PG 147, col. 429
ἀλλά τινα σχετικὴν διιάθεσιν. θησὶ γὰρ ἐνuωbῆνα , turæ substantia ipsa unitum esse, sed habitu quo-
τὸν Θεὸν Λόγον τῷ ἐκ Μαρίας ἀνθρώπῳ, ὡσπερ εἴ daæ et affectione. Uaituma nameue Desa Verhum
τις φίλος φίλῳ ἕνωσιν διὰ σχέσεως ποιοῖτο. Καὶ sic homoini ex Maria prognato refert, uti se amicus
λανθάνει μὲν πολλοὺς ἔνωσιν ὀνομάζων Θεοῦ καὶ amico per affectionem unit. Et multos Nestorius,
ἀνθρώπου· τὸ δʼ ἀληθὲς διάστασιν καὶ οὐχ ἕνωσιν unionem Dei et hominis nominans, latenti quadam
σαφέστατα δογματίζει· τὸ γὰρ λέγειιν μὴ οὐσιωδῶς fraude falit: reipsa autem divisionem, non unio-
ἐνωθῆναι τῷ ἀνθρώπῳ τὸν Θεὸν Λόγον, ἄλλὰ κατὰ nem apertissimae docet. Si namquc dicas, non
φιλικήν τινα σχέσιν, οὐχ ἔνωσις ἀκριβὴς, ἀλλὰ δά- substantia ipsa Deum Verbum hovini, sed amica
ζευξις ἀληθής. Ὁθεν τὸν αὐτὸν καὶ ψιλὸν ἄνθρωπον quadam affectione unitum esse, non unio certa,
καὶ ὑψηλὸν ἔλεγεν ὁ Nεστόριιος· ψιλὸν μὲν, ὡς ἐστε- sed disjunctio vera fuerit. Quapropter eumdem
ρημένον τῆς οὐσιώδους τοῦ Θεοῦ ἐνώσεως, ὑψηλὸν et tenuema et sublimemo hominem idem Nestorius
δὲ, ὡς ἐκ πρώτης γενέσεως τετελειωμένον ταῖς ἀρε- dixit: tenuesæ quidem, veluti substantiali Dei
ταῖς. Ἐνθεν τοι καὶ τὴν ὡς ἀληθῶς Θεοτόκον ρὐ unione destitutum; aublimem vero, tanquam a
Θεοτόκονὁ ἀλιτήριος κατωνόμαζεν, ἀλλὰ Χριστοτόκον prima nativitate virtutibus pefectum. Proinde
ἐκάλει, ὡς ἄνθρωπον δεῖον δῆθεν καὶ Θεοῦ φίλον γεν- etiam revera Dei Geniticem, non Dei Genitricem
νήσασαν· καὶ ὡς χρίσμα τι λαβόντα παρὰ Θεοῦ, προ-- homo nefatius nominavit, sed Christi Genitricem
φητικὸν ἢ βααιιλικὸν καὶ ἀρχιερατικὸν ἀξίωμα· μὴ
μέντοι γε δὴ καὶ οὐσιωδῶς Θεῷ ὀμιλήσαντα διὰ τῆς
ἐνανθρωπήσεως. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Nεστόριος· ὁ δὲ
ἀτυχέστατοςτὰ κρείττονα Εὐτυχὴς Θεὸν μὲν ὡμολό-
γει τεχθῆναι ἀπὸ τῆς ἀχράντου παρθένου καὶ Θεοτό-
κου, καὶ τοῦτο μόνον ἐτίθετο εὐσεβῶς· πεπλασμένην
ὲ τὴν σάρκα ἐδόξαζε, καὶ ὅαα ἐξῆς. Τὸν γὰρ Θεὸν
αὐτὸν Aόγον τραπέντα ἀτρέπτως, καὶ σάρκα γενό-
μενον, φαντάσαι τὴν οἰκονομίαν· διὸ καὶ πάντα τὰ
σωματικὰ τοῦ Θεοῦ φαντασιώδη ἔλεγεν εἶναι· καὶ
αὐτὸ δὲ τὸ σταυρῷ παγῆναι φύσιν ἐκείνην τὴν θείαν
καὶ ἀπερίγραπτον φαντασιωδῶς γενέσθαι ὡρίζετο.
Καὶ τὰ μὲν τῶν δύο τούτων αἰρέσεων, τῶν ἀλλήλας
παντάπασιν ἐναντίων, ὡς εἴρηται, τῶν τε Nεστορια-, tqque assimulasse salutis nostræ œconomsiam et
νῶν, φημμὶ, καὶ Μονοφυσιτῶν, ἦς ὁ Ἀλεξανδρεὺς dispensattionem. Itaeue corporalia omnia in pe-
Ἰωάννης, ὁ καὶ Θιλόπονος προθστη ἐς ὕστερον, ἐxὶ ciem phantasia quadam simulata atque lcta ei
τόσον εἰρήσθω.
diina, quæ circumscribi et comprehendi nequit, cruci sixa sit, in qpeciem per phantasiam gestumn
esse statuit. De duabus hisce hæresibas inter se prorsus, sicuti diximus contrariis, Nestorianorum,
inquam, et Monophysitarum, quibus postea Joannes Phdoponus Alexandrinus praiit, hactenus sit
dictum.
ΚESΑΛ. M6r.
Περὶ τοῦ φιιλοσόφου Τωάτνου, τοῦ σuλοπόνου
καὶ Τριθετου.
Λέγεται μέντοι καὶ ταύτης δὴ τῆς αἰρέσεως ertur sane, sectæ istius ducems priuum Seve-
τὸν Σευῆρον πρότερον καθηγήσασθαι , προστῆ- rum fuisse, postea autem Joannem Philoponum
ναι δʼ ἐς ὕστερον τὸν Θιλόπονον· μετὰ δὲ Σευῆρον eam defendisse. Porro autem post Severum hæ-
διαδέξασθαι πρῶτον τὴν αἴρεσιν ταύτην Θεοδό-g resim hanc primum recepisse Τheodosium, qui
σιον τὸν περʼ ἐκείνοις πάππαν Ἀλεξανδρείας γε-
νόμενον, εἶτα καὶ ἄλλους· ἐξ ὧν καὶ οἱ Ἀγνοῆται
λεγόμενοι καὶ οἱ Κοντοβαβδῖται, ἀπό τινος τόπου
κληρωσάμενοι τὸ ἐπώνυμον· οἶ δὴ καὶ Θεοδοσιανοὶ,
ὡς τὸν προερημένον μᾶλλον δεχόμενοι Θεοδόσιον,
ὡνομάσθησαν· ὕστερον δʼ ὑπʼ ἐκείνου παραπεμφθέν-
τες τῷ ἀναθέματι, ὡς τὸ τῆς ἀγνοίας ἀγνοήματι πα-
ραπεπτωκότες. Οἱ μέντοι ἄλλοι, ὡς μὴ τὸν παρʼ
ἐκείνου ἐκτεθέντα περὶ Τριάδος λόγον εἰσδεδεγμένοι,
Κοντοβαβδῖται ἀπὸ τοῦ τόπου ἐκλήθησαν ʼοἱ δὴ ὡς
τὸν Σευῆρον μόνον δεχόμενοι, Σευηρῖται ἐκλήθησαν.
Ἐστι βὲ καὶ ἄλλο Σευηριτῶν σύνταγμα τῶν καὶ Θεο-
δοσιανῶν, οἶ καὶ ἄμφω τούτους προσίεντο· πρὸς δὲ
καὶ Παῦλον τὸν ἐπίκλην Μελανόν. Καὶ τρίτοι δέ εἰσι
τὸν Θεὸν Λόγον τῷ ἐκ Μαρίας ἀνθρώπῳ, ὡσπερ εἴ daæ et affectione. Uaituma nameue Desa Verhum
τις φίλος φίλῳ ἕνωσιν διὰ σχέσεως ποιοῖτο. Καὶ sic homoini ex Maria prognato refert, uti se amicus
λανθάνει μὲν πολλοὺς ἔνωσιν ὀνομάζων Θεοῦ καὶ amico per affectionem unit. Et multos Nestorius,
ἀνθρώπου· τὸ δʼ ἀληθὲς διάστασιν καὶ οὐχ ἕνωσιν unionem Dei et hominis nominans, latenti quadam
σαφέστατα δογματίζει· τὸ γὰρ λέγειιν μὴ οὐσιωδῶς fraude falit: reipsa autem divisionem, non unio-
ἐνωθῆναι τῷ ἀνθρώπῳ τὸν Θεὸν Λόγον, ἄλλὰ κατὰ nem apertissimae docet. Si namquc dicas, non
φιλικήν τινα σχέσιν, οὐχ ἔνωσις ἀκριβὴς, ἀλλὰ δά- substantia ipsa Deum Verbum hovini, sed amica
ζευξις ἀληθής. Ὁθεν τὸν αὐτὸν καὶ ψιλὸν ἄνθρωπον quadam affectione unitum esse, non unio certa,
καὶ ὑψηλὸν ἔλεγεν ὁ Nεστόριιος· ψιλὸν μὲν, ὡς ἐστε- sed disjunctio vera fuerit. Quapropter eumdem
ρημένον τῆς οὐσιώδους τοῦ Θεοῦ ἐνώσεως, ὑψηλὸν et tenuema et sublimemo hominem idem Nestorius
δὲ, ὡς ἐκ πρώτης γενέσεως τετελειωμένον ταῖς ἀρε- dixit: tenuesæ quidem, veluti substantiali Dei
ταῖς. Ἐνθεν τοι καὶ τὴν ὡς ἀληθῶς Θεοτόκον ρὐ unione destitutum; aublimem vero, tanquam a
Θεοτόκονὁ ἀλιτήριος κατωνόμαζεν, ἀλλὰ Χριστοτόκον prima nativitate virtutibus pefectum. Proinde
ἐκάλει, ὡς ἄνθρωπον δεῖον δῆθεν καὶ Θεοῦ φίλον γεν- etiam revera Dei Geniticem, non Dei Genitricem
νήσασαν· καὶ ὡς χρίσμα τι λαβόντα παρὰ Θεοῦ, προ-- homo nefatius nominavit, sed Christi Genitricem
φητικὸν ἢ βααιιλικὸν καὶ ἀρχιερατικὸν ἀξίωμα· μὴ
μέντοι γε δὴ καὶ οὐσιωδῶς Θεῷ ὀμιλήσαντα διὰ τῆς
ἐνανθρωπήσεως. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Nεστόριος· ὁ δὲ
ἀτυχέστατοςτὰ κρείττονα Εὐτυχὴς Θεὸν μὲν ὡμολό-
γει τεχθῆναι ἀπὸ τῆς ἀχράντου παρθένου καὶ Θεοτό-
κου, καὶ τοῦτο μόνον ἐτίθετο εὐσεβῶς· πεπλασμένην
ὲ τὴν σάρκα ἐδόξαζε, καὶ ὅαα ἐξῆς. Τὸν γὰρ Θεὸν
αὐτὸν Aόγον τραπέντα ἀτρέπτως, καὶ σάρκα γενό-
μενον, φαντάσαι τὴν οἰκονομίαν· διὸ καὶ πάντα τὰ
σωματικὰ τοῦ Θεοῦ φαντασιώδη ἔλεγεν εἶναι· καὶ
αὐτὸ δὲ τὸ σταυρῷ παγῆναι φύσιν ἐκείνην τὴν θείαν
καὶ ἀπερίγραπτον φαντασιωδῶς γενέσθαι ὡρίζετο.
Καὶ τὰ μὲν τῶν δύο τούτων αἰρέσεων, τῶν ἀλλήλας
παντάπασιν ἐναντίων, ὡς εἴρηται, τῶν τε Nεστορια-, tqque assimulasse salutis nostræ œconomsiam et
νῶν, φημμὶ, καὶ Μονοφυσιτῶν, ἦς ὁ Ἀλεξανδρεὺς dispensattionem. Itaeue corporalia omnia in pe-
Ἰωάννης, ὁ καὶ Θιλόπονος προθστη ἐς ὕστερον, ἐxὶ ciem phantasia quadam simulata atque lcta ei
τόσον εἰρήσθω.
diina, quæ circumscribi et comprehendi nequit, cruci sixa sit, in qpeciem per phantasiam gestumn
esse statuit. De duabus hisce hæresibas inter se prorsus, sicuti diximus contrariis, Nestorianorum,
inquam, et Monophysitarum, quibus postea Joannes Phdoponus Alexandrinus praiit, hactenus sit
dictum.
ΚESΑΛ. M6r.
Περὶ τοῦ φιιλοσόφου Τωάτνου, τοῦ σuλοπόνου
καὶ Τριθετου.
Λέγεται μέντοι καὶ ταύτης δὴ τῆς αἰρέσεως ertur sane, sectæ istius ducems priuum Seve-
τὸν Σευῆρον πρότερον καθηγήσασθαι , προστῆ- rum fuisse, postea autem Joannem Philoponum
ναι δʼ ἐς ὕστερον τὸν Θιλόπονον· μετὰ δὲ Σευῆρον eam defendisse. Porro autem post Severum hæ-
διαδέξασθαι πρῶτον τὴν αἴρεσιν ταύτην Θεοδό-g resim hanc primum recepisse Τheodosium, qui
σιον τὸν περʼ ἐκείνοις πάππαν Ἀλεξανδρείας γε-
νόμενον, εἶτα καὶ ἄλλους· ἐξ ὧν καὶ οἱ Ἀγνοῆται
λεγόμενοι καὶ οἱ Κοντοβαβδῖται, ἀπό τινος τόπου
κληρωσάμενοι τὸ ἐπώνυμον· οἶ δὴ καὶ Θεοδοσιανοὶ,
ὡς τὸν προερημένον μᾶλλον δεχόμενοι Θεοδόσιον,
ὡνομάσθησαν· ὕστερον δʼ ὑπʼ ἐκείνου παραπεμφθέν-
τες τῷ ἀναθέματι, ὡς τὸ τῆς ἀγνοίας ἀγνοήματι πα-
ραπεπτωκότες. Οἱ μέντοι ἄλλοι, ὡς μὴ τὸν παρʼ
ἐκείνου ἐκτεθέντα περὶ Τριάδος λόγον εἰσδεδεγμένοι,
Κοντοβαβδῖται ἀπὸ τοῦ τόπου ἐκλήθησαν ʼοἱ δὴ ὡς
τὸν Σευῆρον μόνον δεχόμενοι, Σευηρῖται ἐκλήθησαν.
Ἐστι βὲ καὶ ἄλλο Σευηριτῶν σύνταγμα τῶν καὶ Θεο-
δοσιανῶν, οἶ καὶ ἄμφω τούτους προσίεντο· πρὸς δὲ
καὶ Παῦλον τὸν ἐπίκλην Μελανόν. Καὶ τρίτοι δέ εἰσι