PG 147, col. 468
_ λαιολόγου, διὰ τὸ τὸν νέον βασιλέα Ἰωάννην παρορα-
θῆναι, καὶ μὴ πρᾶξαι αὐτὸν βασιλέα ὡς ἡ τῶν ὅρκων
εἶχεν ὑπόσχεσις.
ΕἶταιΝικηφόρος ὁ πρώην Ἐφέσου τὸν θρόνον λαμ-
δάνει, καί ἱερατεύσας ἔτος α’, τελευτᾷ. ’
’Δλούσης δὲ τῆς Κωνσταντινουπόλεως πάλιν ἆρ-
χεται Ἀρσένιος ὁ ἱερὸς ἔτη β’. Τελευτήσαντος δὲ
παιδὸς Ἰωάννου πάλιν διοχλεῖται, βασιλεὺς Μιχαὴλ
γίνεται καὶ ἐξωρίσθη ἐν Προικοννήσῳ, κάκεῖ τελευτᾷ.
Οὗτος δεύτερον στέιρει τὸν Παλαιολόγον Μιχαὴλ. εν
Νικαία πρότερον, καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει τὺ δεύ-
τερον. Ἑάλω ἡ πόλις παρὰ Ῥωμαίων ετει ,ςψξεκ
Ἰουλίου κε’, ἡμέρα Δευτέρᾳ, τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς
βασιλείας Μιχαὴλ τοῦ Παλαιολόγου.
Ἰωσὴφ ὁ Γαλησξου ήγού μενος, πρότερον adaptng
τοῦ βασιλέως Ἰωάννου ὑπάρχων, καὶ γυναικὶ ὁμιο
λήσας ἔτη η’, καὶ διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν Λατίνων Ex-
δάλλεται παρά τοῦ βασιλέως Μιχαὴλ.
Ἰωάννης διάκονος καὶ χαρτοφύλαξ τῆς Μεγάλης
Ἐκκλησιας ὁ Βέκκος, ἐτη η’. Οὗτος μετά τῶν Λατε-
νων ἐποίησε τὴν ἕνωσιν ἐπὶ τοῦ βασιλέως Μιχαὴλ
τοῦ Παλαιολόγου, καὶ καταϐληθεὶς παρά τοῦ εὐσε-
ϐεστάτου βασιλέως ’Δνδρονίκου τοῦ Παλαιολὸγου
ὑπερορίζεται ⁸ καὶ ἀνάγεται
Ὀ ὁμολογητὴς Ἰωσὴφ τὸ δεύτερον μῆνας δ’. ϐα
νόντος δὲ,
Γρηγὸριος ὁ Κύπριος αναγνώστης καὶ stemmata.
στολάριος ἀνάγεται, καὶ ἱεράτευσε ἔτη ς’. Διά τινα
σκάνδαλα τοῦ τόμου αὐτοῦ ὃν κατά τοῦ Βέκκου ἐγρα-
ψεν οἰκονομικῶς ἐξάγεται.
Καὶ ἀνάγεται Ἀθανάσιος ὲκ Μακεδονίας, καὶ σφο-
δρέτερον τῶν πραγμάτων ἁπτόμενος παρά τοῦ λαοῦ
ἐκϐάλλεται, δ’ ἔτη ἱερατεύσας ἐπὶ τοῦ [Ἂνδρτινξκου]
βασιλέως.
Ἰωάννης μοναχὸς καὶ πρεσϐύτερος, ἡγούμενος
τῆς Παμμακαρίστης καὶ πνευματικὸς τοῦ βασιλέως
ὁ ἀπὸ Σωζοπόλεως πρότερον Κοσμάς ὀνομαζόμενος.
εἰρηνικώτατος καὶ πραότατος καὶ ὅλος [τοῦ Θεοῦι
ἄνθρωπος ἐτη θ’. Ka‘t παραιτησάμενος ἐπὶ τοῦ αὐ-
τοῦ βασιλέως κατεϐλήοη, καὶ ἀνάγεται πάλιν ὁ
Ἀθανάσιος. η
’ἰστέον ὅτι ἀπὸ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀνδρέου
εἰσὶν ἐπίσκοποι . . . . Βυζαντίου μέχρι τοῦ μεγάλου
Κωνσταντὶνου δι’, ἀπὸ δὲ τοῦ μεγάλου Κωνδταντί-
νου, ἦτοι ἀπὸ τοῦ ἑν ἁγίοις Μητροφάνους μέχρι τοῦ
εἰρηνικωτάτου καὶ πράου Ἰωάίνου ρια’, καξρμρ
ἀπὸ τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου μέχρι τοῦ αὐτοῦ Ἰωάν-
νου πατριάρχαι ρλ’, ἕτει ,ςωκ
θῆναι, καὶ μὴ πρᾶξαι αὐτὸν βασιλέα ὡς ἡ τῶν ὅρκων
εἶχεν ὑπόσχεσις.
ΕἶταιΝικηφόρος ὁ πρώην Ἐφέσου τὸν θρόνον λαμ-
δάνει, καί ἱερατεύσας ἔτος α’, τελευτᾷ. ’
’Δλούσης δὲ τῆς Κωνσταντινουπόλεως πάλιν ἆρ-
χεται Ἀρσένιος ὁ ἱερὸς ἔτη β’. Τελευτήσαντος δὲ
παιδὸς Ἰωάννου πάλιν διοχλεῖται, βασιλεὺς Μιχαὴλ
γίνεται καὶ ἐξωρίσθη ἐν Προικοννήσῳ, κάκεῖ τελευτᾷ.
Οὗτος δεύτερον στέιρει τὸν Παλαιολόγον Μιχαὴλ. εν
Νικαία πρότερον, καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει τὺ δεύ-
τερον. Ἑάλω ἡ πόλις παρὰ Ῥωμαίων ετει ,ςψξεκ
Ἰουλίου κε’, ἡμέρα Δευτέρᾳ, τῷ δευτέρῳ ἔτει τῆς
βασιλείας Μιχαὴλ τοῦ Παλαιολόγου.
Ἰωσὴφ ὁ Γαλησξου ήγού μενος, πρότερον adaptng
τοῦ βασιλέως Ἰωάννου ὑπάρχων, καὶ γυναικὶ ὁμιο
λήσας ἔτη η’, καὶ διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν Λατίνων Ex-
δάλλεται παρά τοῦ βασιλέως Μιχαὴλ.
Ἰωάννης διάκονος καὶ χαρτοφύλαξ τῆς Μεγάλης
Ἐκκλησιας ὁ Βέκκος, ἐτη η’. Οὗτος μετά τῶν Λατε-
νων ἐποίησε τὴν ἕνωσιν ἐπὶ τοῦ βασιλέως Μιχαὴλ
τοῦ Παλαιολόγου, καὶ καταϐληθεὶς παρά τοῦ εὐσε-
ϐεστάτου βασιλέως ’Δνδρονίκου τοῦ Παλαιολὸγου
ὑπερορίζεται ⁸ καὶ ἀνάγεται
Ὀ ὁμολογητὴς Ἰωσὴφ τὸ δεύτερον μῆνας δ’. ϐα
νόντος δὲ,
Γρηγὸριος ὁ Κύπριος αναγνώστης καὶ stemmata.
στολάριος ἀνάγεται, καὶ ἱεράτευσε ἔτη ς’. Διά τινα
σκάνδαλα τοῦ τόμου αὐτοῦ ὃν κατά τοῦ Βέκκου ἐγρα-
ψεν οἰκονομικῶς ἐξάγεται.
Καὶ ἀνάγεται Ἀθανάσιος ὲκ Μακεδονίας, καὶ σφο-
δρέτερον τῶν πραγμάτων ἁπτόμενος παρά τοῦ λαοῦ
ἐκϐάλλεται, δ’ ἔτη ἱερατεύσας ἐπὶ τοῦ [Ἂνδρτινξκου]
βασιλέως.
Ἰωάννης μοναχὸς καὶ πρεσϐύτερος, ἡγούμενος
τῆς Παμμακαρίστης καὶ πνευματικὸς τοῦ βασιλέως
ὁ ἀπὸ Σωζοπόλεως πρότερον Κοσμάς ὀνομαζόμενος.
εἰρηνικώτατος καὶ πραότατος καὶ ὅλος [τοῦ Θεοῦι
ἄνθρωπος ἐτη θ’. Ka‘t παραιτησάμενος ἐπὶ τοῦ αὐ-
τοῦ βασιλέως κατεϐλήοη, καὶ ἀνάγεται πάλιν ὁ
Ἀθανάσιος. η
’ἰστέον ὅτι ἀπὸ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀνδρέου
εἰσὶν ἐπίσκοποι . . . . Βυζαντίου μέχρι τοῦ μεγάλου
Κωνσταντὶνου δι’, ἀπὸ δὲ τοῦ μεγάλου Κωνδταντί-
νου, ἦτοι ἀπὸ τοῦ ἑν ἁγίοις Μητροφάνους μέχρι τοῦ
εἰρηνικωτάτου καὶ πράου Ἰωάίνου ρια’, καξρμρ
ἀπὸ τοῦ ἀποστόλου Ἀνδρέου μέχρι τοῦ αὐτοῦ Ἰωάν-
νου πατριάρχαι ρλ’, ἕτει ,ςωκ