PG 140, col. 332
των αὔραις ἐζώγρεις ἐκλείποντας. Ὠ μοιέ Καὶ γὰρ
εἰ λαμπρόν ἀπαρκτίαν ὁ Εὔξεινος κατάγει, καὶ τί
περιέχον περιψύχει, πῡρ δ’ ἄλλο ὑπονέμεται τὰ
σπλάγχνα θερμότερον διὰ τὸ τῆς ἁγιωσύνης ἀποδη-
μον. Μή μοι διαπιστὴσῃς, Εἷποτε βουλοίμην κενῶσαι
τῆς ψυχῆς τὸ λυπούμενον, ἤδη γεγονὸς ὑπεραντλών,
ἡ τῶν ἀνεγνωσμένων, ὅσα προσίσταταὶ μοι, πρὸς
ἐπιστατικωτερον ἀνακοινωσασθαι νοῡν, ἦ πυθέσθαι
τι, ἡ ξυμϐουλεύσασθαι, καὶ ὦδε κάκεῖσε τῇ διανοίᾳ
περικλεψάμενος οὐδένα ὁρῶ, παραχρῆμα ἐς τὸν μέ-
γαν τῶν Θεσσαλονικέων ποιμένα υπὸ τῆς ποίμνης
ἀνάγομαι, καὶ στένων ἁνακαλούμαι τὸν κατὰ πνευμοι
πατέρα, τὸν καθηγητήν, τὸν παρήγορον, τὸν ἀγαθον
σύμϐουλον, τὸν ἐς ᾶπαν, ἐφ’ ὅτῳ οἶν τις δέοιτο, ικα-
νώτατον. Καὶ ἐπὶ τούτοις στεναγμοῦ καπνὸς ἐκ τῶν
στέρνων ἀναθρώσκων καὶ τό ὑποτυφόμενον ἔνδον
ὑποσημαίνων πῦρ · ὅπερ ὡς διά τινων σϐεστηρίων
ὀργάνων, τῶν σῶν γραμμάτων, ὑπολέγει μὲν, ἀλλ’
οὖ καὶ παράπαν ἀποσϐέννυται. ‘n γραμμάτων, ἆ
διὰ τὸ συνεχῶς ἀλλα ἐπ’ ἄλλοις ἁρμόττεσθαι καί
συντίθεσθαι βαθμίδας οὐκ ἀκόμψως θείη τις ἂν, δι’
ὧν πρὸς χθονίους ἡμᾶς καθιὼιαι προνοητικῶς οὐχ
ὀκνεῖς, ὁ τὰς (law/(.1701); τὼν ἀρετῶν πάλαι καὶ ννν
ἀνερχόμενος · ὡς ἐντεῦθεν, εἰ καὶ μὴ τῷ χορῴ τὼν
ἀγγέλων ἐντάττεσθαι, παρ’ ἀγγέλους γοῦν οὐδεθῑῖ
βραχύ τι ἐλαττοῦσθαι καὶ σε, ἂτε τὴν αὐτὴν ἐκίί-
νοις ἀναϐαίνοντα καὶ καταϐαίνοντα κλίμακα. Ἐγὼ
δε ὁ δύσελπις ἀεὶ ᾤμην τῶν τῆς Προνοίας πανδερκὼν
ϐλεφάρων ἒζω που πίπτειν, οὐκ εἰδὼς, ὡς ἀγγελῳ
τοιῷδε πεπίστευμαι, τὰ κατ’ ἐμὲ θαυμασίως οἰκον
νομοῡνται. Οὐκ ἀπέχρησε τὰ τῆς προτέρας προμη-
θείας φιλότιμα · τό περὶ λόγους φῶς “ ἡ κατ’ οἰκον εἰσοί-
Γ . Τῷ Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὐσταθίῳ.
’Υψωσω σε, θειότατε δέσποτα, ὃτι ὑπελαϐέςμι
εἴτε τουτο ἐστι τὸ ὑπολαϐεῖν, περιτρεπόμενον ἤδη
τινὰ μεγάλαις χερσὶν ὑποδέξασθαι καὶ ἀπεῖρξαι τοὺ
πτώματος, εἴτε ὑποκουφίσαι κάταδυόμενον⁹ ὡς ξῖ
τις ἀθαλάττωτον παῖδα καὶ του νήχεσθαι ἀρτιμαθῆ,
τὰς χεῖρας ὑπολαϐὼν, μετεωρίζει, καὶ οὐκ εῲη επί-
πτειν ὑπόϐρυχα. Ἔγωγε γὰρ κᾶν ἁνατέτραμμαι
σκοτοδινιάσας ἐκ τῆς ἀστάτου των πραγμάτων πὶ-
ριστροϐήσεως, κᾶν ὕδωρ ὀλιγοπιστίας ἐξέπιον ἀλ-
μυρὸν, οὐχ οἶος τε ὧν οὐδὲ ταῖς του βίου ἀκταῖς
ἆπινήχεσϐαι. ’Λλλά σὺ, ὦ θεῖον καὶ κοινόν ἀγαθον.
ὦ φωσφόρον ιῇιιμα Φριστου, ὡς εἶδες, ὡς ἔγνως
οὕτως ἔχοντα, οἶα χεῖρα γενναίαν καλὸν γράμμα
ὑπώρεξας. Καὶ παραχρῆμα ὄρθιος ὸ πίπτων, καὶ ὁ
μικρου καταδὺς τῶν κυμάτων κατωχρήσατο. Καὶ τό
εἰ λαμπρόν ἀπαρκτίαν ὁ Εὔξεινος κατάγει, καὶ τί
περιέχον περιψύχει, πῡρ δ’ ἄλλο ὑπονέμεται τὰ
σπλάγχνα θερμότερον διὰ τὸ τῆς ἁγιωσύνης ἀποδη-
μον. Μή μοι διαπιστὴσῃς, Εἷποτε βουλοίμην κενῶσαι
τῆς ψυχῆς τὸ λυπούμενον, ἤδη γεγονὸς ὑπεραντλών,
ἡ τῶν ἀνεγνωσμένων, ὅσα προσίσταταὶ μοι, πρὸς
ἐπιστατικωτερον ἀνακοινωσασθαι νοῡν, ἦ πυθέσθαι
τι, ἡ ξυμϐουλεύσασθαι, καὶ ὦδε κάκεῖσε τῇ διανοίᾳ
περικλεψάμενος οὐδένα ὁρῶ, παραχρῆμα ἐς τὸν μέ-
γαν τῶν Θεσσαλονικέων ποιμένα υπὸ τῆς ποίμνης
ἀνάγομαι, καὶ στένων ἁνακαλούμαι τὸν κατὰ πνευμοι
πατέρα, τὸν καθηγητήν, τὸν παρήγορον, τὸν ἀγαθον
σύμϐουλον, τὸν ἐς ᾶπαν, ἐφ’ ὅτῳ οἶν τις δέοιτο, ικα-
νώτατον. Καὶ ἐπὶ τούτοις στεναγμοῦ καπνὸς ἐκ τῶν
στέρνων ἀναθρώσκων καὶ τό ὑποτυφόμενον ἔνδον
ὑποσημαίνων πῦρ · ὅπερ ὡς διά τινων σϐεστηρίων
ὀργάνων, τῶν σῶν γραμμάτων, ὑπολέγει μὲν, ἀλλ’
οὖ καὶ παράπαν ἀποσϐέννυται. ‘n γραμμάτων, ἆ
διὰ τὸ συνεχῶς ἀλλα ἐπ’ ἄλλοις ἁρμόττεσθαι καί
συντίθεσθαι βαθμίδας οὐκ ἀκόμψως θείη τις ἂν, δι’
ὧν πρὸς χθονίους ἡμᾶς καθιὼιαι προνοητικῶς οὐχ
ὀκνεῖς, ὁ τὰς (law/(.1701); τὼν ἀρετῶν πάλαι καὶ ννν
ἀνερχόμενος · ὡς ἐντεῦθεν, εἰ καὶ μὴ τῷ χορῴ τὼν
ἀγγέλων ἐντάττεσθαι, παρ’ ἀγγέλους γοῦν οὐδεθῑῖ
βραχύ τι ἐλαττοῦσθαι καὶ σε, ἂτε τὴν αὐτὴν ἐκίί-
νοις ἀναϐαίνοντα καὶ καταϐαίνοντα κλίμακα. Ἐγὼ
δε ὁ δύσελπις ἀεὶ ᾤμην τῶν τῆς Προνοίας πανδερκὼν
ϐλεφάρων ἒζω που πίπτειν, οὐκ εἰδὼς, ὡς ἀγγελῳ
τοιῷδε πεπίστευμαι, τὰ κατ’ ἐμὲ θαυμασίως οἰκον
νομοῡνται. Οὐκ ἀπέχρησε τὰ τῆς προτέρας προμη-
θείας φιλότιμα · τό περὶ λόγους φῶς “ ἡ κατ’ οἰκον εἰσοί-
Γ . Τῷ Θεσσαλονίκης, κυρῷ Εὐσταθίῳ.
’Υψωσω σε, θειότατε δέσποτα, ὃτι ὑπελαϐέςμι
εἴτε τουτο ἐστι τὸ ὑπολαϐεῖν, περιτρεπόμενον ἤδη
τινὰ μεγάλαις χερσὶν ὑποδέξασθαι καὶ ἀπεῖρξαι τοὺ
πτώματος, εἴτε ὑποκουφίσαι κάταδυόμενον⁹ ὡς ξῖ
τις ἀθαλάττωτον παῖδα καὶ του νήχεσθαι ἀρτιμαθῆ,
τὰς χεῖρας ὑπολαϐὼν, μετεωρίζει, καὶ οὐκ εῲη επί-
πτειν ὑπόϐρυχα. Ἔγωγε γὰρ κᾶν ἁνατέτραμμαι
σκοτοδινιάσας ἐκ τῆς ἀστάτου των πραγμάτων πὶ-
ριστροϐήσεως, κᾶν ὕδωρ ὀλιγοπιστίας ἐξέπιον ἀλ-
μυρὸν, οὐχ οἶος τε ὧν οὐδὲ ταῖς του βίου ἀκταῖς
ἆπινήχεσϐαι. ’Λλλά σὺ, ὦ θεῖον καὶ κοινόν ἀγαθον.
ὦ φωσφόρον ιῇιιμα Φριστου, ὡς εἶδες, ὡς ἔγνως
οὕτως ἔχοντα, οἶα χεῖρα γενναίαν καλὸν γράμμα
ὑπώρεξας. Καὶ παραχρῆμα ὄρθιος ὸ πίπτων, καὶ ὁ
μικρου καταδὺς τῶν κυμάτων κατωχρήσατο. Καὶ τό