PG 144, col. 1064
κείους καρποὺς, ὡς ἂν ἔχῃ τοῖς δεομένοις Μιαρ-
κεῖν. iiii τρισὶ καὶ μόναις Κυριακαϊς κελεύει τοῦτον
τῷ τῆς ἐπαρχίας ἔκείνης πρεσϐυτέρῳ συνέρχεσθαι,
καὶ τοῖς ινταῦθα πιστοῖς συνεύχεσθαι καὶ συμ-
ψάλλειν , ίνα μὴ προσκεκρουκὼς ᾗτῷ ἀφορίζοντι
κανόνι τὸν ἐπὶ τρισὶ ιςυριαιιαίς τῆς ὲκκλησέας
ἀπολιμπανόμενονο εστι δι καὶ οὗτος ταύτης tu"
οὐ μὴν ἀλλά καὶ πυκνῶς εἰς τὴν πόλιν τῆς χώρας
ἐκείνης μὴ ἀπιέναιο οὕτω γὰρ καὶ ζημίαν οὒκ
ὑποστησεταιη, συνεχέστερον ιπιτηρῶν τὰ οίκεῐα,
καὶ ό ἐγχώριος ἐπίσκοπος κενῆς δόξης καὶ ι’δτιερει
οψίας αὐτὸν οὐ γράψεται, ὡς ἂν εἰς αὐτοιῖ αίσχῦνην
τὸν ὑπ’ αὖτῷ λαὸν διδάσκειν ἐθέλοντα.
Βαλσαμών. Εἰς γὰρ τὰς ἀκινήτους κτήσεις τῶν
ἀλλοτρίων ἐκκλησιῶν ό ἐγχώριος ἐπίσκοπος ’τά
ἀρχιερατικὰ ἐνεργεῖ δίκαια. Μόνῳ δὲ τῷ πατριάρῑῃ
Κωνσταντινουπόλεως ὲκ συνηθείας ἐφεῖται μακρᾶς,
σταυροπὴγιά τε διδόναι, καὶ τὴν ἀναφορὰν καὶ
μνήμην τοῦ ὀνόματος αὑτοῦ ἔχειν, οὐ μόνον ἐφ’ οἷς
κέκτηται ίδίοις χωρίοις ὁπουδήποτε κειμένοις, καὶ
τοῖς ἀκινήτοις κτήμασι τῶν ὑποκειμένων τούτῳ
μοναστηρίων, ἀλλά καὶ ἐν ταῖς τῶν μητροπόλεων
αὑτοῦ ἑνορίαις, ἔνθα ἂν παρὰ τοῦ τδν νεὼν ἀνεγείδ
ροντος δηλαδὴ προσκληθείη.
c Τι’ μετάθεσις, μετάϐασις, καὶ ἐπίϐασις.
Ei δὲ τι περαιτέρω τῆς ἀπραγματεύτου ἀποδη-
μίας καινοτομηθείη τοῖς ἐπισκόποις, ἦ μετάθεσις
λέγεται τοῦτο, ἦ μετάϐασις, ἢ ὲπίὸασις.
Καὶ μετάθεσις μέν ἐστι, τὶ) εξ ἐλάττονος ἔκκληι
σίας είς μείζονα χηρεύουσαν ἀναχθῆναι τινα τῶν
λόγῳ καὶ σοφίᾳ διαφερόντων , καὶ τὴν εὐσέϐειαν
κινδυνεύουσαν δυναμένων στηρίξαι, οἷα καὶ τὰ κατά
τδν μέγαν ἔσχε Γρηγόριον, τὸν τῆς θεολογίας ἑπ-
ώνυμον, ἢν οὐκ ἄν τις εὖ φρονῶν εἴπῃ μὴ τῶν
σφόδρα ἐπαινουμένων εἶναι.
Τοῦτο καὶ ό ιδ’ τῶν ἁγίων ἀποστόλων κανὼν τῶν
ἀναγκαίων εἶναι κρίνει, μὴ ἐξεῖναι λέγων ἐπίσκο-
πον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἑτέρᾳ ἔπι-
πηδᾷν, κᾶν ὑπὸ πλειόνων ἀναγκάζηται, εί μή τις
ἀναγκαία είη αἰτία ὴ τοῦτο ποιεῖν αὑτὸν κατεπείο
γουσα, οἷα δυνάμενον τοῖς ἐκεῖ τά γε είς εὐσέϐειαν
συλλαϐέσθαι· καὶ τοῦτο δὲ οὐκ οἴκοθεν ἑλέσθαι δεῖ,
ἀλλὰ καὶ κρίσει πολλῶν ἐπισκόπων, καὶ ίκανῇ πα·
ρακλήσει ’
Μετάϐασις δὲ , ὅταν τις τῶν ἐπισκόπων, τῆς
ἐκκλησίας αὑτοῦ καταληφθείσης ὑπὸ ἐθνῶν, γνώο
μῃ τῶν κατὰ τὴν χώραν ἐπισκόπων είς σχολάζου-
σαν ἑτέραν μεταόῇ, διά τε τὺ περὶ τὴν ὀρθοδο·
ξίαν αὑτοῦ ὑγιὲς, καὶ τὴν τῶν ἐκκλησιαστικῶν
ἐπιστήμην νόμων τε καὶ δογμάτων. viii“ δὲ
καὶ αὕτη πάντως τὸ ἀνεπίκλητον, ὡς ἡ ἐν ’Δνι
τιοχείᾳ σύνοδος ὲν τῷ ιγ’ κανόνι καὶ, κβ’ διέ-
¹ξεισι, μὴ δεῖν, λέγουσα, πρὸς ἑτέραν ἐπίσκοπον
ἐπαρχίαν ἀπιέναι καὶ χειροτονίας ποιεῖν, εί μή που
κεῖν. iiii τρισὶ καὶ μόναις Κυριακαϊς κελεύει τοῦτον
τῷ τῆς ἐπαρχίας ἔκείνης πρεσϐυτέρῳ συνέρχεσθαι,
καὶ τοῖς ινταῦθα πιστοῖς συνεύχεσθαι καὶ συμ-
ψάλλειν , ίνα μὴ προσκεκρουκὼς ᾗτῷ ἀφορίζοντι
κανόνι τὸν ἐπὶ τρισὶ ιςυριαιιαίς τῆς ὲκκλησέας
ἀπολιμπανόμενονο εστι δι καὶ οὗτος ταύτης tu"
οὐ μὴν ἀλλά καὶ πυκνῶς εἰς τὴν πόλιν τῆς χώρας
ἐκείνης μὴ ἀπιέναιο οὕτω γὰρ καὶ ζημίαν οὒκ
ὑποστησεταιη, συνεχέστερον ιπιτηρῶν τὰ οίκεῐα,
καὶ ό ἐγχώριος ἐπίσκοπος κενῆς δόξης καὶ ι’δτιερει
οψίας αὐτὸν οὐ γράψεται, ὡς ἂν εἰς αὐτοιῖ αίσχῦνην
τὸν ὑπ’ αὖτῷ λαὸν διδάσκειν ἐθέλοντα.
Βαλσαμών. Εἰς γὰρ τὰς ἀκινήτους κτήσεις τῶν
ἀλλοτρίων ἐκκλησιῶν ό ἐγχώριος ἐπίσκοπος ’τά
ἀρχιερατικὰ ἐνεργεῖ δίκαια. Μόνῳ δὲ τῷ πατριάρῑῃ
Κωνσταντινουπόλεως ὲκ συνηθείας ἐφεῖται μακρᾶς,
σταυροπὴγιά τε διδόναι, καὶ τὴν ἀναφορὰν καὶ
μνήμην τοῦ ὀνόματος αὑτοῦ ἔχειν, οὐ μόνον ἐφ’ οἷς
κέκτηται ίδίοις χωρίοις ὁπουδήποτε κειμένοις, καὶ
τοῖς ἀκινήτοις κτήμασι τῶν ὑποκειμένων τούτῳ
μοναστηρίων, ἀλλά καὶ ἐν ταῖς τῶν μητροπόλεων
αὑτοῦ ἑνορίαις, ἔνθα ἂν παρὰ τοῦ τδν νεὼν ἀνεγείδ
ροντος δηλαδὴ προσκληθείη.
c Τι’ μετάθεσις, μετάϐασις, καὶ ἐπίϐασις.
Ei δὲ τι περαιτέρω τῆς ἀπραγματεύτου ἀποδη-
μίας καινοτομηθείη τοῖς ἐπισκόποις, ἦ μετάθεσις
λέγεται τοῦτο, ἦ μετάϐασις, ἢ ὲπίὸασις.
Καὶ μετάθεσις μέν ἐστι, τὶ) εξ ἐλάττονος ἔκκληι
σίας είς μείζονα χηρεύουσαν ἀναχθῆναι τινα τῶν
λόγῳ καὶ σοφίᾳ διαφερόντων , καὶ τὴν εὐσέϐειαν
κινδυνεύουσαν δυναμένων στηρίξαι, οἷα καὶ τὰ κατά
τδν μέγαν ἔσχε Γρηγόριον, τὸν τῆς θεολογίας ἑπ-
ώνυμον, ἢν οὐκ ἄν τις εὖ φρονῶν εἴπῃ μὴ τῶν
σφόδρα ἐπαινουμένων εἶναι.
Τοῦτο καὶ ό ιδ’ τῶν ἁγίων ἀποστόλων κανὼν τῶν
ἀναγκαίων εἶναι κρίνει, μὴ ἐξεῖναι λέγων ἐπίσκο-
πον καταλιπόντα τὴν ἑαυτοῦ παροικίαν, ἑτέρᾳ ἔπι-
πηδᾷν, κᾶν ὑπὸ πλειόνων ἀναγκάζηται, εί μή τις
ἀναγκαία είη αἰτία ὴ τοῦτο ποιεῖν αὑτὸν κατεπείο
γουσα, οἷα δυνάμενον τοῖς ἐκεῖ τά γε είς εὐσέϐειαν
συλλαϐέσθαι· καὶ τοῦτο δὲ οὐκ οἴκοθεν ἑλέσθαι δεῖ,
ἀλλὰ καὶ κρίσει πολλῶν ἐπισκόπων, καὶ ίκανῇ πα·
ρακλήσει ’
Μετάϐασις δὲ , ὅταν τις τῶν ἐπισκόπων, τῆς
ἐκκλησίας αὑτοῦ καταληφθείσης ὑπὸ ἐθνῶν, γνώο
μῃ τῶν κατὰ τὴν χώραν ἐπισκόπων είς σχολάζου-
σαν ἑτέραν μεταόῇ, διά τε τὺ περὶ τὴν ὀρθοδο·
ξίαν αὑτοῦ ὑγιὲς, καὶ τὴν τῶν ἐκκλησιαστικῶν
ἐπιστήμην νόμων τε καὶ δογμάτων. viii“ δὲ
καὶ αὕτη πάντως τὸ ἀνεπίκλητον, ὡς ἡ ἐν ’Δνι
τιοχείᾳ σύνοδος ὲν τῷ ιγ’ κανόνι καὶ, κβ’ διέ-
¹ξεισι, μὴ δεῖν, λέγουσα, πρὸς ἑτέραν ἐπίσκοπον
ἐπαρχίαν ἀπιέναι καὶ χειροτονίας ποιεῖν, εί μή που