PG 127, col. 489
Βαρθολομαίου; Οὑτω γὰρ σὺν τάχει καὶ χαρᾷ ἐν τοῖς
οἰκείοις ἐπέπλευσαςς '0 δὲ πρὸς τι» τῶν ἀνδρῶν
ὑπέρλαμπρον καταπλαγεὶς, Ὑμεῖς δέ τίνες ἐστὲ, ὦ
κὺριοι; σὺν φόϐῳ ἤρετο. sese; οὖν ό μὲν εἷς τῆν
δεξιὰν ἐκτείνας χεῖρα τὸν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύ-
λου ναὸν ὑπεδείκνυεν, Ἐμοὶ, λέγων, ἐκεῖνος οἶκός
ἐστιν’ ἕτερος δέ πρὸς τῇ Ῥώμῃ δακτυλοδεικτῶν,
τὸν τοῦ ἁγίου ,ἀποστόλου Πέτρου ναὸν ὑπεσήμαινε,
Ἐμοὶ, λέγων, ὁ μέγας ἐκεῖνος ἀποκεκλήρωται οἶκος.
Οὕτως είπόντες, ἐξ ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐγένοντο. Ὡς
οὗν ἔκ τε τοῦ σχήματος καὶ τῶν λόγων ⁷’τοὺς κορυ-
φαίους τῶν ἀποστόλων ἐπέγνω, ἐν νῷ τὰ παρ’ αὐτῶν
λαϐὼν, καὶ τί βούλεται τά λεχθέντα συνεὶς,τὴν Ῥώ-
μην καὶ αὖθις καταλαμϐάνει, καὶ τῷ ἁγίῳ ἅπαντα
κατάδηλα διὰ γραφῆς ἱδεοχείρου ποιεῖ, συγγνώμην τε
τῆς σφαλείσης ἐννοίας ζητεῖ, καὶ τὴν πρὸς τὰ οἰκεῖα
μετ’ εὐχῆς ἐπάνοδον ἐξαιτεῖ. Ὦν καὶ τυχὼν, χαίρων
καὶ εὐθυπλοῶν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐφέρετο.
ιε’. Τῆς οῦν τοῦ ἁγίου φήμης πανταχόσε διαδοθείο
σης, καὶ ἀπείρου πλήθους καθ’ ἑκάστην συρρέοντος,
καὶ τῶν μὲν τῷ λόγῳ τῆς χάριτος τρεφομένων. τῶν
δὲ καὶ τὰς σωματικὰς χρείας ἀφθόνως ποριζομέ-
νων, ἀμφοτέρων δὲ κατ’ ἄμφω στηριζομένων · ἔδει
καὶ αὐτὸν ἄνθρωπον ὄντα ἐλεγχθῆναι. Λιμοῦ γάρ
ποτε γενομένου, καὶ προς τὴν μονὴν πάντων τῶν τε
αὐτοχθόνων, καὶ τῶν ἐπιδημούντων ξένων,ὥσπερ ἐπὶ
λιμένα καταφευγόντων, τῶν τῆς μονῆς δὲ εἰς ἄκρον
κενωθέντων (γίνεται γὰρ καὶ τοῖς δικαίοις ἐγ-
κατάλειψις, κρίμασιν οἷς οἶδεν ό πάντα ἐφορῶν ὀρθαὶ.-
μοῖς ῘῙ- Ms] ' πλῆθος λαοῦ ίδὼν ὑ μακάριος, τρο-
φῶν δὲ σωματικῶν τὴν μονὴν ἀποροῦσαν (οι τε γὰρ
σιτῶνες ἐξέλιπον τῇ πολυπληθείᾳ τῶν προσερχομέ-
νων, τῶν πρὸς ὥνησιν δέ ἅμα τοῖς γεωργίοις if. κοῖς]
ἐκλελοιπότων, τῶν φίλων τε προσεπικουρεῐν ἁπο-
κρουσάντων [ἀναγορευσ.ἳ] ), μὴ φέρων ὑ τοῦ Θεοῦ
ἄνθρωπος, ψυχάς τε τεθλιμμένας τῇ τοῦ λιμοῦ ἐπη-
ρείᾳ όρᾷν, φυγεῖν βούλεται · ὃ δὴ καὶ πεποίηκε, τὴν
ἐπὶ Ῥώμην φέρουσαν μεθ’ ἐτέρων δύο μοναχῶν
ἐπιλαϐόμενος. Ἀλλὰ τίς σου, Χριστὲ, τὰ θαυμάσια
μὴ ἐκπλαγείη, καὶ τὴν ἐπὶ τῶν ἀπόρων μετὰ σοφῆς
τῆς προνοίας λύσιν τε καὶ ἐπίδοσιν ; Ὀδεύοντι ’τοι⁹
γαροῦν τῷ μακαρίῳ, νυσταγμῴ λέγεται συσχεθῆναι,
καὶτοῖς ἀμφ’ αὐτὸν, Μικρὸν τῆς ὀδοῦ ἐκκλίναντε,,
εἶπεν, ὑπνῶσαί με παρασκευάσατε. Οὗ δὴ γενομένου,
καὶ τοῦ μακαρίου ἐπ’ ἐδάφους ὑπνώττοντος, ὄνειρος
αὑτῷ παρίσταται θεῖος · ὁ δὲ ὄνειρος τοιαύτην εἶχε
τὴν ὄψιν. Ἐδόκει τινὰ ἱεροπρεπῆ ὁρᾷν, στολήν τε
ἱερατικὴν ἠμφιεσμένον, παριστᾶναί υ. παρεστ.] τε
αὐτῷ, καὶ τὴν φυγὴν ἐπεγκαλοῦντα, καὶ ὑποστρέ-
φειν ἐν τῷ μοναστιγρίῳ παρακελευόμενον, τοῖς ἁφά-
τοις τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμοῖς πεποιθότα, καὶ μὴ παρ·-
. οξὺνειν δι’ ὀλιγοψυχίας τὴν ὑπανοίγοντα χεῖρα, καὶ
ὲμπιπλῶντα πᾶν ζῶον εὐδοκίας. Ἐᾠκει δὲ μέγας
ΡΑτιιοι.. Gn. CXXVII.
οἰκείοις ἐπέπλευσαςς '0 δὲ πρὸς τι» τῶν ἀνδρῶν
ὑπέρλαμπρον καταπλαγεὶς, Ὑμεῖς δέ τίνες ἐστὲ, ὦ
κὺριοι; σὺν φόϐῳ ἤρετο. sese; οὖν ό μὲν εἷς τῆν
δεξιὰν ἐκτείνας χεῖρα τὸν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύ-
λου ναὸν ὑπεδείκνυεν, Ἐμοὶ, λέγων, ἐκεῖνος οἶκός
ἐστιν’ ἕτερος δέ πρὸς τῇ Ῥώμῃ δακτυλοδεικτῶν,
τὸν τοῦ ἁγίου ,ἀποστόλου Πέτρου ναὸν ὑπεσήμαινε,
Ἐμοὶ, λέγων, ὁ μέγας ἐκεῖνος ἀποκεκλήρωται οἶκος.
Οὕτως είπόντες, ἐξ ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐγένοντο. Ὡς
οὗν ἔκ τε τοῦ σχήματος καὶ τῶν λόγων ⁷’τοὺς κορυ-
φαίους τῶν ἀποστόλων ἐπέγνω, ἐν νῷ τὰ παρ’ αὐτῶν
λαϐὼν, καὶ τί βούλεται τά λεχθέντα συνεὶς,τὴν Ῥώ-
μην καὶ αὖθις καταλαμϐάνει, καὶ τῷ ἁγίῳ ἅπαντα
κατάδηλα διὰ γραφῆς ἱδεοχείρου ποιεῖ, συγγνώμην τε
τῆς σφαλείσης ἐννοίας ζητεῖ, καὶ τὴν πρὸς τὰ οἰκεῖα
μετ’ εὐχῆς ἐπάνοδον ἐξαιτεῖ. Ὦν καὶ τυχὼν, χαίρων
καὶ εὐθυπλοῶν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐφέρετο.
ιε’. Τῆς οῦν τοῦ ἁγίου φήμης πανταχόσε διαδοθείο
σης, καὶ ἀπείρου πλήθους καθ’ ἑκάστην συρρέοντος,
καὶ τῶν μὲν τῷ λόγῳ τῆς χάριτος τρεφομένων. τῶν
δὲ καὶ τὰς σωματικὰς χρείας ἀφθόνως ποριζομέ-
νων, ἀμφοτέρων δὲ κατ’ ἄμφω στηριζομένων · ἔδει
καὶ αὐτὸν ἄνθρωπον ὄντα ἐλεγχθῆναι. Λιμοῦ γάρ
ποτε γενομένου, καὶ προς τὴν μονὴν πάντων τῶν τε
αὐτοχθόνων, καὶ τῶν ἐπιδημούντων ξένων,ὥσπερ ἐπὶ
λιμένα καταφευγόντων, τῶν τῆς μονῆς δὲ εἰς ἄκρον
κενωθέντων (γίνεται γὰρ καὶ τοῖς δικαίοις ἐγ-
κατάλειψις, κρίμασιν οἷς οἶδεν ό πάντα ἐφορῶν ὀρθαὶ.-
μοῖς ῘῙ- Ms] ' πλῆθος λαοῦ ίδὼν ὑ μακάριος, τρο-
φῶν δὲ σωματικῶν τὴν μονὴν ἀποροῦσαν (οι τε γὰρ
σιτῶνες ἐξέλιπον τῇ πολυπληθείᾳ τῶν προσερχομέ-
νων, τῶν πρὸς ὥνησιν δέ ἅμα τοῖς γεωργίοις if. κοῖς]
ἐκλελοιπότων, τῶν φίλων τε προσεπικουρεῐν ἁπο-
κρουσάντων [ἀναγορευσ.ἳ] ), μὴ φέρων ὑ τοῦ Θεοῦ
ἄνθρωπος, ψυχάς τε τεθλιμμένας τῇ τοῦ λιμοῦ ἐπη-
ρείᾳ όρᾷν, φυγεῖν βούλεται · ὃ δὴ καὶ πεποίηκε, τὴν
ἐπὶ Ῥώμην φέρουσαν μεθ’ ἐτέρων δύο μοναχῶν
ἐπιλαϐόμενος. Ἀλλὰ τίς σου, Χριστὲ, τὰ θαυμάσια
μὴ ἐκπλαγείη, καὶ τὴν ἐπὶ τῶν ἀπόρων μετὰ σοφῆς
τῆς προνοίας λύσιν τε καὶ ἐπίδοσιν ; Ὀδεύοντι ’τοι⁹
γαροῦν τῷ μακαρίῳ, νυσταγμῴ λέγεται συσχεθῆναι,
καὶτοῖς ἀμφ’ αὐτὸν, Μικρὸν τῆς ὀδοῦ ἐκκλίναντε,,
εἶπεν, ὑπνῶσαί με παρασκευάσατε. Οὗ δὴ γενομένου,
καὶ τοῦ μακαρίου ἐπ’ ἐδάφους ὑπνώττοντος, ὄνειρος
αὑτῷ παρίσταται θεῖος · ὁ δὲ ὄνειρος τοιαύτην εἶχε
τὴν ὄψιν. Ἐδόκει τινὰ ἱεροπρεπῆ ὁρᾷν, στολήν τε
ἱερατικὴν ἠμφιεσμένον, παριστᾶναί υ. παρεστ.] τε
αὐτῷ, καὶ τὴν φυγὴν ἐπεγκαλοῦντα, καὶ ὑποστρέ-
φειν ἐν τῷ μοναστιγρίῳ παρακελευόμενον, τοῖς ἁφά-
τοις τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμοῖς πεποιθότα, καὶ μὴ παρ·-
. οξὺνειν δι’ ὀλιγοψυχίας τὴν ὑπανοίγοντα χεῖρα, καὶ
ὲμπιπλῶντα πᾶν ζῶον εὐδοκίας. Ἐᾠκει δὲ μέγας
ΡΑτιιοι.. Gn. CXXVII.