PG 141, col. 1033
ἔφ’ οἷς ἐποίησε νῦν μεγαλείως εἰς ἡμᾶς ὸ κρείττων
τε καὶ ὖπέρ ἡμᾶς, Καὶ ὁ μὲν ὡς ὀνειδίσων τὸν
γογγπτῂν ἰτρχῦῚ ἐγὼ δ’ ὡς τῷ ὃεσπόζοντι τῶν
ἕλω-ι ἀνθομολογησάμενος. Ἀλλᾶ τίνα τὰ ῥήματα τῆς
ἑν ἀγαλλιατει πρός τὸν ”Υψιπτονἀνθομολογῆσεως;
”Ᾱπερ αὖτὸς ἐκεῖνος ὁ θεολ-ὴπτηε ἀπαρχὴν τῆς πρὸς
τοὺς παραπικραινοντος ἑπιαλήξεως ἐποιήσατο.
Θεὸς, ἀληθινὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ
αὖτοῦ κρζαεις. Θεὸς πιστὸς καὶ οὒκ ἔστιν ἀδι-
Θεὸς πιστὸς καὶ οὒκ
ιία ἐν animi). Δίκαιος καὶ ὅσιος ὁ Κύριος, ὃς,
ἵνα ἀπὸ τοῦἓε τοῖς τοῦ προφήτου καὶ νομοὸέτου
προσαρμόσω τΞι ἐμαυτοῦ, σπλάγχνοις φιλανθρώποιςΒ
ἒπικαμροεὶς, οὒκ ίῖασεν ἡμᾶς ὀπίσω τῶν οἱκεῖων
ῧῑλημέτων πορεύεποκι κιτᾶ τοὺς πολλὼς τοὺς έν
ταῖς παρῳχημέναις ἔμπροσθεν γενεαῖς, οἵ καὶ τὰ
δοκοῦντα πτρὶ ’³ὒῦ τῆς ὑπερουσίου Τριάδος ἐνὸς, τοῦ
παναγῖου καὶ ζωαρχικοῡ λέγω Πνεύματος, ἀπὸ
ίοιῖίας ἡρεῦγοντο, πλατεῖ καὶ Ξινέτμ τῷ στόματι τὴν
Ξιρραττον αἰτοῦ θεολογοῦντες at?“ ἑαυτῶν ὕπαρξιν³
(αἱ λογομαχιουντες, ipso! ἐπὶ καταστροιρῆ τῶν Ἐκ-
dna-qu εὶς ὠδὶν χρήσιμον, τὸ ὸλεῡριώτατον τῶν
Ξιπέντων καὶ ὲπικινδυνότατιιν, ἀλλ’ ἐπισκοπῇ κρείτ-
ιονι λόγου καὶ διανοίας ἐπισκεψάμενος, ὥσπερ αὖ-
ις ιὸ Κύριος ἰν Εὖαγγελὶοις παρεκελεύσατο τοϊς
tiam, Ερευθᾶτε, ι) προτρεπόμενος, τὰς Γραφας,
τοῦτο τὸ νῦν ἔργον θέσθαι σπουδαιότατων ἡμᾶς διαν-
τὰς τῶν ἁγίων Ιῐκτέσον παρατκέυασας
ττησε, τὰς τῶν ἁγίων
ιραρας μετελϐειν, αἷς δῆτα καὶ μετ’ ἐπιμελείαςο
γκύψαντας ἆρίστως ἐπιϐαλεῖν τῷ Πνεύματι καθω-
ιςγητεν ' ἐξ ὧν τὴν μέχρι τοῦδε κρυπτομένην ἀπο-
αλυφίὶέντες ἀλάθειαν κατελάϐομεν, καὶ συνήφῦη-
εν ἐν τῷ παρόντι τοῖς τῆς πρεσϐυτέρας Ῥώμης
ληθιῦς καὶ κατὰ Χριστὸν, οἷς δὲ πρὸ βραχέος τρό-
ος ἡμᾶς οἶκονομῖας συνέδησεν, ἀπορῥαγέντας αὗ·-
’ὑν διὰ κενῆς ἐκ μακροῦ, τοῦτο του Θεοῦ διὰ πλῆ-
ις ἀμαρτιῐῦν πάντως παραχωρήσαντος ἐπ’ ἀπωλείᾳ
›ῦ γένους ἧμῶν.
β’. Ἐντεῦθεν γὰρ πάντα συνέπεσεν ἡμῖν τὲ δεινὰ,
ti. τὲι τῆς εὖκληρίας τῆς παλαιᾶς ἀνατέτραπται,
μὲν τῶν τῆς εἈ-μιρ ἀπογόνων καταδραμόντων
ης καθ’ "Em πλείους πόλεις καὶ χώρας ημῶν, καὶ
ύτας ποιησαμένων ἕαυτῶν καταγωγία, ναὶ μὴν
ἶ κατεχόντων ἐς δεῦρο τυραννικῶς, ὡς ἔνθα τᾶι
3 Χριστοῦ πρότερον ἐνηργεῖτο θεῖα μυστήρια τὰ
3 μιαιροῦ Μωάμεδ ἒκτελεϊσθαι νῦν ὅργια, καὶ
ὂς ἱεροὺς καὶ σεϐασμίους ναοὺς τοῦ Θεοῦ πονη-
νκαὶ ψυχοὸλαϐὦν δαιμόνων εἶναι κατοικηιτήρια⁷
τὴν μυσάραν καὶ βέϐηλον τοῦ Μαχούμετ κλῆσιν
τούτοις ἀνακηρύττεσθαι σφε-’δρα κακῶς, ἒν οἷς
:5 τὸ μέγα καὶ φρικτὸν ἆνευφημεϊτο πάνυ καλῶς
Σωτῆρος ἡμῶν ὄνομα ⁸ τ’) δὲ καὶ τῶν Ἰταλῶν
μόθεν ἐπελθόντων ἡμῖν, παρ’ ’ὗν πρῶτα μὲν τὸ
ζον καὶ χείριστον, ὦνπερ ὑπέστημεν, τῆς Κων-
ντὶνου, φεῦἔ ἅλωσις. Ω τις καθ’ Ἰερεμίαν τὸν
Deut xxxu, 4. δ Joan. v, 39.
Parnm. Gtt. CXLI.
τε καὶ ὖπέρ ἡμᾶς, Καὶ ὁ μὲν ὡς ὀνειδίσων τὸν
γογγπτῂν ἰτρχῦῚ ἐγὼ δ’ ὡς τῷ ὃεσπόζοντι τῶν
ἕλω-ι ἀνθομολογησάμενος. Ἀλλᾶ τίνα τὰ ῥήματα τῆς
ἑν ἀγαλλιατει πρός τὸν ”Υψιπτονἀνθομολογῆσεως;
”Ᾱπερ αὖτὸς ἐκεῖνος ὁ θεολ-ὴπτηε ἀπαρχὴν τῆς πρὸς
τοὺς παραπικραινοντος ἑπιαλήξεως ἐποιήσατο.
Θεὸς, ἀληθινὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ
αὖτοῦ κρζαεις. Θεὸς πιστὸς καὶ οὒκ ἔστιν ἀδι-
Θεὸς πιστὸς καὶ οὒκ
ιία ἐν animi). Δίκαιος καὶ ὅσιος ὁ Κύριος, ὃς,
ἵνα ἀπὸ τοῦἓε τοῖς τοῦ προφήτου καὶ νομοὸέτου
προσαρμόσω τΞι ἐμαυτοῦ, σπλάγχνοις φιλανθρώποιςΒ
ἒπικαμροεὶς, οὒκ ίῖασεν ἡμᾶς ὀπίσω τῶν οἱκεῖων
ῧῑλημέτων πορεύεποκι κιτᾶ τοὺς πολλὼς τοὺς έν
ταῖς παρῳχημέναις ἔμπροσθεν γενεαῖς, οἵ καὶ τὰ
δοκοῦντα πτρὶ ’³ὒῦ τῆς ὑπερουσίου Τριάδος ἐνὸς, τοῦ
παναγῖου καὶ ζωαρχικοῡ λέγω Πνεύματος, ἀπὸ
ίοιῖίας ἡρεῦγοντο, πλατεῖ καὶ Ξινέτμ τῷ στόματι τὴν
Ξιρραττον αἰτοῦ θεολογοῦντες at?“ ἑαυτῶν ὕπαρξιν³
(αἱ λογομαχιουντες, ipso! ἐπὶ καταστροιρῆ τῶν Ἐκ-
dna-qu εὶς ὠδὶν χρήσιμον, τὸ ὸλεῡριώτατον τῶν
Ξιπέντων καὶ ὲπικινδυνότατιιν, ἀλλ’ ἐπισκοπῇ κρείτ-
ιονι λόγου καὶ διανοίας ἐπισκεψάμενος, ὥσπερ αὖ-
ις ιὸ Κύριος ἰν Εὖαγγελὶοις παρεκελεύσατο τοϊς
tiam, Ερευθᾶτε, ι) προτρεπόμενος, τὰς Γραφας,
τοῦτο τὸ νῦν ἔργον θέσθαι σπουδαιότατων ἡμᾶς διαν-
τὰς τῶν ἁγίων Ιῐκτέσον παρατκέυασας
ττησε, τὰς τῶν ἁγίων
ιραρας μετελϐειν, αἷς δῆτα καὶ μετ’ ἐπιμελείαςο
γκύψαντας ἆρίστως ἐπιϐαλεῖν τῷ Πνεύματι καθω-
ιςγητεν ' ἐξ ὧν τὴν μέχρι τοῦδε κρυπτομένην ἀπο-
αλυφίὶέντες ἀλάθειαν κατελάϐομεν, καὶ συνήφῦη-
εν ἐν τῷ παρόντι τοῖς τῆς πρεσϐυτέρας Ῥώμης
ληθιῦς καὶ κατὰ Χριστὸν, οἷς δὲ πρὸ βραχέος τρό-
ος ἡμᾶς οἶκονομῖας συνέδησεν, ἀπορῥαγέντας αὗ·-
’ὑν διὰ κενῆς ἐκ μακροῦ, τοῦτο του Θεοῦ διὰ πλῆ-
ις ἀμαρτιῐῦν πάντως παραχωρήσαντος ἐπ’ ἀπωλείᾳ
›ῦ γένους ἧμῶν.
β’. Ἐντεῦθεν γὰρ πάντα συνέπεσεν ἡμῖν τὲ δεινὰ,
ti. τὲι τῆς εὖκληρίας τῆς παλαιᾶς ἀνατέτραπται,
μὲν τῶν τῆς εἈ-μιρ ἀπογόνων καταδραμόντων
ης καθ’ "Em πλείους πόλεις καὶ χώρας ημῶν, καὶ
ύτας ποιησαμένων ἕαυτῶν καταγωγία, ναὶ μὴν
ἶ κατεχόντων ἐς δεῦρο τυραννικῶς, ὡς ἔνθα τᾶι
3 Χριστοῦ πρότερον ἐνηργεῖτο θεῖα μυστήρια τὰ
3 μιαιροῦ Μωάμεδ ἒκτελεϊσθαι νῦν ὅργια, καὶ
ὂς ἱεροὺς καὶ σεϐασμίους ναοὺς τοῦ Θεοῦ πονη-
νκαὶ ψυχοὸλαϐὦν δαιμόνων εἶναι κατοικηιτήρια⁷
τὴν μυσάραν καὶ βέϐηλον τοῦ Μαχούμετ κλῆσιν
τούτοις ἀνακηρύττεσθαι σφε-’δρα κακῶς, ἒν οἷς
:5 τὸ μέγα καὶ φρικτὸν ἆνευφημεϊτο πάνυ καλῶς
Σωτῆρος ἡμῶν ὄνομα ⁸ τ’) δὲ καὶ τῶν Ἰταλῶν
μόθεν ἐπελθόντων ἡμῖν, παρ’ ’ὗν πρῶτα μὲν τὸ
ζον καὶ χείριστον, ὦνπερ ὑπέστημεν, τῆς Κων-
ντὶνου, φεῦἔ ἅλωσις. Ω τις καθ’ Ἰερεμίαν τὸν
Deut xxxu, 4. δ Joan. v, 39.
Parnm. Gtt. CXLI.