PG 133, col. 124
nasius ante ipsum dixit. Quippe eum dicimus unam
naturam Sermonis , divinam hoc Filii naturam
significat : cutn vero adjieimus, iucsrnatam , sicuti
sanctus Cyrillus in secunda ad Successum epi-
’ Stola fecit: tota ratio administrationis cum carne
comprehenditur.
GEN. Et quis sanctorum hominum post unio-
nem hoc expresse dixit?
THEOR. Omnes quorum nomina supra recen-
suisti.
ιι.
l(:EN. Ostende nobis unum ex eis, et satis erit:
nam quod ab uno sanctorum dicitur, ab omnibus
dicitur : quod omnes ab uno divino Spiritu adlati
fuerint.
TIIEOR. Non unum duntaxat ostendam, sed
universos , adjuvante Deo, quos nominatim supra
commemorasti. Saltem auscultando ne del'atigeris,
et omnium tibi testimonia proferant.
GEN. Propterea convenimus, ut veritatem inve-
niamus : nec in huiusmodi negotiis defatigati dc-
bemus.
TliEOR. Antequam ipsa dicta proferamus, ne-
cossarium arbitror, ut quid essentia vel substantia
sit, quid natura, quid hypostasis, quid persona,
dicatur. Propterea te interrogo , quomodo haec arci-
pias? num ut exteri scriptores, an uti doctores
Ecclesiae definierunt ἓ
GEN. Nos amborum de vocibus hisce propositis
finitiones novimus, et ras ad rectitudinem dogma-
tum pietatis scienter dirigimus.
τιιιῑοιι. Ego plurimum in his extraneos ab Ee-
rlrsia: doctoribus dissidere video. Nam illi eruditi
homines exteri individuum, sive hyposlasin , et
unum numero, substantiam definiunt; quod sane
divini Patres non admittunt. Quippe Patres illi gu-
bernati divinitus, substantiam et naturam esse uni-
versalia dicunt, qua: scriptores exteri speciem voca-
runt. Quapropter in sacrosancta'l‘rinitate naturam
uuam et unam substantiam, hypostases vero tres,
tradiderunt : natura nimirum et substantia plures
hypostases continent: et hominum quidem certe
natura cum una sit, infinitas habet hypostases;
puta Petrum et Paulum, et immines sigillatim uni-
versos. Aristoteles autem individuum, et unum
numero, sive iiypostasin, proprie substantiam defi-
niit, his verbis usus : Substantia, qua: propriissime,
primumque ac maxime sic dicitur, est qua: neque
de subjecto quodam dicitur, nec in aliquo subjecto
est, velut hic homo. vel hic equus. Quo igitur pa-
eto fieri potest ut alieni ab ovili nostro cuin
ductoribus nostris hac in parte concilientur, cum hi
substantiam et naturam universale quiddam, illi
singulare definiant?
GEN. Nos quoque substantiam et naturain de
naturam Sermonis , divinam hoc Filii naturam
significat : cutn vero adjieimus, iucsrnatam , sicuti
sanctus Cyrillus in secunda ad Successum epi-
’ Stola fecit: tota ratio administrationis cum carne
comprehenditur.
GEN. Et quis sanctorum hominum post unio-
nem hoc expresse dixit?
THEOR. Omnes quorum nomina supra recen-
suisti.
ιι.
l(:EN. Ostende nobis unum ex eis, et satis erit:
nam quod ab uno sanctorum dicitur, ab omnibus
dicitur : quod omnes ab uno divino Spiritu adlati
fuerint.
TIIEOR. Non unum duntaxat ostendam, sed
universos , adjuvante Deo, quos nominatim supra
commemorasti. Saltem auscultando ne del'atigeris,
et omnium tibi testimonia proferant.
GEN. Propterea convenimus, ut veritatem inve-
niamus : nec in huiusmodi negotiis defatigati dc-
bemus.
TliEOR. Antequam ipsa dicta proferamus, ne-
cossarium arbitror, ut quid essentia vel substantia
sit, quid natura, quid hypostasis, quid persona,
dicatur. Propterea te interrogo , quomodo haec arci-
pias? num ut exteri scriptores, an uti doctores
Ecclesiae definierunt ἓ
GEN. Nos amborum de vocibus hisce propositis
finitiones novimus, et ras ad rectitudinem dogma-
tum pietatis scienter dirigimus.
τιιιῑοιι. Ego plurimum in his extraneos ab Ee-
rlrsia: doctoribus dissidere video. Nam illi eruditi
homines exteri individuum, sive hyposlasin , et
unum numero, substantiam definiunt; quod sane
divini Patres non admittunt. Quippe Patres illi gu-
bernati divinitus, substantiam et naturam esse uni-
versalia dicunt, qua: scriptores exteri speciem voca-
runt. Quapropter in sacrosancta'l‘rinitate naturam
uuam et unam substantiam, hypostases vero tres,
tradiderunt : natura nimirum et substantia plures
hypostases continent: et hominum quidem certe
natura cum una sit, infinitas habet hypostases;
puta Petrum et Paulum, et immines sigillatim uni-
versos. Aristoteles autem individuum, et unum
numero, sive iiypostasin, proprie substantiam defi-
niit, his verbis usus : Substantia, qua: propriissime,
primumque ac maxime sic dicitur, est qua: neque
de subjecto quodam dicitur, nec in aliquo subjecto
est, velut hic homo. vel hic equus. Quo igitur pa-
eto fieri potest ut alieni ab ovili nostro cuin
ductoribus nostris hac in parte concilientur, cum hi
substantiam et naturam universale quiddam, illi
singulare definiant?
GEN. Nos quoque substantiam et naturain de