PG 142, col. 21
χρείαν, παρῆλθε δὲ ἐννέα πάνυ τῇ ἡλικίᾳ, δοκῶν εὖ
πεφυκέναι τήν ψυχὴν πρὸς μαθήματα, καὶ ὀδικοῖτ’
(ἀδικοῦνθ’) ἃν μὴ τούτοις ἐμϐιϐαζόμενος, εἷς τὴν
Καλλινικισέων πλείονος παιδεύσεως ἕνεκεν πέμπε-
ται, δοκοῦσαν τε ὡς τὴν πόλιν ἐκείνην ἀνδρῶν εὐτο-
χεῖν πολὺ πλέον εἰδότων παρὰ τοὺς ἐξ ἀρχῆς παι-
δευτὰς, κᾶν εὐτύχει ταῖς ἀληθείαις ἑνὸς οὐδενός.
Καὶ γὰρ, ὡς ἦν ἀκούειν τῶν πρεσϐυτέρων ἐξηγουμέ-
νων, ἑξηκοστὸν ἔτος εὶς αὐτοὺς εἶναι, ἐξ οὗπερ εἰς
ἱτερογλώσσους τὰ τῆς νήσου κράτη μετέτεσε (μετε-
τέθη), καὶ παρ’ ὅλον τουτονὶ τὸν χρόνον μηδένα
φανῆναι ἄλλο τι παρᾶ τὰ συνήθη ταῦτα καὶ ταπεινὰ
τῶν γραμμάτων ἀσκήσαντα· τὰ πρὸ τούτου δὲ εἰ
α . .. ς . νδ κ , ,.
ἄρα τις γέγονε τῶν λεγομένων σοφων, ἄδηλον αὺτοῖς
εἶναι, καὶ λέγειν μὴ δύνασθαι. Ὅθεν καὶ ὡς οὖν ἦν
οὐδ’ ἐνταῦθα ἄξιόν τι τῆς φύσεως ἐκμελετᾷν, δεύτε-
ρος, ὅ φασι, πλοῦς καὶ εἷς παιδευτήρια Ῥωμαίων
φοιτᾷ, γραμματικῆς ἐν τούτοις τῆς κατὰ τήν πά-
τριον Λατίνων παραδιδομένης φωνήν. Τούτοις μὶν
οῦν ἐνδιέτριψε χρόνον οὐχὶ συχνὸν, καὶ σκιᾶς γε
ἔδοξε γραμματικῆς, ἀλλ’ οὐκ αὐτῆς γε τῆς τέχνης
ἀπόνασθαι. Αἴτιον δὲ ἤ τε τοῦ χρόνου βραχύτης,
καὶ ἡ τῶν διδασκάλων φωνή ἀλλόθρους τις οὖσα καὶ
νόθος, καὶ τῷ νέῳ σῦν πολλῷ καὶ μεγάλῳ καταλαμ-
ϐανομένη τῷ μόχθῳ, ἧς ἄνευ οὖδ⁹ἧν τῆς τέχνης
ἆποπειράσασθαι. ’Ὡστε καὶ συνέϐαινε, διπλοῦν ἀνθ’
ἁπλοῦ τὸν πόνον ὑφίστασθαι, τοῦτο μὲν τὰς φωνὰς
ὅτι δὴ καί σημαίνοιεν ζητοῦντι μαθεῖν, τοῦτο δὲ
καῖτας τῆς ὑποκειμένης τέχνης περινοίας καταλα-
εεῖν. Ὑπδ δὲ τῆς αὐτῆς αἰτίας οὐδὲ τῆς λογικῆς
Ἀριστοτέλους ἐνταῦθα διδασκομένης ἄξιόν τι λόγου
παρείληφε, πλὴν ὅσον τὰ εἷς εἰσαγωγὴν τοῦ μαθή-
ματος εἰδέναι, καὶ ταῦτά πως ἀμυδρῶς. Δυσχέρεια
γὰρ ὲμϐαθῦνειν τοῖς λεγομένοις τοὺς καὶ τῶν φωνῶν
αὖτῶν ὡς ἐλάχιστα ἐπαίοντας. Ἀλλ’ ὡς ἑαυτὸν οὐ
κατ’ ἐπιθυμίαν προϐαίνοντα ἑώρα, αὐθάδους λαχὼν
φύσεως, καὶ πονεῖν οὐκ ἀνεχομένης, ἢ γὰρ ἔδει τὸ
πᾶν ἔχειν κατειληφυῖαν (f. καταληφθὲν), ἢ καθάπαξ
ὀλιγωρεῖν τοῦ σπουδάσματος , προσταλαιπωρεῖν
ἥκιστα βουλομένην (βουλόμενος), ἐπὶ τὴν πατρῴαν
ἑστίαν ἄγων ἐκ γενέσεως ἔτος πεντεκαιδέκατον ἀνα-
«pegma
Καὶ τοῦ λοιποῦ κυνηγεσίων μὶν αὐτῷ, καὶ τοιού.
των τινῶν ἔμελε διατριϐῶν · λόγων δὲ ἐπεθύμει μὲν,
ἐπεστέφετο δὲ ὡς ἥκιστα τῷ μὴ ἔχειν αὐτοὺς τῇ
Ἑλλήνων παραλαμϐάνειν φωνῇ, δι’ ἧς ἃν αὐτῷ καὶ
ἐξίστη ἡ ἐκείνων ἐγένετο ἄσκησις. Καὶ τοίνυν ἐκ
ἧς ἐπιθυμίας ταύτης ἠρεμεῖν οὐκ ἐπιτρεπόμενος,
ὀχληρὸς ὁμοῦ καὶ λυπηρὸς τοῖς γονεῦσι καθίστατο,
esseSt-item έκ τῶν ἐνόντων, καὶ τῆς πατρίδος ἐκπέμ-
πειν ζητῶν, καί γε παραπέμπειν ἐς τας ἐν Νικαίᾳ
διατριϐὰς, ὅπου καὶ λόγος ἐκράτει, γενομένῳ τινὶ
αὐτὰς ἐξεῖναι δοκεῖν τά γ’ ές σοφῶν ἀνδρῶν ἀφθο-
νίαν τὰς παλαιὰς Ἀθήνας ὁρᾷν. Οἱ δὲ φύσεώς τε
καῖ ἰσχυροτέρας ἀνάγκης δεσμοῖς ἐχόμενοι τοῦ παι-
δὸς, οὖα ἂν ὅ τι γένοιτο μεθήσειν ἔφασκον· καὶ
πεφυκέναι τήν ψυχὴν πρὸς μαθήματα, καὶ ὀδικοῖτ’
(ἀδικοῦνθ’) ἃν μὴ τούτοις ἐμϐιϐαζόμενος, εἷς τὴν
Καλλινικισέων πλείονος παιδεύσεως ἕνεκεν πέμπε-
ται, δοκοῦσαν τε ὡς τὴν πόλιν ἐκείνην ἀνδρῶν εὐτο-
χεῖν πολὺ πλέον εἰδότων παρὰ τοὺς ἐξ ἀρχῆς παι-
δευτὰς, κᾶν εὐτύχει ταῖς ἀληθείαις ἑνὸς οὐδενός.
Καὶ γὰρ, ὡς ἦν ἀκούειν τῶν πρεσϐυτέρων ἐξηγουμέ-
νων, ἑξηκοστὸν ἔτος εὶς αὐτοὺς εἶναι, ἐξ οὗπερ εἰς
ἱτερογλώσσους τὰ τῆς νήσου κράτη μετέτεσε (μετε-
τέθη), καὶ παρ’ ὅλον τουτονὶ τὸν χρόνον μηδένα
φανῆναι ἄλλο τι παρᾶ τὰ συνήθη ταῦτα καὶ ταπεινὰ
τῶν γραμμάτων ἀσκήσαντα· τὰ πρὸ τούτου δὲ εἰ
α . .. ς . νδ κ , ,.
ἄρα τις γέγονε τῶν λεγομένων σοφων, ἄδηλον αὺτοῖς
εἶναι, καὶ λέγειν μὴ δύνασθαι. Ὅθεν καὶ ὡς οὖν ἦν
οὐδ’ ἐνταῦθα ἄξιόν τι τῆς φύσεως ἐκμελετᾷν, δεύτε-
ρος, ὅ φασι, πλοῦς καὶ εἷς παιδευτήρια Ῥωμαίων
φοιτᾷ, γραμματικῆς ἐν τούτοις τῆς κατὰ τήν πά-
τριον Λατίνων παραδιδομένης φωνήν. Τούτοις μὶν
οῦν ἐνδιέτριψε χρόνον οὐχὶ συχνὸν, καὶ σκιᾶς γε
ἔδοξε γραμματικῆς, ἀλλ’ οὐκ αὐτῆς γε τῆς τέχνης
ἀπόνασθαι. Αἴτιον δὲ ἤ τε τοῦ χρόνου βραχύτης,
καὶ ἡ τῶν διδασκάλων φωνή ἀλλόθρους τις οὖσα καὶ
νόθος, καὶ τῷ νέῳ σῦν πολλῷ καὶ μεγάλῳ καταλαμ-
ϐανομένη τῷ μόχθῳ, ἧς ἄνευ οὖδ⁹ἧν τῆς τέχνης
ἆποπειράσασθαι. ’Ὡστε καὶ συνέϐαινε, διπλοῦν ἀνθ’
ἁπλοῦ τὸν πόνον ὑφίστασθαι, τοῦτο μὲν τὰς φωνὰς
ὅτι δὴ καί σημαίνοιεν ζητοῦντι μαθεῖν, τοῦτο δὲ
καῖτας τῆς ὑποκειμένης τέχνης περινοίας καταλα-
εεῖν. Ὑπδ δὲ τῆς αὐτῆς αἰτίας οὐδὲ τῆς λογικῆς
Ἀριστοτέλους ἐνταῦθα διδασκομένης ἄξιόν τι λόγου
παρείληφε, πλὴν ὅσον τὰ εἷς εἰσαγωγὴν τοῦ μαθή-
ματος εἰδέναι, καὶ ταῦτά πως ἀμυδρῶς. Δυσχέρεια
γὰρ ὲμϐαθῦνειν τοῖς λεγομένοις τοὺς καὶ τῶν φωνῶν
αὖτῶν ὡς ἐλάχιστα ἐπαίοντας. Ἀλλ’ ὡς ἑαυτὸν οὐ
κατ’ ἐπιθυμίαν προϐαίνοντα ἑώρα, αὐθάδους λαχὼν
φύσεως, καὶ πονεῖν οὐκ ἀνεχομένης, ἢ γὰρ ἔδει τὸ
πᾶν ἔχειν κατειληφυῖαν (f. καταληφθὲν), ἢ καθάπαξ
ὀλιγωρεῖν τοῦ σπουδάσματος , προσταλαιπωρεῖν
ἥκιστα βουλομένην (βουλόμενος), ἐπὶ τὴν πατρῴαν
ἑστίαν ἄγων ἐκ γενέσεως ἔτος πεντεκαιδέκατον ἀνα-
«pegma
Καὶ τοῦ λοιποῦ κυνηγεσίων μὶν αὐτῷ, καὶ τοιού.
των τινῶν ἔμελε διατριϐῶν · λόγων δὲ ἐπεθύμει μὲν,
ἐπεστέφετο δὲ ὡς ἥκιστα τῷ μὴ ἔχειν αὐτοὺς τῇ
Ἑλλήνων παραλαμϐάνειν φωνῇ, δι’ ἧς ἃν αὐτῷ καὶ
ἐξίστη ἡ ἐκείνων ἐγένετο ἄσκησις. Καὶ τοίνυν ἐκ
ἧς ἐπιθυμίας ταύτης ἠρεμεῖν οὐκ ἐπιτρεπόμενος,
ὀχληρὸς ὁμοῦ καὶ λυπηρὸς τοῖς γονεῦσι καθίστατο,
esseSt-item έκ τῶν ἐνόντων, καὶ τῆς πατρίδος ἐκπέμ-
πειν ζητῶν, καί γε παραπέμπειν ἐς τας ἐν Νικαίᾳ
διατριϐὰς, ὅπου καὶ λόγος ἐκράτει, γενομένῳ τινὶ
αὐτὰς ἐξεῖναι δοκεῖν τά γ’ ές σοφῶν ἀνδρῶν ἀφθο-
νίαν τὰς παλαιὰς Ἀθήνας ὁρᾷν. Οἱ δὲ φύσεώς τε
καῖ ἰσχυροτέρας ἀνάγκης δεσμοῖς ἐχόμενοι τοῦ παι-
δὸς, οὖα ἂν ὅ τι γένοιτο μεθήσειν ἔφασκον· καὶ