PG 13, col. 857
χομένῳ τελείῳ καταργοῦντι τὸ ἐκ μέρους, ὅταν τδ
ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ χωρῆσαί τις δυνηθῇ,
προεγγυμνασάμενος ταῖς, ἵν’ οὓτως ὀνομάσω, ὑπερε-
χυμέναις γνώσεσιν ὑπὸ τῆς Χριστοῦ γνώσεως. Ἀλλ’
oi πολλοὶ, μὴ νοήσαντες τὸ κάλλος τῶν πολλῶν μαρ-
γαριτῶν νομικῶν, καὶ τὴν ἐτι ἐκ μέρους γνῶσιν τὴν
πᾶσαν προφητικὴν, οῖονται δύνασθαι χωρὶς ἐκείνων
τρανουμένων καὶ καταλαμϐανομένων δι’ ὅλων εὑρεῖν
τὸν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην, καὶ θεωρῆσαι τὸ
ὑπρέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ, οὗ συγκρίσει
πάντα τά πρὸ τῆς τηλικαύτης καὶ τοσαύτης γνώσεως,
οὑ σκύϐαλα τῇ ἰδίᾳ φύσει τυγχάνοντα, σκύϐαλα ἀνα-
φαίνεται, ἅπερ ἐστὶ τὰ παραϐαλλόμενα τάχα τῇ συκῇ
ὑπὸ τοῦ ἀμπελουργοῦ κόπρια, αἴτια τυγχάνοντα τοῦ
αὐτὴν καρποφορῆσαι.
nem praeeesserunt, etiamsi propria natura stercora non sunt, stercora tamen videntur, qua: fortasse et
stercora sunt quae a vinitore ad ficum admoventur, quaeque ut ea fructum afferat, efliciunt “. ’
Τοῖς πᾶσι τσίνυν ὁ χρόνος, καὶ καιρὸς τῷ παντὶ
πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανὸν, καὶ ἔστι τις καιρὸς τοῦ
συναγαγεῖν τοὺς καλοὺς μαργαρίτας λίθους, καὶ και-
ρὸς μετὰ τὴν συναγωγὴν αὑτῶν τοῦ εὑρεῖν ἕνα πο-
λύτιμον μαργαρίτην, ὅτε καθήκει ἀπελθόντα πωλῆ-
σαι (74) πάντα ὅσα τις ἔχει, ἵνα ἀγοράσῃ τὸν μαρ-
γαρίτην ἐκεῖνον’ ὥσπερ γάρ πάντα τὸν ἐσόμενον
σοφὸν ἐν λόγοις ἀληθείας δεήσει στοιχειωθῆναινπρόσ
τερον, καὶ ἐπὶ πλεῖον διαῦἧναι τῆς στοιχειώσεως,
καὶπερὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι τὴν στοιχείωσιν, οὐ μὴν
ἀπομένειν ἐν τῇ στοιχειώσει, ὡς τιμήσαντα αὑτὴν
κιτά τὰς ἀρχὰς, ἁλλά⁷ διαϐάντα ἐπὶ τελειότητα, C
χάριν ἔχειν τῇ εἰσαγωγῇ, ώς χρησίμῳ γενομένῃ κατά
τὰ πρότερα· οὕτω τελείως νοηθέντα τὰ νομικὰ καὶ
τὰ προφητικὲμ στοιχείωσίς ἐστι πρὸς τελείωσιν νοού-
μενον (75) τὸ Εὑαγγέλιον, καὶ πάντα τὸν περὶ⁹ τῶν
Χριστοῦ Ἰησοῦ ἔργων καὶ λόγων νοῦν.
ι Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σα·-
γήνῃ βληθείσῃ είς τὴν θάλασσαν. ι Ὥσπερ ἐπὶ τῶν
εἰκόνων καὶ τῶν ἀνδριάντων αἱ ὁμοιότητες οὑκ ἐξ
ὅλων είσὶν ὁμοιότητες ἐκείνων πρὸς ἃ. ταῦτα γίνεται,
ἀλλ’ ή μὲν ἐν ἐν). ἐπιπέδῳ (76) ξύλῳ, φέρε εἰπεῖν
κηρογραφουμένη είκὼν τῆς ἐπιφανείας μετά τοῦ
χρώματος ἔχει τὴν ὁμοιότητα , οὐκέτι δὲ σώζει τὰς
εἰσοχάς καὶτὰς ἐξοχὰς, ἀλλ’ ἔμφασιν μόνην αὐτῶν·
ή δὲ κατά τοὺς ἀνδριάντας πλάσις τὸ μὲν κατὰ τὰς
είσοχὰς καὶ¹ τὰς ἐξοχὰς πειρᾶται σώζειν ὁμοίωμα,
οὐκέτι δὲ καὶ κατά τὴν χρόαν σ ἐὰν δὲ καὶ κήρινον
ἱ ⁸⁸ Luc. xm, 8. ⁸⁸ Matth; xm, 47.
(74) Codex Vaticanus, ἀπελθεῖν καὶ πωλῆσαι, et
infra, περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι -τήν στοχείωσιν. Mox
alius codex quem consuluit Taiinusfoo μὴν ἐπι-
μένειν ἐπὶ στοιχειώσει. ν ³
(75) Πρρξ τελέὶωσιν νοούμενον, etc. Ita mss.
llolml‘et' Regi, sed sine sensu. Scribendum vide-
tur, τελείως. Erasmus delet vocem τελείωσιν, vertit
enim: ι ad intelligendum Evangelium. ι
Ill: ι an ιιιιθιιι enuum nvangeltum. ι
76) Ἀλλ’ ἡ {agr ἐν ἐνὶ ἐπιπέδῳ, etc. Tres hic
ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ χωρῆσαί τις δυνηθῇ,
προεγγυμνασάμενος ταῖς, ἵν’ οὓτως ὀνομάσω, ὑπερε-
χυμέναις γνώσεσιν ὑπὸ τῆς Χριστοῦ γνώσεως. Ἀλλ’
oi πολλοὶ, μὴ νοήσαντες τὸ κάλλος τῶν πολλῶν μαρ-
γαριτῶν νομικῶν, καὶ τὴν ἐτι ἐκ μέρους γνῶσιν τὴν
πᾶσαν προφητικὴν, οῖονται δύνασθαι χωρὶς ἐκείνων
τρανουμένων καὶ καταλαμϐανομένων δι’ ὅλων εὑρεῖν
τὸν ἕνα πολύτιμον μαργαρίτην, καὶ θεωρῆσαι τὸ
ὑπρέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ, οὗ συγκρίσει
πάντα τά πρὸ τῆς τηλικαύτης καὶ τοσαύτης γνώσεως,
οὑ σκύϐαλα τῇ ἰδίᾳ φύσει τυγχάνοντα, σκύϐαλα ἀνα-
φαίνεται, ἅπερ ἐστὶ τὰ παραϐαλλόμενα τάχα τῇ συκῇ
ὑπὸ τοῦ ἀμπελουργοῦ κόπρια, αἴτια τυγχάνοντα τοῦ
αὐτὴν καρποφορῆσαι.
nem praeeesserunt, etiamsi propria natura stercora non sunt, stercora tamen videntur, qua: fortasse et
stercora sunt quae a vinitore ad ficum admoventur, quaeque ut ea fructum afferat, efliciunt “. ’
Τοῖς πᾶσι τσίνυν ὁ χρόνος, καὶ καιρὸς τῷ παντὶ
πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανὸν, καὶ ἔστι τις καιρὸς τοῦ
συναγαγεῖν τοὺς καλοὺς μαργαρίτας λίθους, καὶ και-
ρὸς μετὰ τὴν συναγωγὴν αὑτῶν τοῦ εὑρεῖν ἕνα πο-
λύτιμον μαργαρίτην, ὅτε καθήκει ἀπελθόντα πωλῆ-
σαι (74) πάντα ὅσα τις ἔχει, ἵνα ἀγοράσῃ τὸν μαρ-
γαρίτην ἐκεῖνον’ ὥσπερ γάρ πάντα τὸν ἐσόμενον
σοφὸν ἐν λόγοις ἀληθείας δεήσει στοιχειωθῆναινπρόσ
τερον, καὶ ἐπὶ πλεῖον διαῦἧναι τῆς στοιχειώσεως,
καὶπερὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι τὴν στοιχείωσιν, οὐ μὴν
ἀπομένειν ἐν τῇ στοιχειώσει, ὡς τιμήσαντα αὑτὴν
κιτά τὰς ἀρχὰς, ἁλλά⁷ διαϐάντα ἐπὶ τελειότητα, C
χάριν ἔχειν τῇ εἰσαγωγῇ, ώς χρησίμῳ γενομένῃ κατά
τὰ πρότερα· οὕτω τελείως νοηθέντα τὰ νομικὰ καὶ
τὰ προφητικὲμ στοιχείωσίς ἐστι πρὸς τελείωσιν νοού-
μενον (75) τὸ Εὑαγγέλιον, καὶ πάντα τὸν περὶ⁹ τῶν
Χριστοῦ Ἰησοῦ ἔργων καὶ λόγων νοῦν.
ι Πάλιν ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σα·-
γήνῃ βληθείσῃ είς τὴν θάλασσαν. ι Ὥσπερ ἐπὶ τῶν
εἰκόνων καὶ τῶν ἀνδριάντων αἱ ὁμοιότητες οὑκ ἐξ
ὅλων είσὶν ὁμοιότητες ἐκείνων πρὸς ἃ. ταῦτα γίνεται,
ἀλλ’ ή μὲν ἐν ἐν). ἐπιπέδῳ (76) ξύλῳ, φέρε εἰπεῖν
κηρογραφουμένη είκὼν τῆς ἐπιφανείας μετά τοῦ
χρώματος ἔχει τὴν ὁμοιότητα , οὐκέτι δὲ σώζει τὰς
εἰσοχάς καὶτὰς ἐξοχὰς, ἀλλ’ ἔμφασιν μόνην αὐτῶν·
ή δὲ κατά τοὺς ἀνδριάντας πλάσις τὸ μὲν κατὰ τὰς
είσοχὰς καὶ¹ τὰς ἐξοχὰς πειρᾶται σώζειν ὁμοίωμα,
οὐκέτι δὲ καὶ κατά τὴν χρόαν σ ἐὰν δὲ καὶ κήρινον
ἱ ⁸⁸ Luc. xm, 8. ⁸⁸ Matth; xm, 47.
(74) Codex Vaticanus, ἀπελθεῖν καὶ πωλῆσαι, et
infra, περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι -τήν στοχείωσιν. Mox
alius codex quem consuluit Taiinusfoo μὴν ἐπι-
μένειν ἐπὶ στοιχειώσει. ν ³
(75) Πρρξ τελέὶωσιν νοούμενον, etc. Ita mss.
llolml‘et' Regi, sed sine sensu. Scribendum vide-
tur, τελείως. Erasmus delet vocem τελείωσιν, vertit
enim: ι ad intelligendum Evangelium. ι
Ill: ι an ιιιιθιιι enuum nvangeltum. ι
76) Ἀλλ’ ἡ {agr ἐν ἐνὶ ἐπιπέδῳ, etc. Tres hic