PG 140, col. 343
tiatos credebant, donec ipso monente, errorem
suum cognoscerent. Plures in philosophia maximo-
pereprofecisse sibi,videbantur,donec sese cum illo
viro artium ac litterarum peritissimo se conferrent.
Igitur postquam cognovissent se nil seire, ad ipsa
rudimenta redire non erubescebant et in optimi
magistri schola jam aetate provectiores meliora
melius addiscere. Equidem alumnornm omnibus
horis domum ejus frequentantium agmina contem-
plando, Homeri de apum examinibus loquentis me-
mini, quarum ad instar innumeri omnium aetatum Β
homines ejus audiendi causa quotidie convenerunt
ad eum qui virtutis normam et regulas non verbo
tantummodo, sed proprio exemplo dare posset.
λοιπόν ἀντηλλαττοντο. Ταὺτη τοι καὶ στρεφόμενοι καὶ ὡς παῖδες ἁρτιμαθεῖς γινόμενοι, ἠγάπων, ἦ νῦν
γοῦν ἀρχόμενοι παρ’ ἐκείνῳ μεταδιδάσκοντι μαθητεύοιντο, καὶ γηρῷεν μανθάνοντες. Ὀτε καὶ τοὺς
ἀεὶ προσ-φοιτῶντας καὶ ἀποφοιτὼντας θεώμενος, τῆς Ὁμηρικῆς ἀνεμιμνησκόμην εἰκόνος· Ὠς γὰρ πέτρης
ἐκ γλαφυρῆς ἐθνη μελισσῶν ἔξεισιν, οὕτω καὶ τῷ Εὐσταθίον μελισσὼνι προσίπταντο καὶ ἀφίπταντο
βοτρυδὸν ὁσημέραι φιλολόγων σμήνη μυρία. καὶ εἷ τινες ἄλλως ἀρετῆς τι μετεποιοῦντο, καὶ ῥυθμίσοντος προσε-
δέοντο. Νόμος γὰρ ἦν ἔμψυχος αρετῆς, καὶ μεγίστη πρὸς ἀρετήν παράκλησις, οὐ μόνον φθεγγόμενος, ἀλλὰ καὶ μόνον
βλεπόμενος.
{1
O vultum, ο staturam magis veerandam quam
Periclis, quam Xenocratismtpote quas morum inie-
gritatem primo intuitu revelabat! Ο sermones acu-
tos simul et venustos, facetiis ac nugis pariter
alienos ac a rigore etduritie verborum, imo sale ρ
divino, ut Apostolus praescribit, sull‘usos! Totos
sane dies eum audire, ab eo discere iuvabat, et
patria: ipsius. ut illi apud Lotophagos, oblitus es-
ses. Quze ingeniiacics, quae in omnibus rebus pru-
dentia, qum constantia animi in rebus adversis,
qua: strenuitas in agendo! Qualis fons virtutis et
sapientiai in unius morte exstincta est cujus me-
moria ac desiderium omnium oculos lacrymis re-
pleti Quis mihi linguam, quis virtutem Eustathii
dabit ut eum pro dignitate collaudem? sine quibus
laudatio mea vitnpvrinm esse milii videtur.
φίας ἐνὶ τετελευτηκότι ἀνδρὶ τνναπέρβενσε, μνήμην κατελελοιπότι μόνην ἡμῖν, καὶ τὸ ἐπι τῇ μνήιιη Θαῦμα καὶ δάκ-
ρυον ! Τίς ἀν μοι dot/1 γλνυτταν Ιὶὐσταθιον, καὶ τὴν ἀρετὴν καὶ γλῶτταν Εὐσταθίου θαυμάσομαι ὅσον uitur; Ὠς νῦν
γε τοὺς ἐπαίνους τούτους ἶσα και ψόγους αἰσχύνομαι.
Eustathius vitteintegerrimm exemplo et summa
sermonis inter omnes praefulgebat ;magnus enim in
utroquefuit;adquem comparati nos nmbrasnmus.
Quis alius pi‘tetei'illum philosophia: ac theologia; an-
tistes aequo lumine fulsit? Israelitis olim Deus per
diem in columna nubis, et per noctem in columna
ignis viam Ostendit: Eustathius non altero munere
fungebatur, qua orator ignivomus, qua dux in se-
mitavirtutis, imoliine orator altisonuns inde sacer-
dos purus et eloquens omnibus errantibus ut pharus
viamprtemonstrabat: quoties enim pro rerum gra-
vitate vcrba facienda et'ant,qun vi audientium ani-
mos movebat, adversarios ipsos convincebat, ita
antiquitas tota vix similis oratoris exemplum
suum cognoscerent. Plures in philosophia maximo-
pereprofecisse sibi,videbantur,donec sese cum illo
viro artium ac litterarum peritissimo se conferrent.
Igitur postquam cognovissent se nil seire, ad ipsa
rudimenta redire non erubescebant et in optimi
magistri schola jam aetate provectiores meliora
melius addiscere. Equidem alumnornm omnibus
horis domum ejus frequentantium agmina contem-
plando, Homeri de apum examinibus loquentis me-
mini, quarum ad instar innumeri omnium aetatum Β
homines ejus audiendi causa quotidie convenerunt
ad eum qui virtutis normam et regulas non verbo
tantummodo, sed proprio exemplo dare posset.
λοιπόν ἀντηλλαττοντο. Ταὺτη τοι καὶ στρεφόμενοι καὶ ὡς παῖδες ἁρτιμαθεῖς γινόμενοι, ἠγάπων, ἦ νῦν
γοῦν ἀρχόμενοι παρ’ ἐκείνῳ μεταδιδάσκοντι μαθητεύοιντο, καὶ γηρῷεν μανθάνοντες. Ὀτε καὶ τοὺς
ἀεὶ προσ-φοιτῶντας καὶ ἀποφοιτὼντας θεώμενος, τῆς Ὁμηρικῆς ἀνεμιμνησκόμην εἰκόνος· Ὠς γὰρ πέτρης
ἐκ γλαφυρῆς ἐθνη μελισσῶν ἔξεισιν, οὕτω καὶ τῷ Εὐσταθίον μελισσὼνι προσίπταντο καὶ ἀφίπταντο
βοτρυδὸν ὁσημέραι φιλολόγων σμήνη μυρία. καὶ εἷ τινες ἄλλως ἀρετῆς τι μετεποιοῦντο, καὶ ῥυθμίσοντος προσε-
δέοντο. Νόμος γὰρ ἦν ἔμψυχος αρετῆς, καὶ μεγίστη πρὸς ἀρετήν παράκλησις, οὐ μόνον φθεγγόμενος, ἀλλὰ καὶ μόνον
βλεπόμενος.
{1
O vultum, ο staturam magis veerandam quam
Periclis, quam Xenocratismtpote quas morum inie-
gritatem primo intuitu revelabat! Ο sermones acu-
tos simul et venustos, facetiis ac nugis pariter
alienos ac a rigore etduritie verborum, imo sale ρ
divino, ut Apostolus praescribit, sull‘usos! Totos
sane dies eum audire, ab eo discere iuvabat, et
patria: ipsius. ut illi apud Lotophagos, oblitus es-
ses. Quze ingeniiacics, quae in omnibus rebus pru-
dentia, qum constantia animi in rebus adversis,
qua: strenuitas in agendo! Qualis fons virtutis et
sapientiai in unius morte exstincta est cujus me-
moria ac desiderium omnium oculos lacrymis re-
pleti Quis mihi linguam, quis virtutem Eustathii
dabit ut eum pro dignitate collaudem? sine quibus
laudatio mea vitnpvrinm esse milii videtur.
φίας ἐνὶ τετελευτηκότι ἀνδρὶ τνναπέρβενσε, μνήμην κατελελοιπότι μόνην ἡμῖν, καὶ τὸ ἐπι τῇ μνήιιη Θαῦμα καὶ δάκ-
ρυον ! Τίς ἀν μοι dot/1 γλνυτταν Ιὶὐσταθιον, καὶ τὴν ἀρετὴν καὶ γλῶτταν Εὐσταθίου θαυμάσομαι ὅσον uitur; Ὠς νῦν
γε τοὺς ἐπαίνους τούτους ἶσα και ψόγους αἰσχύνομαι.
Eustathius vitteintegerrimm exemplo et summa
sermonis inter omnes praefulgebat ;magnus enim in
utroquefuit;adquem comparati nos nmbrasnmus.
Quis alius pi‘tetei'illum philosophia: ac theologia; an-
tistes aequo lumine fulsit? Israelitis olim Deus per
diem in columna nubis, et per noctem in columna
ignis viam Ostendit: Eustathius non altero munere
fungebatur, qua orator ignivomus, qua dux in se-
mitavirtutis, imoliine orator altisonuns inde sacer-
dos purus et eloquens omnibus errantibus ut pharus
viamprtemonstrabat: quoties enim pro rerum gra-
vitate vcrba facienda et'ant,qun vi audientium ani-
mos movebat, adversarios ipsos convincebat, ita
antiquitas tota vix similis oratoris exemplum