PG 133, col. 132
κοινῷ τῆς οὑσίας λόγῳ τοῦ εἶναι μετέχει, καὶ τοῖς
αὑτοῦ ίδιὼμασιν ὁ δεῖνά ἐστι καὶ ὁ δεῖνα· οὕτω κά-
κεῖ ὁ μὲν τῆς οὐσίας λόγος κοινὸς, οἷον ὴ ἀγαᾲθότης,
ἡ θεότης, ἢ εῖ τι ἄλλο, νοείτω · ἡ δ’ ὑπόστασις ὲν
ι τῷ ἰδιώματι τῆς πατρότητος, ἢ τῆς ἀγιαστικῆς δυνά-
μεως θεωρεῖται. Τά ὃμοια δὲ ὁ αὐτὸς θεῖος ἀνὴρ
πρὸς ’Δμφιλόχιον τὸν τὴν ἀγιωτάτην Ἐκκλησίαν τοῦ
Ἰκονίου φωτίσαντα ἐπιστέλλων φησίν · Οὑσίσ δὲ καὶ
ὑπόστασις ταύτην ἔχει τὴν διαφορὰν, ὴν τὸ κοινὸν
πρὸς τὸ καθ’ ἕκαστον, οἷον, ὡς ιχει τὸ ζῶον πρὶς
τὸν δεῖνα ἄνθρωπον. Διά τοῦτο οὐσίαν μὲν μίαν θεό-
τητος ὁμολογοῦμεν, ὥστε τὸν τοῦ εἶναι λόγον μὴ
διαφόρως ἀποδιδόναι, ὑπόστασιν δὲ ἰδιάζουσαν, ἶνα
ἀσὺγχυτος ἡμῖν καὶ τετρανωμὲνη ἡ περὶ Πατρδς ,
καὶ Υίοῦ , καὶ ἁγίου Πνεύματος ἔννοια ὑπάρχοι. Μὴ
γὰρ νοούντων τοὺς ἀφωρισμένους περὶ ἕκαστον χα-
ρακτῆρας, οἷον πατρότητα, καὶ υίόιτητα, καὶ ἀγια-
σμδν, ἀλλ’ ὲκ τῆς κοινῆς τοῦ εῖναι ἐννοίας ὁμολογούν-
των Θεὸν, ἀμήχανον ὑγιῶς τὸν λόγον τῆς πίστεως
ἀποδίδοσθαι. Χρὴ οὖν, τῷ κοινῷ τδ ίδιάζον προστι-
θέντας, οὕτω τὴν πίστιν ὁμολογεῖν · κοινὸν ἡ θεότῃς.
ίίιον ἠ πατρόττιςο εἷτα συνάπτοντας λέγειν· Πι-
στεύω είς Θεὸν Πατέρα· καὶ πάλιν ἑν τῇ τοῦ Υίοῦ
- ὁμολογίᾳ παραπλήσιον ποιεῖν, καὶ τῷ κοινῷ συν-
άπτειν τὸ ίδιον, καὶ λέγειν· Είς Θεὸν Υίόν. Ὁμοίως
καὶ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατά τὺ ἀκόλουθον
τῆς ικφωνήσεως τὴν προφορὰν σχηματίζοντας lto
γειν ’Πιστεύω είς τὸ θεῖον Πνεῦμα τὸ drachumam
διόλου τὴν ἑνότητα σώζεσθαι ἐν τῇ τῆς θεότητος
ὁμολογίᾳ, καὶ τὸ τῶν προσώπων ίδιάζον ὁμολογεῖ-
σθαι ὲν τῷ ἀ·,;ορισμῷ τῶν περὶ ἕκαστον νοουμένων
ίδιωμάτων. Ol δὲ ταύτὸν λέγοντες οὐσίαν καὶ ὑπό·
στασιν, ἀναγκάζονται πρόσωπα μόνον ὁμολογεῖν διά-
φορα, καὶ ὲν τῷ παραιτεῖσθαι λέγειν τρεῖς ὑποστά-
σεις, εὑρίσκονται μὴ φεύγοντες τὸ Σαδελλίου κακον,
ὃς, καὶ αὑτὸς πολλαχοῦ συγχέων τὴν ἔννοιαν, ινεχεί-
ρει διαιρεῖν τά πρόσωπα, τὴν αὐτὴν ὑπόστασιν λέ-
γων πρὸς τὴν ἑκάστοτε παρατυγχάνουσαν χρείαν
μετασχηματίζεσθαι. Εἰ δέ τις τυχὸν μὴ νομίζοι
ἀξιοχρέους εἶναι τάς ἐκ τῶν ἐπιστολῶν τοῦ παναγίου
τοῦδε Πατρὺς μαρτυρίας,
παραθησόμεθα καὶ ἐξ ίδι-
κῆς ὑκοίσεως, ἢν περὶ πίστεο›ςέποιήσατο, εξαᾷ-
σκευάσας τὸν Ἀρμένιον Εὑστάθιον ὑπογράψαι, ὑπό-
νοιάν τισι παρασχόμενον δόξης ἐναντίας.
Ἐν ἐκθέσει λέγει ταῦτα’ Προσήκιι τοίνυν
ἐναργῶς ὁμολογεῖν, ὅτι πιστεύουσι κατὰ τὴά ῥήματα,
ὑπὸ τῶνῂήμετέρων Πατέρων ἐκτεθένταῃὲν τῇ
Νικαία, κατά τὴν ὑγιῶς ἀπὸ τῶν ῥημάτων sprge:
portantis-idum“. Εἰσὶ γάρ τινες, οί καὶ ἑν αὑτῇ-τῇ
πίστει δολοῦντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, πρὸς τδ
εαυτῶν βούλημα τὸν νοῦν τῶν ἐν αὑτῇ ῥημάτων
ἕλκοντες ⁶ ὅπου γε καὶ Μάρκελλος ἐτόλμησεν ἀσεϐῶς
τὴν ὑπόστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
ψιλδν αὐτὸν ἐξηγούμενος λόγον, ἐκεῖθεν προφασί-
αὑτοῦ ίδιὼμασιν ὁ δεῖνά ἐστι καὶ ὁ δεῖνα· οὕτω κά-
κεῖ ὁ μὲν τῆς οὐσίας λόγος κοινὸς, οἷον ὴ ἀγαᾲθότης,
ἡ θεότης, ἢ εῖ τι ἄλλο, νοείτω · ἡ δ’ ὑπόστασις ὲν
ι τῷ ἰδιώματι τῆς πατρότητος, ἢ τῆς ἀγιαστικῆς δυνά-
μεως θεωρεῖται. Τά ὃμοια δὲ ὁ αὐτὸς θεῖος ἀνὴρ
πρὸς ’Δμφιλόχιον τὸν τὴν ἀγιωτάτην Ἐκκλησίαν τοῦ
Ἰκονίου φωτίσαντα ἐπιστέλλων φησίν · Οὑσίσ δὲ καὶ
ὑπόστασις ταύτην ἔχει τὴν διαφορὰν, ὴν τὸ κοινὸν
πρὸς τὸ καθ’ ἕκαστον, οἷον, ὡς ιχει τὸ ζῶον πρὶς
τὸν δεῖνα ἄνθρωπον. Διά τοῦτο οὐσίαν μὲν μίαν θεό-
τητος ὁμολογοῦμεν, ὥστε τὸν τοῦ εἶναι λόγον μὴ
διαφόρως ἀποδιδόναι, ὑπόστασιν δὲ ἰδιάζουσαν, ἶνα
ἀσὺγχυτος ἡμῖν καὶ τετρανωμὲνη ἡ περὶ Πατρδς ,
καὶ Υίοῦ , καὶ ἁγίου Πνεύματος ἔννοια ὑπάρχοι. Μὴ
γὰρ νοούντων τοὺς ἀφωρισμένους περὶ ἕκαστον χα-
ρακτῆρας, οἷον πατρότητα, καὶ υίόιτητα, καὶ ἀγια-
σμδν, ἀλλ’ ὲκ τῆς κοινῆς τοῦ εῖναι ἐννοίας ὁμολογούν-
των Θεὸν, ἀμήχανον ὑγιῶς τὸν λόγον τῆς πίστεως
ἀποδίδοσθαι. Χρὴ οὖν, τῷ κοινῷ τδ ίδιάζον προστι-
θέντας, οὕτω τὴν πίστιν ὁμολογεῖν · κοινὸν ἡ θεότῃς.
ίίιον ἠ πατρόττιςο εἷτα συνάπτοντας λέγειν· Πι-
στεύω είς Θεὸν Πατέρα· καὶ πάλιν ἑν τῇ τοῦ Υίοῦ
- ὁμολογίᾳ παραπλήσιον ποιεῖν, καὶ τῷ κοινῷ συν-
άπτειν τὸ ίδιον, καὶ λέγειν· Είς Θεὸν Υίόν. Ὁμοίως
καὶ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατά τὺ ἀκόλουθον
τῆς ικφωνήσεως τὴν προφορὰν σχηματίζοντας lto
γειν ’Πιστεύω είς τὸ θεῖον Πνεῦμα τὸ drachumam
διόλου τὴν ἑνότητα σώζεσθαι ἐν τῇ τῆς θεότητος
ὁμολογίᾳ, καὶ τὸ τῶν προσώπων ίδιάζον ὁμολογεῖ-
σθαι ὲν τῷ ἀ·,;ορισμῷ τῶν περὶ ἕκαστον νοουμένων
ίδιωμάτων. Ol δὲ ταύτὸν λέγοντες οὐσίαν καὶ ὑπό·
στασιν, ἀναγκάζονται πρόσωπα μόνον ὁμολογεῖν διά-
φορα, καὶ ὲν τῷ παραιτεῖσθαι λέγειν τρεῖς ὑποστά-
σεις, εὑρίσκονται μὴ φεύγοντες τὸ Σαδελλίου κακον,
ὃς, καὶ αὑτὸς πολλαχοῦ συγχέων τὴν ἔννοιαν, ινεχεί-
ρει διαιρεῖν τά πρόσωπα, τὴν αὐτὴν ὑπόστασιν λέ-
γων πρὸς τὴν ἑκάστοτε παρατυγχάνουσαν χρείαν
μετασχηματίζεσθαι. Εἰ δέ τις τυχὸν μὴ νομίζοι
ἀξιοχρέους εἶναι τάς ἐκ τῶν ἐπιστολῶν τοῦ παναγίου
τοῦδε Πατρὺς μαρτυρίας,
παραθησόμεθα καὶ ἐξ ίδι-
κῆς ὑκοίσεως, ἢν περὶ πίστεο›ςέποιήσατο, εξαᾷ-
σκευάσας τὸν Ἀρμένιον Εὑστάθιον ὑπογράψαι, ὑπό-
νοιάν τισι παρασχόμενον δόξης ἐναντίας.
Ἐν ἐκθέσει λέγει ταῦτα’ Προσήκιι τοίνυν
ἐναργῶς ὁμολογεῖν, ὅτι πιστεύουσι κατὰ τὴά ῥήματα,
ὑπὸ τῶνῂήμετέρων Πατέρων ἐκτεθένταῃὲν τῇ
Νικαία, κατά τὴν ὑγιῶς ἀπὸ τῶν ῥημάτων sprge:
portantis-idum“. Εἰσὶ γάρ τινες, οί καὶ ἑν αὑτῇ-τῇ
πίστει δολοῦντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, πρὸς τδ
εαυτῶν βούλημα τὸν νοῦν τῶν ἐν αὑτῇ ῥημάτων
ἕλκοντες ⁶ ὅπου γε καὶ Μάρκελλος ἐτόλμησεν ἀσεϐῶς
τὴν ὑπόστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
ψιλδν αὐτὸν ἐξηγούμενος λόγον, ἐκεῖθεν προφασί-