PG 148, col. 1337
δ’ οῦν. θ Ταῦτα δ’ αὐτοῦ διεξιόντος, κῦμα καὶ σάλον
εἶχε τὸ ἦθος αὑτοῦ ο καὶ ἐνέκειτο μάλα σφοδρῶς, ὲκ
τοῦ μείζονος ἀπαιτῶν , ὁπότερον ἂν ὲλοίμην αὐτὸς
δυοῖν ὄντοιν πραγμάτοιν, ἀντιθέσεως καὶ συγκαταθέσ-
σεως.
tum multo magis instabat, α me quzerens, utrum e duobus eligerem; num scilicet contradicerem, an
vero assentirer.
H’. ’Υπολαῦὼν γοῦν ἐγὼ πρὸς δύο τὴν παροιμίαν,
ι Μηδέ τὸν Ἡρακλέα διδοῦσαν ἀκούω τδ δύνασθαι
πρὶς ἀντίπαλον ἔφασκον μάχην. Ἐγὼ δὲ καὶ μόνος
ὣν ἐνταυθοῖ, καὶ δέσμιος, καὶ μηδὲ βραχὺ τὸ θαρρεῖν
ἔχων ἐκ τοῦ καιροῦ, πρὸς δύο τὸν ἀγῶνα ποιεῖσθαι
ἀναγκαζόμενος, τεθαῤῥηκυίας ὁπλίσαντας ἐν ταυτῷ
καὶ γλώττας καὶ γνώμας. ὲν ἁμα ρτύρῳ σταδίῳτά κατά
βοῦὶησιν [Ρ. 666] ἅπαντα λέγειν ἀφόϐως ἐχούσας καὶ
ἀποφαίνεσθαι, καὶ διαῦάλλειν πρὸς ἀπόντας ἀπιόν τας,
μήτ’ ἐμοῦ παρόντος, μήτ’ οὗδενκ ἑτέρου τοῦ τὴν
ἀλήθειαν ἀντ’ ἐμοῦ μαρτυρήσοντας, ἑν στενῷ κομιδῇ
τὴν τῆς ἀμηχανίας ὁρῶ μοι περίστασιν ἑστηκυῖαν.
Ὀντος γάρ ἑκατέρου κομιδῇ φορτικοῦ , τοῦ τε σιγῇ
τάς τῆς νῦν ἀκοῆς ἐνεγκεῖν τρικυμίας καὶ τοῦ παρα-
χρῆμα τοὺς τῆς ἀτοπίας ἐλέγχους κομίζειν ὑμῖν,
οὓς τάμὰ διαϐάλλειν οὐδὲν τῶν ἁπάντων ἐπὶ τῆς
ἐρημίας ταύτης κωλύσει, δύσεργός μοι καὶ μάλα
δυσέμϐολος ἡ ἐπιχείρησις πρὸς ἑκάτερον ἀναφαίνε-
ται. Ἀναιμάκτου γάρ οὔσης τῆς μάχης, καὶ τῶν
λογικῶν ξιφῶν καὶ τραυμάτων τάς ἀπερείσεις τῆς
ἀσωμάτου ψυχῆς δεχομένης, ¹εὐδιάϐολα μὲν διὰ τὸ
ἀφανὲς φανεῖται τά τροπαῖα, ἀγχίστροφος ’δ’ ἠ τῆς
γλώττης διάθεσις, πρὸς την τῆς γνώμης αἴρεσιν
καπηλεύουσα τὴν γνώμην τῆς κρίσεως. Ἔπειτα οὐδ’
ἔχω πῶς ὀνομάσω τὴν παράταξιν ἐγὼ τοῦ τοιούτου
πολέμου. Οὔτε γᾶρ μονομαχία τίς ἐστι, δύο καθ’ὲνὸς
ὁπλιζομένων γλωσσῶν δ οὔτε μὴν στρατευομένων καὶ
βλεπόντων ἔξωθεν ἔστηκε πλῆθος, ἶν’ ἐμφανὲς ᾖτῶν
ἀγωνιζομένων τὺ στάδιον, ὥσπερ οἷον πολεμικαὶ m-
ριτρέχουσι καῖ περιηχοῦσι σάλπιγγες, τά παρακλη-
τικά συγκροτοῦσαι τῶν ἰν ὑπαίθροις πολέμων · ὡς
ἀναγκάζεσθαί με λοιπὸν ἀμφίστομον τὸ τῆς ἡμετέ·
ρας τιθέναι φάλαγγος πρόσωπον τήμερον · ἶν’ οὑτωσὶ
πρὸς ἑκατέρας τάς γλώττας ἐφικνῆται πως καὶ τὰ
D
ἡμέτερα, νῦν μὲν ἀθλοθέτην καὶ δικαστὴν ἀδέκαστον
ἔχοντα τὸν ἀκοίμητον ὀφθαλμὸν τοῦ Θεοῦ, ὑπὲρ οῦ
τοὺς ἄθλους ἀνύω τούτους· ὕστερον δὲ, καὶ τῶν ὅσοι
μὴ πάρεισι νῦν οὐκ ὀλίγους · παραπομποίς χρησάμε-
νον τοίς ἡμετέροις γράμμασιν, εἰ χρόνον ἡμῖν παρά-
σχοι Θεὸς βραχείας μέν τινος ζωῆς, ἐλευθέρας
δ’ οὖν. »
erant, ad quorum me tribunal deducent libri; quas, si mihi brevis quidem, at libera: tempus vita
Deus prwbuerit, conscribam. ι
Θ’. ι Τὸ μὲν οὖν τά ζητούμενα ὼς ὁμολογούμενα
τίθεσθαι, πολλὴν, ι ἔφην, ι ἀμαθίαν τοῦ δρῶντος
κατηγορεί, καὶ ἃμα πολύν τε ὀφλισκαίνει τὸν τῆς
αἰσχύνης ἔλεγχον καὶ μεσημϐρινῆς ἀκεῖνοῖ περιεμ-
νέστερον. Ἠλίου γάρ τὴν μὶν οὐσίαν αὐτῷ οὐρανίῳ
εἶχε τὸ ἦθος αὑτοῦ ο καὶ ἐνέκειτο μάλα σφοδρῶς, ὲκ
τοῦ μείζονος ἀπαιτῶν , ὁπότερον ἂν ὲλοίμην αὐτὸς
δυοῖν ὄντοιν πραγμάτοιν, ἀντιθέσεως καὶ συγκαταθέσ-
σεως.
tum multo magis instabat, α me quzerens, utrum e duobus eligerem; num scilicet contradicerem, an
vero assentirer.
H’. ’Υπολαῦὼν γοῦν ἐγὼ πρὸς δύο τὴν παροιμίαν,
ι Μηδέ τὸν Ἡρακλέα διδοῦσαν ἀκούω τδ δύνασθαι
πρὶς ἀντίπαλον ἔφασκον μάχην. Ἐγὼ δὲ καὶ μόνος
ὣν ἐνταυθοῖ, καὶ δέσμιος, καὶ μηδὲ βραχὺ τὸ θαρρεῖν
ἔχων ἐκ τοῦ καιροῦ, πρὸς δύο τὸν ἀγῶνα ποιεῖσθαι
ἀναγκαζόμενος, τεθαῤῥηκυίας ὁπλίσαντας ἐν ταυτῷ
καὶ γλώττας καὶ γνώμας. ὲν ἁμα ρτύρῳ σταδίῳτά κατά
βοῦὶησιν [Ρ. 666] ἅπαντα λέγειν ἀφόϐως ἐχούσας καὶ
ἀποφαίνεσθαι, καὶ διαῦάλλειν πρὸς ἀπόντας ἀπιόν τας,
μήτ’ ἐμοῦ παρόντος, μήτ’ οὗδενκ ἑτέρου τοῦ τὴν
ἀλήθειαν ἀντ’ ἐμοῦ μαρτυρήσοντας, ἑν στενῷ κομιδῇ
τὴν τῆς ἀμηχανίας ὁρῶ μοι περίστασιν ἑστηκυῖαν.
Ὀντος γάρ ἑκατέρου κομιδῇ φορτικοῦ , τοῦ τε σιγῇ
τάς τῆς νῦν ἀκοῆς ἐνεγκεῖν τρικυμίας καὶ τοῦ παρα-
χρῆμα τοὺς τῆς ἀτοπίας ἐλέγχους κομίζειν ὑμῖν,
οὓς τάμὰ διαϐάλλειν οὐδὲν τῶν ἁπάντων ἐπὶ τῆς
ἐρημίας ταύτης κωλύσει, δύσεργός μοι καὶ μάλα
δυσέμϐολος ἡ ἐπιχείρησις πρὸς ἑκάτερον ἀναφαίνε-
ται. Ἀναιμάκτου γάρ οὔσης τῆς μάχης, καὶ τῶν
λογικῶν ξιφῶν καὶ τραυμάτων τάς ἀπερείσεις τῆς
ἀσωμάτου ψυχῆς δεχομένης, ¹εὐδιάϐολα μὲν διὰ τὸ
ἀφανὲς φανεῖται τά τροπαῖα, ἀγχίστροφος ’δ’ ἠ τῆς
γλώττης διάθεσις, πρὸς την τῆς γνώμης αἴρεσιν
καπηλεύουσα τὴν γνώμην τῆς κρίσεως. Ἔπειτα οὐδ’
ἔχω πῶς ὀνομάσω τὴν παράταξιν ἐγὼ τοῦ τοιούτου
πολέμου. Οὔτε γᾶρ μονομαχία τίς ἐστι, δύο καθ’ὲνὸς
ὁπλιζομένων γλωσσῶν δ οὔτε μὴν στρατευομένων καὶ
βλεπόντων ἔξωθεν ἔστηκε πλῆθος, ἶν’ ἐμφανὲς ᾖτῶν
ἀγωνιζομένων τὺ στάδιον, ὥσπερ οἷον πολεμικαὶ m-
ριτρέχουσι καῖ περιηχοῦσι σάλπιγγες, τά παρακλη-
τικά συγκροτοῦσαι τῶν ἰν ὑπαίθροις πολέμων · ὡς
ἀναγκάζεσθαί με λοιπὸν ἀμφίστομον τὸ τῆς ἡμετέ·
ρας τιθέναι φάλαγγος πρόσωπον τήμερον · ἶν’ οὑτωσὶ
πρὸς ἑκατέρας τάς γλώττας ἐφικνῆται πως καὶ τὰ
D
ἡμέτερα, νῦν μὲν ἀθλοθέτην καὶ δικαστὴν ἀδέκαστον
ἔχοντα τὸν ἀκοίμητον ὀφθαλμὸν τοῦ Θεοῦ, ὑπὲρ οῦ
τοὺς ἄθλους ἀνύω τούτους· ὕστερον δὲ, καὶ τῶν ὅσοι
μὴ πάρεισι νῦν οὐκ ὀλίγους · παραπομποίς χρησάμε-
νον τοίς ἡμετέροις γράμμασιν, εἰ χρόνον ἡμῖν παρά-
σχοι Θεὸς βραχείας μέν τινος ζωῆς, ἐλευθέρας
δ’ οὖν. »
erant, ad quorum me tribunal deducent libri; quas, si mihi brevis quidem, at libera: tempus vita
Deus prwbuerit, conscribam. ι
Θ’. ι Τὸ μὲν οὖν τά ζητούμενα ὼς ὁμολογούμενα
τίθεσθαι, πολλὴν, ι ἔφην, ι ἀμαθίαν τοῦ δρῶντος
κατηγορεί, καὶ ἃμα πολύν τε ὀφλισκαίνει τὸν τῆς
αἰσχύνης ἔλεγχον καὶ μεσημϐρινῆς ἀκεῖνοῖ περιεμ-
νέστερον. Ἠλίου γάρ τὴν μὶν οὐσίαν αὐτῷ οὐρανίῳ