PG 127, col. 485
Οῑ οῦν τῷ ἄρχοντι προσήκοντες πάντα λίθον, τὸ τοῦ
λόγου, κινοῦντες πρὸς τὸμτῶν δεσμῶν καὶτῶν τυραν-
νικωτάτων χειρῶν ἐξελέσθαι, ῐσχυον οὐδαμῶς, καὶ
δ’ [Ῑ. καί γε vel καὶ δὴ] εἰς ἀνόνητον αὐτοῖς τὸ
πᾶν περιέστη, καὶ ἔπικουρια ἦνι οὐδαμοῦ. Τῶν ἆλ-
λων ἀπογνόντες, ἐπὶ τὸν γαληνότατον λιμένα, τὸν
ἡμέτερον λέγω καταφεύγουσι Πατέρα. Τοῖς ἄρχουσιν
οὖν τοῖς ἐν τῷ ἄστει Τουσκουλάνης πρότερον περὶ
τούτου κοινολογησάμενοι, ἐκεῖσε τὸν ὅσιον εἰσκα-
λοῦνται, τι μὲν οὐ λέγοντες, τι δὲ οὐ πράττοντες τῶν
κάμψαιΔψυχὴν δυναμένωνς Ἔκλαιον ἐλεεινῶς, ἡντι- ι]
66mm θερμῶς, κατησπᾶζοντο χεῖρας, ἐκαλινδοῦντο “
ml, φάσκοντες μὴ μεθήσειν μηδὲ duis-radat, ὅτι
μηδὲν [Ῑ. μηδὲ] ἐστιν ἄλλοθεν ἐλπὶς λυτρὼσεως τῷ
ἀθλίῳ. Κάμπτεται ταῖς τούτων ἱκεσίαις ό μὴ φέρων
ψυχὴν κατὼδυνον καθορᾷν· τὸν τῆς ὁδοῦ κόπον
ἀναδέχεται* ἀπέρχεται τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ φίλου
6fic¢ov,xasa τὴν τοῦ Κυρίου φωνήν. Th οῦν τὸ ὲν-
τεῦἸεν; καὶ τι 6 τοὺς δοξάζοντας αὐτὸν μειζόνως
ἁντιδοξάζων,’καὶ περὶ τούτου οἰκονομείς Ὠς πλη-
σιάζειν τοῦτον 6 πρίγκιψ ἔμαθε, μεθ’ ὅπλου πολλοῦ
πρὸς omnip αὑτοῦ ἐξελήλυθεν· ἦν γὰρ προγι-
νὼσκων τὸν ἅγιον, καὶ τὰ περὶ τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ
ἱκανῶς πεπληροφορημένοι Δέχεται τοῦτον εὐμενῶς,
κατασπάζεται προσηνῶς. Ἀλλ’ ἐνταῦθὰ μοι τὸ
τῆς διηγήσεως χαριέστατον ο εί γὰρ καὶ πῳεκὸαο ε
ςικὼτερος ἡμῖν ό λόγος, ἀλλ’ ὅμως Θαυνασιώ-
ἰν ό λόγος, ἀλλ’ ὅμως Θαυμασιώ- lia videbitur.
ταῑος. -
ιβ’. Μοναχός τις πλησίον τοῦ ἄστεως τοῦ Σαλερην
νοῦ οἰκῶν, τὴν τοῦ ἁγίου φήμην μεγάλην παρὰ πᾶ·-
σιν ἀκούων, περί τε τῆς ἀσκήσεωςαὺτοῦ καὶ τῆς
ἀκριϐοῦς πολιτείας. τοῦ ἁκατασκευάστου τε καὶ
ἁκαλλοῦς βίου καὶ τῆς ταπεινώσεως ο τότε δὲ οὖ-
τως αὐτὸν όῲκευόμενον ἰδὼν, καὶ ῠπδτῶν ἀρχόνο
των δορυφορούμενον, ἔπαθέ τι ἀνθρώπινον, ψευδῆ
τὰ φημιζόμενα ὑποτοπάσας. Οὐ γὰρ ἄν ποτε 6 ἐν
τοσαύτη δόξῃ καὶ δορυφορίᾳ. ῶν, καὶ ἀρετῶν ὧν
ἀκηκοα ἐργάτης εἶναι νομωαιτο. Οὕτως 6 μοναχρς
λογισμοῦ ἔχων, ἑσπέρας καταλαϐούσης, είς ὕπνον
ἐτράπη καὶ παραυτίκα ὄνειρος αὺτῷ παρίσταται
τοῖος ο Ἐδόκει γυναῖκα όρᾷν τῷ κάλλει ὑπεραστράο Ε
πτουσαν, σχῆμα πορφυραϊον ι-φύρεον 2] ἀνασεὸλημὲ-
νην, καὶ ἱσταμένην αὐτῷ καὶ τὰ τοῦ λογισμοῦ όνειο
δίζουσαν, καὶ, Τί μὴ ἀπελθὼν προσεκύνησας τῷ
ἔρημίτῃ μους λέγουσαν. Τοῦ ,δὲ πρὸς τὴν ὄψιν
ἐκπλαγέντος, ὑπδ δὲ τοῦ σχήματος καὶ τῆς ἐκεῖθεν
ἐκπεμπομένηςι χάριτος, τὴν ἁγίαν Θεοτόκον εἶναι
αἰσθόμενος, σὺν φόϐῳ πολλῷ xat δέει πρὸς αὐτὴν
ἁπεκρίνατο · Καὶ τις, ὦ δέσποινα, 6 σὸς ὲρημίτης
ὑπάρχει; Ἡ δὲ πρὸς αὐτόν ο '0 νυνὶ τῇ πόλει
ταύτῃ νὲπιδεδημηκὼς μοναχὸς Βαρθολομαῖος ⁸ ἐγὼ
, γὰρ τοῦτον ἐρημίτην, καὶ οεχω, καὶ ἀποκαλῶ. 0‘
τως 6 μοναχδς ἀκούσας, ἔξυπνός τε γενόμενος, καὶ
τὸ ὁραϐὲν συγκρίνας, σπουδῇ πρὸς τὸν ἅγιον παρα·
γίνεται, τὰ τοῦ λογισμοῦ τε αὐτῷ ἁνακαλύπτει, καὶ
λόγου, κινοῦντες πρὸς τὸμτῶν δεσμῶν καὶτῶν τυραν-
νικωτάτων χειρῶν ἐξελέσθαι, ῐσχυον οὐδαμῶς, καὶ
δ’ [Ῑ. καί γε vel καὶ δὴ] εἰς ἀνόνητον αὐτοῖς τὸ
πᾶν περιέστη, καὶ ἔπικουρια ἦνι οὐδαμοῦ. Τῶν ἆλ-
λων ἀπογνόντες, ἐπὶ τὸν γαληνότατον λιμένα, τὸν
ἡμέτερον λέγω καταφεύγουσι Πατέρα. Τοῖς ἄρχουσιν
οὖν τοῖς ἐν τῷ ἄστει Τουσκουλάνης πρότερον περὶ
τούτου κοινολογησάμενοι, ἐκεῖσε τὸν ὅσιον εἰσκα-
λοῦνται, τι μὲν οὐ λέγοντες, τι δὲ οὐ πράττοντες τῶν
κάμψαιΔψυχὴν δυναμένωνς Ἔκλαιον ἐλεεινῶς, ἡντι- ι]
66mm θερμῶς, κατησπᾶζοντο χεῖρας, ἐκαλινδοῦντο “
ml, φάσκοντες μὴ μεθήσειν μηδὲ duis-radat, ὅτι
μηδὲν [Ῑ. μηδὲ] ἐστιν ἄλλοθεν ἐλπὶς λυτρὼσεως τῷ
ἀθλίῳ. Κάμπτεται ταῖς τούτων ἱκεσίαις ό μὴ φέρων
ψυχὴν κατὼδυνον καθορᾷν· τὸν τῆς ὁδοῦ κόπον
ἀναδέχεται* ἀπέρχεται τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ φίλου
6fic¢ov,xasa τὴν τοῦ Κυρίου φωνήν. Th οῦν τὸ ὲν-
τεῦἸεν; καὶ τι 6 τοὺς δοξάζοντας αὐτὸν μειζόνως
ἁντιδοξάζων,’καὶ περὶ τούτου οἰκονομείς Ὠς πλη-
σιάζειν τοῦτον 6 πρίγκιψ ἔμαθε, μεθ’ ὅπλου πολλοῦ
πρὸς omnip αὑτοῦ ἐξελήλυθεν· ἦν γὰρ προγι-
νὼσκων τὸν ἅγιον, καὶ τὰ περὶ τῆς ἀρετῆς αὐτοῦ
ἱκανῶς πεπληροφορημένοι Δέχεται τοῦτον εὐμενῶς,
κατασπάζεται προσηνῶς. Ἀλλ’ ἐνταῦθὰ μοι τὸ
τῆς διηγήσεως χαριέστατον ο εί γὰρ καὶ πῳεκὸαο ε
ςικὼτερος ἡμῖν ό λόγος, ἀλλ’ ὅμως Θαυνασιώ-
ἰν ό λόγος, ἀλλ’ ὅμως Θαυμασιώ- lia videbitur.
ταῑος. -
ιβ’. Μοναχός τις πλησίον τοῦ ἄστεως τοῦ Σαλερην
νοῦ οἰκῶν, τὴν τοῦ ἁγίου φήμην μεγάλην παρὰ πᾶ·-
σιν ἀκούων, περί τε τῆς ἀσκήσεωςαὺτοῦ καὶ τῆς
ἀκριϐοῦς πολιτείας. τοῦ ἁκατασκευάστου τε καὶ
ἁκαλλοῦς βίου καὶ τῆς ταπεινώσεως ο τότε δὲ οὖ-
τως αὐτὸν όῲκευόμενον ἰδὼν, καὶ ῠπδτῶν ἀρχόνο
των δορυφορούμενον, ἔπαθέ τι ἀνθρώπινον, ψευδῆ
τὰ φημιζόμενα ὑποτοπάσας. Οὐ γὰρ ἄν ποτε 6 ἐν
τοσαύτη δόξῃ καὶ δορυφορίᾳ. ῶν, καὶ ἀρετῶν ὧν
ἀκηκοα ἐργάτης εἶναι νομωαιτο. Οὕτως 6 μοναχρς
λογισμοῦ ἔχων, ἑσπέρας καταλαϐούσης, είς ὕπνον
ἐτράπη καὶ παραυτίκα ὄνειρος αὺτῷ παρίσταται
τοῖος ο Ἐδόκει γυναῖκα όρᾷν τῷ κάλλει ὑπεραστράο Ε
πτουσαν, σχῆμα πορφυραϊον ι-φύρεον 2] ἀνασεὸλημὲ-
νην, καὶ ἱσταμένην αὐτῷ καὶ τὰ τοῦ λογισμοῦ όνειο
δίζουσαν, καὶ, Τί μὴ ἀπελθὼν προσεκύνησας τῷ
ἔρημίτῃ μους λέγουσαν. Τοῦ ,δὲ πρὸς τὴν ὄψιν
ἐκπλαγέντος, ὑπδ δὲ τοῦ σχήματος καὶ τῆς ἐκεῖθεν
ἐκπεμπομένηςι χάριτος, τὴν ἁγίαν Θεοτόκον εἶναι
αἰσθόμενος, σὺν φόϐῳ πολλῷ xat δέει πρὸς αὐτὴν
ἁπεκρίνατο · Καὶ τις, ὦ δέσποινα, 6 σὸς ὲρημίτης
ὑπάρχει; Ἡ δὲ πρὸς αὐτόν ο '0 νυνὶ τῇ πόλει
ταύτῃ νὲπιδεδημηκὼς μοναχὸς Βαρθολομαῖος ⁸ ἐγὼ
, γὰρ τοῦτον ἐρημίτην, καὶ οεχω, καὶ ἀποκαλῶ. 0‘
τως 6 μοναχδς ἀκούσας, ἔξυπνός τε γενόμενος, καὶ
τὸ ὁραϐὲν συγκρίνας, σπουδῇ πρὸς τὸν ἅγιον παρα·
γίνεται, τὰ τοῦ λογισμοῦ τε αὐτῷ ἁνακαλύπτει, καὶ