PG 136, col. 777
τάς ἁμαρτίας αὐτῶν.
Ἀρθήτω ὁ ἀσεϐὴς, ἵνα μὴ ῖδῃ τὴνζδόξαν Κυρίου.
Οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεϐέσι, λέγει Κύριος.
Τί εὗρον oi πατέρες ὑμῶν έν ἐμοὶ πλημμέλημα,
ὅτι ἀπέστησαν ἀπ’ ἐμοῦ μακρὰν, καὶ ἐπορεύθησαν
ὀπίσω τῶν ματαίων, καὶ ἐματαιώθησαν ;
Ὑμεῖς οῖ ἐγκαταλείποντές με, καὶ έτοιμάζοντες
τῇ τύχῃ τράπεζαν, καὶ κιρνῶντες τῷ δαίμονι κέ·
ρασμα. Ἐγὼ ἀνταποδώσω ὑμᾶς είς μάχαιραν ·
πάντες σφαγῇ πεσεῖσθε, ὅτι ἐκάλεσα ὑμᾶς, καὶ οὐκ
ἠκούσατε ⁸ x'al ἐποιήσατε τὸ πονηρὸν ἐναντίον μου,
καὶᾶ οὐκ ἐϐουλόμην ἑξελέ ξασθε.
Ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ, καὶ ἔφριξεν ή γῆ
ἐπὶ πλεῖον σφόδρα, λέγει Κύριος ’ ὅτι δύο καὶ πο-
νηράὲποίησενὸ λαός μουο ἐμὲ ἐγκατέλιπον πη-
γὴν ὕδατος ζῶντος, καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συν-
τετριμμένους, οῖ οὐκ ἠδύναντο ὕδωρ συνέχειν.
Παιδεύσει σε ή ἀποστασία σου. καὶ ή κακία σου
ἐλέγξει σε, καὶ γνῶθι καὶ ἴδε, ὅτι πικρόν σοι τδ
καταλιπεῖν σέ με, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου.
Εἶπεν Κύριος πρὸς μὲ, ιῇΜὴ προσεύχου περὶ τοῦ
λαοῦ τούτου, καὶ μὴ ἀξίου ἐλεηθῆναι αὐτούς ο ὅτι
οὐκ είσακοὺσομαί σου. Ἦ οὐχ ὁρᾶς τί οὗτοι ποιοῦ-
σιν ὲν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, καὶ ὲν ταῖς ὁδοῖς 'ls-
ρουσαλήμ; Οῑ υἱοὶ αὐτῶν συλλέξουσι ξύλα, οῖ πα-
τέρες αὐτῶν καίουσι πῦρ, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν
τρίϐουσι στέαρ, τοῦ ποιῆσαι χανῶνας τῇ στρατιᾷ
τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπεῖσαι σπονδὰς ἀλλοτρίας. Διά
τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ο Ἰδοὺ ὀργὴ θυμοῦ μου
ἐκχεῖται ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον, καὶ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώ-
πους τούτους, καὶ ἐπὶ sit κτήνη, καὶ ἐπὶ πᾶν ξύλον
τοῦ ἀγροῦ αὐτῶν, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ γεννήματα τῆς
γῆς, καὶ ἐκκαυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σϐἐσων. ι
super omne lignum agri ipsorum. et super omnes fruges terrae, et succendetur, et non erit qui ex-
innuat.
stin uat.
Υῗδ ἀνθρώπου, ἑώρακας τί οὗτοι ποιοῦσιν; tivo-
μίας μεγάλας ποιοῦσιν ὧδε, τοῦ ἀπέχεσθαι ἀπὸ τῶν
ἁγίων μου ⁸ καὶ ἔτι ὄψει ἀνομίας μείζονας.
ι Ἀνθ’ ὧν ἐπελά-
Τάδε λέγει Ἀδωναῖ Κύριος ·
οου μου, καὶ ἀπέρριψάς με ὀπίσω σου, καὶ σὺ λάϐι
τὴν ἀσέϐειάν σου καὶ τὴν πονηρίαν σου. ι
Ἐν ῐσῳ μισητά τῷ Θεῷ, καὶ ὁ ἀσεϐῶν, καὶ ἡάσέ-
ϐεια αὑτοῦ. Τὸ πραχθὲν σὺν τῶ δράσαντι ὲξολοθρευ-
θήσεται.
Ἐλπὶς ἀσεϐοῦς ὡς φερόμενος χοῦς ὑπὸ ἀνέμου.
Τοῖς ἀσεϐέσι μέχρι τέλους ἀνελεήμων θυμὸς
ἐπέστη.
Ἀρνούμενοί σε εἰδέναι ἀσεϐεῖς, ὲν ἰσχύϊ βραχίο-
νός σου ὲμαστιγὼθησαν.
Ἐκδίκησις ἀσεϐῶν πῦρ καὶ σκώληξ.
Οὐαὶ ύμῖν, ἄνδρες ἀσεϐεῖς, οἵτινες ἐγκατελίπατε
’νόμον Θεοῦ. Ἐὰν γὰρ πληθύνητε, είς ἀπώλειαν,
Parnm. Gn. CXXXVI.
Ἀρθήτω ὁ ἀσεϐὴς, ἵνα μὴ ῖδῃ τὴνζδόξαν Κυρίου.
Οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεϐέσι, λέγει Κύριος.
Τί εὗρον oi πατέρες ὑμῶν έν ἐμοὶ πλημμέλημα,
ὅτι ἀπέστησαν ἀπ’ ἐμοῦ μακρὰν, καὶ ἐπορεύθησαν
ὀπίσω τῶν ματαίων, καὶ ἐματαιώθησαν ;
Ὑμεῖς οῖ ἐγκαταλείποντές με, καὶ έτοιμάζοντες
τῇ τύχῃ τράπεζαν, καὶ κιρνῶντες τῷ δαίμονι κέ·
ρασμα. Ἐγὼ ἀνταποδώσω ὑμᾶς είς μάχαιραν ·
πάντες σφαγῇ πεσεῖσθε, ὅτι ἐκάλεσα ὑμᾶς, καὶ οὐκ
ἠκούσατε ⁸ x'al ἐποιήσατε τὸ πονηρὸν ἐναντίον μου,
καὶᾶ οὐκ ἐϐουλόμην ἑξελέ ξασθε.
Ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ, καὶ ἔφριξεν ή γῆ
ἐπὶ πλεῖον σφόδρα, λέγει Κύριος ’ ὅτι δύο καὶ πο-
νηράὲποίησενὸ λαός μουο ἐμὲ ἐγκατέλιπον πη-
γὴν ὕδατος ζῶντος, καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συν-
τετριμμένους, οῖ οὐκ ἠδύναντο ὕδωρ συνέχειν.
Παιδεύσει σε ή ἀποστασία σου. καὶ ή κακία σου
ἐλέγξει σε, καὶ γνῶθι καὶ ἴδε, ὅτι πικρόν σοι τδ
καταλιπεῖν σέ με, λέγει Κύριος ὁ Θεός σου.
Εἶπεν Κύριος πρὸς μὲ, ιῇΜὴ προσεύχου περὶ τοῦ
λαοῦ τούτου, καὶ μὴ ἀξίου ἐλεηθῆναι αὐτούς ο ὅτι
οὐκ είσακοὺσομαί σου. Ἦ οὐχ ὁρᾶς τί οὗτοι ποιοῦ-
σιν ὲν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, καὶ ὲν ταῖς ὁδοῖς 'ls-
ρουσαλήμ; Οῑ υἱοὶ αὐτῶν συλλέξουσι ξύλα, οῖ πα-
τέρες αὐτῶν καίουσι πῦρ, καὶ αἱ γυναῖκες αὐτῶν
τρίϐουσι στέαρ, τοῦ ποιῆσαι χανῶνας τῇ στρατιᾷ
τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπεῖσαι σπονδὰς ἀλλοτρίας. Διά
τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ο Ἰδοὺ ὀργὴ θυμοῦ μου
ἐκχεῖται ἐπὶ τὸν τόπον τοῦτον, καὶ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώ-
πους τούτους, καὶ ἐπὶ sit κτήνη, καὶ ἐπὶ πᾶν ξύλον
τοῦ ἀγροῦ αὐτῶν, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ γεννήματα τῆς
γῆς, καὶ ἐκκαυθήσεται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ σϐἐσων. ι
super omne lignum agri ipsorum. et super omnes fruges terrae, et succendetur, et non erit qui ex-
innuat.
stin uat.
Υῗδ ἀνθρώπου, ἑώρακας τί οὗτοι ποιοῦσιν; tivo-
μίας μεγάλας ποιοῦσιν ὧδε, τοῦ ἀπέχεσθαι ἀπὸ τῶν
ἁγίων μου ⁸ καὶ ἔτι ὄψει ἀνομίας μείζονας.
ι Ἀνθ’ ὧν ἐπελά-
Τάδε λέγει Ἀδωναῖ Κύριος ·
οου μου, καὶ ἀπέρριψάς με ὀπίσω σου, καὶ σὺ λάϐι
τὴν ἀσέϐειάν σου καὶ τὴν πονηρίαν σου. ι
Ἐν ῐσῳ μισητά τῷ Θεῷ, καὶ ὁ ἀσεϐῶν, καὶ ἡάσέ-
ϐεια αὑτοῦ. Τὸ πραχθὲν σὺν τῶ δράσαντι ὲξολοθρευ-
θήσεται.
Ἐλπὶς ἀσεϐοῦς ὡς φερόμενος χοῦς ὑπὸ ἀνέμου.
Τοῖς ἀσεϐέσι μέχρι τέλους ἀνελεήμων θυμὸς
ἐπέστη.
Ἀρνούμενοί σε εἰδέναι ἀσεϐεῖς, ὲν ἰσχύϊ βραχίο-
νός σου ὲμαστιγὼθησαν.
Ἐκδίκησις ἀσεϐῶν πῦρ καὶ σκώληξ.
Οὐαὶ ύμῖν, ἄνδρες ἀσεϐεῖς, οἵτινες ἐγκατελίπατε
’νόμον Θεοῦ. Ἐὰν γὰρ πληθύνητε, είς ἀπώλειαν,
Parnm. Gn. CXXXVI.