PG 130, col. 1316
αὐτὰς ἀποκαλοῦντες, καὶ τῆς ὲθνικῆς μερίδος, τὴν
ὲν τοῖς Εὑαγγελίοις εἰρημένην βαττολογίαν ἐπὶ ταύο
τας μετάγοντες, μὴ γινώσκοντες, ὅτι βαττολογίαν
οἶδεν ό εύαγγελικὸς λόγος οὐ τὴν ἁπλῶς πολυλογίαν,
ἀλλά τὴν περὶ τῶν μὴ προσηκόντων αἴτησιν. Ὀ δὲ
Κύριος παρέδωκε τοῖς ἀποστόλοις τὴν τοῦ Πάτερ
ἡμῶν προσευχὴν ῥίζαν προσευχῆς καὶ εἶδος, ο)
ταυτῃ μόνῃ¹τὴν προσευχὴν περιορίζων, ἀλλ’ ἵνα
λαμϐάνοντες ὲκ ταύτης τὰς ἀφορμὰς δύνωνται ποιεῖν
καὶ ἑτέρας, αὐξανομένης τῆς προσευχῆς. Ἐπεὶ καὶ
οὐδὲ νηστεύειν αὐτοῖς κατ’ ἀρχὰς ἐπέταξεν,οὑδὲ παρ-
εχώρησε σκληραγωγεῖσῡαι τοσοῦτον, ὅσον μετὰ τὴν
εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν αὑτοῦ καὶ ἀποκατάστασιν.
Διὸ καὶ ἔλεγε, Μὴ δύνανται οἱ vlol τοῦ νυμφῶνος
,πενθεῖν ἐφ’ ὅσον μετ’ ἀυτῶν ἐστιν ό Νυμρίος.
Ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, ὄται ἀπαρθῇ ἀπ’ αὐτῶν
ό Νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν.
κ’. Ἔλεγεν ό τῆς αἱρέσεωςαύτῶν ἔξαρχος ἐγγεγρά-
φθαι τοῖς Εύαγγελίοις αὐτῶν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέ-
γουσαν, Τιμᾶτε τὰ δαιμόνια, οὐχ ἵνα ὠφεληϐητε παρ
αὐτῶν, ἀλλ’ ἵνα μὴ βλάψωσιν ὑμᾶς. Καὶ ἑρμηνεύων
τὴν τοιαύτην φωνὴν προσετίθει, ὅτι χρὴ τιμᾷν τὰ
ἐνοικοῦντα τοῖς χειροποιήτοις ναοῖς δαιμόνια, προσ-
κυνοῦντες αὐτὰ, ἵνα μὴ ὀργισθέντα διαφθείρωσι τοὺς
μὴ τοῦτο ποιοῦντας, μεγάλην τοῦ βλάπτειν ἔχοντα
καὶ ἄμαχον δύναμιν, πρὸς ἢν οὔτε τὸν Χριστὸν εξ-
αρκείν, οὔτε σὺν αὐτῷ τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, διὰ τὸ
τὸν Πατέρα φείδεσθαι αὐτῶν ἔτι, καὶ μὴ περιελεῖν
τὴν ἰσχὺν αὐτῶν, ἀλλὰ συγχωρῆσαι τούτοις τὴν κυ-
ριαρχίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου μέχρι συντελείας υ
καὶ γὰρ καὶ τὸν Υἱὸν κατ’ ἀρχὰς είς τὸν κόσμον
ἀποστελλόμενον αίτῆσαι μὲν τὴν παντελῆ κατάλυσιν
αὐτῶν, μὴ λαϐεῖν δὲ ταύτην διὰ τὴν ἀγαθότῃτα τοῦ
Πατρός. Ἐπεὶ δὲ καὶ τὴν φλυαρίαν ταύτην ἀπὸ τῆς
αἱρέσεως τῶν Μασαλιανῶν μεμαθήκασι, ζήτησον ὲν
τῷ κατ’ ἐκείνων τίτλῳ τὸ ε’ κεφάλαιον καὶ τά ἑφεο
ξῆς ὀκτὼ, καὶ τοὺς ἐλέγχους εὑρήσεις ἐν ἐκείνοις
άναντιρρήτως. Εἴρηται δὲ καὶ ἀνωτέρω περὶ τούτων
ἐν τῷ ιβ’ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος τίτλον. ’Ὀτιδὲ καὶ
τοὺς δαίμονας ἰσχυροτέρους εἶναι λέγουσι τοῦ Χρι-
xa'. Ἔτι προσεγγες ράφθαι καὶ ταύτην ἔ) εγε τοῦ Κυ-
ρίου φωνῆν, Τρόπῳ σιλλοητε · τουτέστι, Μετά μιχχα⁸
νῆς, καὶ ἀπάτης ὑποκρινόμενοι τὴν πίστιν τῶν
ἀναγκαζόντων ὑμᾶς, καὶ οὕτω σωζόμενοι ἀπὸ
κινδύνου, καὶ Θανάτου τοῦ παρ’ αὑτων, είς τοῦτο
γὰρ φέρειν καὶ τὸ, Ὅσα ἂν εἴπωσιν ὑμῖν ποιεῖν,
ποιεῖτε, ὲν ὑποκρίσει δηλονότι, κατὰ δὲ τὰ ἔργα
αὐτῶν μὴ ποιεῖτε, ὲν ἀληθείᾳο καὶ γὰρ* καὶ αὐ·
τὸν τὸν Κύριον τοῖς μὲν μαῦηταῖς ὀρθῶς λαλεῖν,
τοῖς δὲ ἀπίστοις ὲν παραϐολαῖς, ἴνα βλέποντες οἱ
ἄπιστοι τὸ φαινόμενον τῆς ὑποκρίσεως μὴ βλέπωτι
τὸ κρυπτόμενον ὲν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, κιῖάκούον-
ὲν τοῖς Εὑαγγελίοις εἰρημένην βαττολογίαν ἐπὶ ταύο
τας μετάγοντες, μὴ γινώσκοντες, ὅτι βαττολογίαν
οἶδεν ό εύαγγελικὸς λόγος οὐ τὴν ἁπλῶς πολυλογίαν,
ἀλλά τὴν περὶ τῶν μὴ προσηκόντων αἴτησιν. Ὀ δὲ
Κύριος παρέδωκε τοῖς ἀποστόλοις τὴν τοῦ Πάτερ
ἡμῶν προσευχὴν ῥίζαν προσευχῆς καὶ εἶδος, ο)
ταυτῃ μόνῃ¹τὴν προσευχὴν περιορίζων, ἀλλ’ ἵνα
λαμϐάνοντες ὲκ ταύτης τὰς ἀφορμὰς δύνωνται ποιεῖν
καὶ ἑτέρας, αὐξανομένης τῆς προσευχῆς. Ἐπεὶ καὶ
οὐδὲ νηστεύειν αὐτοῖς κατ’ ἀρχὰς ἐπέταξεν,οὑδὲ παρ-
εχώρησε σκληραγωγεῖσῡαι τοσοῦτον, ὅσον μετὰ τὴν
εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν αὑτοῦ καὶ ἀποκατάστασιν.
Διὸ καὶ ἔλεγε, Μὴ δύνανται οἱ vlol τοῦ νυμφῶνος
,πενθεῖν ἐφ’ ὅσον μετ’ ἀυτῶν ἐστιν ό Νυμρίος.
Ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, ὄται ἀπαρθῇ ἀπ’ αὐτῶν
ό Νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν.
κ’. Ἔλεγεν ό τῆς αἱρέσεωςαύτῶν ἔξαρχος ἐγγεγρά-
φθαι τοῖς Εύαγγελίοις αὐτῶν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέ-
γουσαν, Τιμᾶτε τὰ δαιμόνια, οὐχ ἵνα ὠφεληϐητε παρ
αὐτῶν, ἀλλ’ ἵνα μὴ βλάψωσιν ὑμᾶς. Καὶ ἑρμηνεύων
τὴν τοιαύτην φωνὴν προσετίθει, ὅτι χρὴ τιμᾷν τὰ
ἐνοικοῦντα τοῖς χειροποιήτοις ναοῖς δαιμόνια, προσ-
κυνοῦντες αὐτὰ, ἵνα μὴ ὀργισθέντα διαφθείρωσι τοὺς
μὴ τοῦτο ποιοῦντας, μεγάλην τοῦ βλάπτειν ἔχοντα
καὶ ἄμαχον δύναμιν, πρὸς ἢν οὔτε τὸν Χριστὸν εξ-
αρκείν, οὔτε σὺν αὐτῷ τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον, διὰ τὸ
τὸν Πατέρα φείδεσθαι αὐτῶν ἔτι, καὶ μὴ περιελεῖν
τὴν ἰσχὺν αὐτῶν, ἀλλὰ συγχωρῆσαι τούτοις τὴν κυ-
ριαρχίαν τοῦ σύμπαντος κόσμου μέχρι συντελείας υ
καὶ γὰρ καὶ τὸν Υἱὸν κατ’ ἀρχὰς είς τὸν κόσμον
ἀποστελλόμενον αίτῆσαι μὲν τὴν παντελῆ κατάλυσιν
αὐτῶν, μὴ λαϐεῖν δὲ ταύτην διὰ τὴν ἀγαθότῃτα τοῦ
Πατρός. Ἐπεὶ δὲ καὶ τὴν φλυαρίαν ταύτην ἀπὸ τῆς
αἱρέσεως τῶν Μασαλιανῶν μεμαθήκασι, ζήτησον ὲν
τῷ κατ’ ἐκείνων τίτλῳ τὸ ε’ κεφάλαιον καὶ τά ἑφεο
ξῆς ὀκτὼ, καὶ τοὺς ἐλέγχους εὑρήσεις ἐν ἐκείνοις
άναντιρρήτως. Εἴρηται δὲ καὶ ἀνωτέρω περὶ τούτων
ἐν τῷ ιβ’ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος τίτλον. ’Ὀτιδὲ καὶ
τοὺς δαίμονας ἰσχυροτέρους εἶναι λέγουσι τοῦ Χρι-
xa'. Ἔτι προσεγγες ράφθαι καὶ ταύτην ἔ) εγε τοῦ Κυ-
ρίου φωνῆν, Τρόπῳ σιλλοητε · τουτέστι, Μετά μιχχα⁸
νῆς, καὶ ἀπάτης ὑποκρινόμενοι τὴν πίστιν τῶν
ἀναγκαζόντων ὑμᾶς, καὶ οὕτω σωζόμενοι ἀπὸ
κινδύνου, καὶ Θανάτου τοῦ παρ’ αὑτων, είς τοῦτο
γὰρ φέρειν καὶ τὸ, Ὅσα ἂν εἴπωσιν ὑμῖν ποιεῖν,
ποιεῖτε, ὲν ὑποκρίσει δηλονότι, κατὰ δὲ τὰ ἔργα
αὐτῶν μὴ ποιεῖτε, ὲν ἀληθείᾳο καὶ γὰρ* καὶ αὐ·
τὸν τὸν Κύριον τοῖς μὲν μαῦηταῖς ὀρθῶς λαλεῖν,
τοῖς δὲ ἀπίστοις ὲν παραϐολαῖς, ἴνα βλέποντες οἱ
ἄπιστοι τὸ φαινόμενον τῆς ὑποκρίσεως μὴ βλέπωτι
τὸ κρυπτόμενον ὲν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, κιῖάκούον-