PG 137, col. 1137
σαμένων ἀσεϐές τι, ὅπερ ἐστὶ τὸ ἀναπεσεῖν εὶς τὸν
δεῖπνον. Κάντεῦθεν ἐκεῖνοι μὲν, ὡς μὴ διαπραξ
Salv
. μενοι τι κακὸν (παρά ἄλλων γὰρ είς τὸ στόμα ἦ εἰς
τὰς χεῖρας αὐτῶν ὲνεὸλήθη τὸ εἰδωλόθυτον), οὐκ
ἐπιτιμῶνται ο οὗτοι δὲ , ὡς ἀσέϐειαν πλημμελήσαν-
τες μετά οἰκείου φὰκτου, δηλονότι ἀναπεσόντες,
ἐπι-τιμῶνται. Ταῦτα δὲ ἐθέσπισαν ἀκολούθως τοῖς
ὑπὸ νόμον διορισθεῖσι. Φησὶ γὰρ ἐν βιϐλίῳ δεκάτῳ
τῶν Βλσιλικῶν τίτλῳ σι’, ὡς τὸ μὲν κατὰ,βὶαν ἀφαι-
ρεθὲν ἀπό-τινος μένει πάλιν τῆς δεσποτείας τούτου,
καὶ οὐδέποτε παρ’ cloud-quva; δεσπόζεται κατὰ τὸν
νόμον τὶν λέγοντα · Τὰ φούρτιϐα καὶ τὰ βιπόσεσα
οὐδέποτε ούσουκαπιτεύονται,ἧτοι ού δεσπόζονται.
Τὸ δὲ κατὰ φόϐον δοθὲν πρός τινα παρά τινος, ού-
σουκαπιτεύεται παρά τοῦ καλῇ πίστει νομέως, κᾶν
ὕπεστι τῷ φόίῖῳ καὶ βίᾳο μετετέθη γὰρ τοῦτο διὰ
οἰκείου φάκτου τοῦ ἀληθοῦς δεσπότου. Εὑλόγως
τ·.ίν)νὸ μηδὲν ἐνεργήσας ἀσεϐὲς οὐκ ἐπιτιμᾶται,
ὥσπερ συγγινώσκεται καὶ ὁ κατά βίαν ἀφαιρεθεὶς
τὸ οἰκεῖον, καὶ ἀνακαλεῖται αὐτὸ μέχρι τριακον-
ταετίας· ὁ δὲ ἐργασάμενός τι ἀσεϐὲς, ὡς ό ἀνα-
πεσὼν κατά βίαν ¹ἐπὶ τὸν βέϐηλον δεῖπνον, ἐπιτιμᾶ-
ται, καθὼς οὐ συγγινώσκεται καὶ δ κατὰ φόϐον οίκειοχείρως παραδοὺς πρός τινα τὸ οἰκεῖον. Μετὰ
γὰρ δεκαετίαν ἀπόλλυσι τὴν δεσποτείαν αὑτοῦ.
ΖΩΝᾹΡ. Ὅσοι, φησὶν ὁ κανὼν, βιασθέντες ἐθυ-
σαν, καὶ ὲν τοῖς εἰδώλοις ἐδείπνησαν μετασχόντες
τῶν εἰδωλοθύτων, τούτων τὴν διάθεσιν χρὴ σκοπεῖν,
καὶ πρὸς ἐκείνην tosto-3v αὐτοῖς καὶ τὰ ἐπιτίμια.
Ei μὲν γὰρ ἀπαγόμενοι πρδς τὺ θῦσαι ἢ δειπνῆσαι,
καὶ σχῆμα φαιδρὸν ἐπεδείκνυντο, καὶ ἐσθῆτι λαμ-
πεᾷ ἐκόσμησαν ἑαυτοὺς, καὶ τῶν εἰδωλοθύτων μετα
ἔσχον ἀδιαφόρως, τουτέστι μὴ διαφερόμενοι καὶ
δακνόμενοι ὼς μιμιασμένων γευόμενοι, ἀλλ’ ἐμφο-
ρούμενοι τούτων, ὡς εί ἦσαν ἀμίαντα· τούτους
ἐνιαυτὸν μὲν ἀκροᾶσθαι κελεύει, ἐν τῷ νάρθηκι
ἱσταμένους, καὶ ἀκούοντας τῶν Γραφῶν, τρία δὲ
ἐτη ὑποπίπτειν ἦτοι δπισθεν τοῦ ἄμϐωνας ἵστασθαι,
καὶ μετὰ τῶν κατηχουμένων ἐξιέναι, εὐχῆς δὲ μό-
νης κοινωνῆσαι ἔτη δύο, ὅπερ ἐστὶ τὸ μέχρι τέλους
συνίστασθαι καὶ συνεύχεσθαι τοῖς πιστοῖς, καὶ
μετά ταῦτα ἐλθεῖν ἐπὶ τὸ τέλειον, ὅπερ ἐστὶν ἡ τῶν
ἀγιασμᾶτων μετάληψις.
atque ita demum postea ad id quod perlectum est, sanctorum videlicet mysteriorum perceptionem.
accedendi potestatem lavit.
ΔΡΙΣΤ. ι”Οσοι ἀπαγόμενοι μετὰ θυμηδίας ἀνῆλθον
ε καὶ ἔφαγον, ἐπὶ ἑξαετίαν ὑποπιπτέτωσαν ι
Ὅσοι θῦσαι ἐϐιάσθησαν, ἢ καὶ δειπνῆσαι ὲν τῷ
είδωλείῳ, ἐὰν μετὰ τοῦτο ὑπείξαντες μετὰ σχήμα-
τος φαιδροτέρου ἀνῆλθον, καὶ ἐσθῆτι ἐχρήσαντο πο-
λυτελεστέρα, καὶ τοῦ δείπνου μετέσχον, ἢ καὶ τὴν
θυσίαν προσέφερον* οὗτοι ἐπὶ ἐνιαυτὸν μετὰ τῶν
ἀκροωμένων ταχθήσονται, ἐπὶ δὲ τρία ἔτη ὑποπε-
σοῦνται, καὶ ιφ“ ἕτερα δύο ἔτη μετά τῶν πιστῶν τὴν
σύστασιν δέξονται, καὶ μόνων τῶν εὐχῶν κοινωνή-
σουσι· μετά δὲ τὴν ἑξαετίαν ταύτην τῆς τελειό-
τητος τύχωσι, καὶ τῶν θείων ἁγιασμᾲτων μετά-
σχα. :t.
δεῖπνον. Κάντεῦθεν ἐκεῖνοι μὲν, ὡς μὴ διαπραξ
Salv
. μενοι τι κακὸν (παρά ἄλλων γὰρ είς τὸ στόμα ἦ εἰς
τὰς χεῖρας αὐτῶν ὲνεὸλήθη τὸ εἰδωλόθυτον), οὐκ
ἐπιτιμῶνται ο οὗτοι δὲ , ὡς ἀσέϐειαν πλημμελήσαν-
τες μετά οἰκείου φὰκτου, δηλονότι ἀναπεσόντες,
ἐπι-τιμῶνται. Ταῦτα δὲ ἐθέσπισαν ἀκολούθως τοῖς
ὑπὸ νόμον διορισθεῖσι. Φησὶ γὰρ ἐν βιϐλίῳ δεκάτῳ
τῶν Βλσιλικῶν τίτλῳ σι’, ὡς τὸ μὲν κατὰ,βὶαν ἀφαι-
ρεθὲν ἀπό-τινος μένει πάλιν τῆς δεσποτείας τούτου,
καὶ οὐδέποτε παρ’ cloud-quva; δεσπόζεται κατὰ τὸν
νόμον τὶν λέγοντα · Τὰ φούρτιϐα καὶ τὰ βιπόσεσα
οὐδέποτε ούσουκαπιτεύονται,ἧτοι ού δεσπόζονται.
Τὸ δὲ κατὰ φόϐον δοθὲν πρός τινα παρά τινος, ού-
σουκαπιτεύεται παρά τοῦ καλῇ πίστει νομέως, κᾶν
ὕπεστι τῷ φόίῖῳ καὶ βίᾳο μετετέθη γὰρ τοῦτο διὰ
οἰκείου φάκτου τοῦ ἀληθοῦς δεσπότου. Εὑλόγως
τ·.ίν)νὸ μηδὲν ἐνεργήσας ἀσεϐὲς οὐκ ἐπιτιμᾶται,
ὥσπερ συγγινώσκεται καὶ ὁ κατά βίαν ἀφαιρεθεὶς
τὸ οἰκεῖον, καὶ ἀνακαλεῖται αὐτὸ μέχρι τριακον-
ταετίας· ὁ δὲ ἐργασάμενός τι ἀσεϐὲς, ὡς ό ἀνα-
πεσὼν κατά βίαν ¹ἐπὶ τὸν βέϐηλον δεῖπνον, ἐπιτιμᾶ-
ται, καθὼς οὐ συγγινώσκεται καὶ δ κατὰ φόϐον οίκειοχείρως παραδοὺς πρός τινα τὸ οἰκεῖον. Μετὰ
γὰρ δεκαετίαν ἀπόλλυσι τὴν δεσποτείαν αὑτοῦ.
ΖΩΝᾹΡ. Ὅσοι, φησὶν ὁ κανὼν, βιασθέντες ἐθυ-
σαν, καὶ ὲν τοῖς εἰδώλοις ἐδείπνησαν μετασχόντες
τῶν εἰδωλοθύτων, τούτων τὴν διάθεσιν χρὴ σκοπεῖν,
καὶ πρὸς ἐκείνην tosto-3v αὐτοῖς καὶ τὰ ἐπιτίμια.
Ei μὲν γὰρ ἀπαγόμενοι πρδς τὺ θῦσαι ἢ δειπνῆσαι,
καὶ σχῆμα φαιδρὸν ἐπεδείκνυντο, καὶ ἐσθῆτι λαμ-
πεᾷ ἐκόσμησαν ἑαυτοὺς, καὶ τῶν εἰδωλοθύτων μετα
ἔσχον ἀδιαφόρως, τουτέστι μὴ διαφερόμενοι καὶ
δακνόμενοι ὼς μιμιασμένων γευόμενοι, ἀλλ’ ἐμφο-
ρούμενοι τούτων, ὡς εί ἦσαν ἀμίαντα· τούτους
ἐνιαυτὸν μὲν ἀκροᾶσθαι κελεύει, ἐν τῷ νάρθηκι
ἱσταμένους, καὶ ἀκούοντας τῶν Γραφῶν, τρία δὲ
ἐτη ὑποπίπτειν ἦτοι δπισθεν τοῦ ἄμϐωνας ἵστασθαι,
καὶ μετὰ τῶν κατηχουμένων ἐξιέναι, εὐχῆς δὲ μό-
νης κοινωνῆσαι ἔτη δύο, ὅπερ ἐστὶ τὸ μέχρι τέλους
συνίστασθαι καὶ συνεύχεσθαι τοῖς πιστοῖς, καὶ
μετά ταῦτα ἐλθεῖν ἐπὶ τὸ τέλειον, ὅπερ ἐστὶν ἡ τῶν
ἀγιασμᾶτων μετάληψις.
atque ita demum postea ad id quod perlectum est, sanctorum videlicet mysteriorum perceptionem.
accedendi potestatem lavit.
ΔΡΙΣΤ. ι”Οσοι ἀπαγόμενοι μετὰ θυμηδίας ἀνῆλθον
ε καὶ ἔφαγον, ἐπὶ ἑξαετίαν ὑποπιπτέτωσαν ι
Ὅσοι θῦσαι ἐϐιάσθησαν, ἢ καὶ δειπνῆσαι ὲν τῷ
είδωλείῳ, ἐὰν μετὰ τοῦτο ὑπείξαντες μετὰ σχήμα-
τος φαιδροτέρου ἀνῆλθον, καὶ ἐσθῆτι ἐχρήσαντο πο-
λυτελεστέρα, καὶ τοῦ δείπνου μετέσχον, ἢ καὶ τὴν
θυσίαν προσέφερον* οὗτοι ἐπὶ ἐνιαυτὸν μετὰ τῶν
ἀκροωμένων ταχθήσονται, ἐπὶ δὲ τρία ἔτη ὑποπε-
σοῦνται, καὶ ιφ“ ἕτερα δύο ἔτη μετά τῶν πιστῶν τὴν
σύστασιν δέξονται, καὶ μόνων τῶν εὐχῶν κοινωνή-
σουσι· μετά δὲ τὴν ἑξαετίαν ταύτην τῆς τελειό-
τητος τύχωσι, καὶ τῶν θείων ἁγιασμᾲτων μετά-
σχα. :t.