εὔχονται, ἦ συντηρηθῆναι ὲν ἀγαθοῖς, ἢ μὴ συναπ-
αχθῆναι κακοῖς.
ιιξ. Εἰ ἐξ εὐχῆς οὐδεὶς ἀταπείνωτος (συντρίϐεται
ὲν ταπεινώσει, καὶ γὰρ 6 εὐχόμενος), οὐκ ἄρα ὲν ταο
πεινώτει προσεύχεται 6 ἔξωθεν θρασυνόμενος.
ιιη’. Πρὸς τὴν χήραν τὴν πρὸς τὸν ώμὸν τὴν δίκην
κινοῦσαν κριτὴν ἀφορῶν 6 εὐχόμενος, οὐκ ἐκκακήσει
ποτὲ διὰ τὴν βραδυτῆτα τῶν ἀγαθῶν ὑποσχέσεων.
ἥθ’. Οὐ παραμείνῃ σοι εὐχὴ, τῷ πρὸς τὰ συλλ.οέ
γιζόμενα ἔσωθεν , καὶ όμιλούμενα ἔξωθεν ἐμϐραδύ-
νοντι. Ἠ αὐτὴ δὲ ὀφθήσεται ὑποστρέφουσα, τῷ δι’
αὐτὴν ὑποτεμνομένῳ τὰ πλείονα.
ρ’. Et μὴ είς λαγόνας ψυχῆς είσδύνουσι τὰ ῥήματα
τῆς εὐχῆς, οὐκ ἂν εἰς τὰς τοῦ προσώπου σιαγόνας τὰ
δάκρυα περικλυσθῆναι συγχωρηοήσονται.
ραθ. Ἀνατελοῢσι γεωργῷ μὲν τὰ δράγματα, μὴ
κατ’ ὄψιν τῶν σπερμάτων ῥιφέντων τῆς γῆς. Μονα-
χῷ δὲ τὰ δάκρυα ἀναϐλύσουσιν, οὐκ ἀπονητὶ τῷ
μετερχομένῳ τὰ ῥήματα τῆς εὐχῆς.
ρβῖ Κλεὶς οὐρανῶν βασιλείας, εὐχή. Ταύτην 6
κατέχων ώς δεῖ, ὁρᾷ τὰ ἐν αὐτῇ ἀποκείμενα ἀγαθά
τοῖς φίλοις αὐτῆς. Μόνα δὲ τὰ παρόντα περισκοπεῖ, 6
παρρησίαν ὲν εκείνη μὴ ἐσχηκώς.
ργ’. Οὐ δύναται 6 νοῦς ὲν γαιρῷ τῆς εὐχῆς μετά
παρρησίας λέγειν πρὸς τὸν Θεόν · ι Διέῤῥηξας τοὺς
δεσμούς μου· σοὶ Θύσω θυσίαν αίνέσεως, ι εί μὴ
δειλίας, καὶ ῥᾳθυμίας, πολυῦπνίας, καὶ ἠδυφαγίας,
ἐξ ὧν τδ πταίειν, ἐπιθυμίᾳ⁵ τῶν κρειττόνων , ἀπορ-
βαιῇ.
ρδ’. Ἐξω τοῦ πρώτου καταπετάσματος ἵσταται εν
εὐχῇ 6 ῥεμϐόμενος· ἔνδοθεν δὲ γίνεται, 6 μονολό-
γιστον ἒξανύων αὐτήν. Μόνος δὲ είς τὰ ’Ἅγια τῶν
ἁγίων παρέκυψεν, 6 μετά τῆς εἰρήνης τῶν φυσικῶν
⁸⁹ Cant. vn.1:‘. ¹¹ Psal. ειν. 16. Π.