PG 150, col. 1227
autem bon in ævo futuro, sunt mysteria evange-
licæ vitæ, his quos spiritus visione diguatur, et his
ad mensuram, quasi in pignoris parte, data et
prævisa. Sed quemadmodum si quis tunc Judæorum,
non cum gratiarum actione audiens prophetas pro-
fantes Verhum et Spiritum Dci æternaque ac sem-
piterna, aures cohibuisset, audire visus voces pie-
ttati vetitas, et voci a piis admissæ contrarias, voci
nempe dicenti : « Dominus Deus tuus Dominus
uuus est ⁴⁶ » idem forsan et nunc ei accideret qui
non rum pietate audiret nota solis virtute mundis
mysteria Spiritus. Et sicut adhuc prædictionum
illarum exitus consona evidentiæ manifestavit an-
tiqua mysteria, et credimuus nuac in Patrem et
rilium et Spiritum sanctun, divimitatem personis
trinam, unam et simplicem naturam incompostam,
inereatam, invisibilem, incomprehensibilem; ita
et fusri sæculi mysteria, in propriis temporibus
nanifestata, per inelabilem unius Dei intribus per-
sonis peNectis revelationem, consona omni evi-
dentiæ ostendetur. Oportet tamen id etiam atten-
dere: ut, quamuuvis novissime terminis terræ reve-
lata sit divinarum personarums Τrinitas rtione Uni-
tatis minime destructa,prophetis tamen illis etiam
ante rerum eventum penfecte cognoscebatur iisdem-
que credentbus jam tunc acceptissimum ert, eodem
mmodo etiam nunc scimsus et conlltemur sermuuones
ave aperte prædicatos mystice dignis in spiritu præ-
monstratos : nlii quidem experientia edocti, qui-
tuque rcrum possessioni hominumque gloriæ et
fæds cnrpors voluptatibus ad amplectendam evan-
gelcam vitam non soluin renuntiaverunt, sed etiam
hAnc abrenuntationem obedientia coætaneis Christi
conlirmuuaveruut, mbut enim et Deo per quietem sine
sollicitudue vacantes, et jugi oratione supra se
ascendentes,et conjuncti Deo per mysticam et inin-
tellgiblem cum eo unionem, quæ sunt supra
mentem docti snnt; alii vero imtiati sunt sua
erga hos veneratione, fide ac dilectionc. Sic igitur
et nos, audientes magnum Dionysium in secunda
ad Caium epistola dicentem: « Deiicum Dei donum
esse dvinitatem et deitatis principium, et bani
fontem, et dantem hanc gratiam diguis Deum supra
hanc divintatem esse credimus. » Multiplicitatem
enim Deus non patitur, nec duas sic aliquis dicit
dritates. At hanc deificam Dei gratiam divus
Maximus de Melchisedech scribens increatam esse
demonstrat, et semper proceders a semper exsi-
stente Deo; et alibi sæpe lumen illud vocat « lucem
ingenitam substantialemque, ct dignis, quando facti
sunt digni, manilestatam, sed non tunc factam, ct
Iucem ineffabilis gloriæ, et angelorum munditiam. s
Magnus autem Macarius illud nuncupat « incor-
puralium escam, et gloriam naturæ divinæ, et fo-
tuti sæculi pulchritudinem, ignem divimum ac su-
pencœlestem, lumen ineffabile et intellectuale, ar-
rham Spiritus sancti, lætiicum sanctitatis oleum. »
ss Murc. X, 19.
licæ vitæ, his quos spiritus visione diguatur, et his
ad mensuram, quasi in pignoris parte, data et
prævisa. Sed quemadmodum si quis tunc Judæorum,
non cum gratiarum actione audiens prophetas pro-
fantes Verhum et Spiritum Dci æternaque ac sem-
piterna, aures cohibuisset, audire visus voces pie-
ttati vetitas, et voci a piis admissæ contrarias, voci
nempe dicenti : « Dominus Deus tuus Dominus
uuus est ⁴⁶ » idem forsan et nunc ei accideret qui
non rum pietate audiret nota solis virtute mundis
mysteria Spiritus. Et sicut adhuc prædictionum
illarum exitus consona evidentiæ manifestavit an-
tiqua mysteria, et credimuus nuac in Patrem et
rilium et Spiritum sanctun, divimitatem personis
trinam, unam et simplicem naturam incompostam,
inereatam, invisibilem, incomprehensibilem; ita
et fusri sæculi mysteria, in propriis temporibus
nanifestata, per inelabilem unius Dei intribus per-
sonis peNectis revelationem, consona omni evi-
dentiæ ostendetur. Oportet tamen id etiam atten-
dere: ut, quamuuvis novissime terminis terræ reve-
lata sit divinarum personarums Τrinitas rtione Uni-
tatis minime destructa,prophetis tamen illis etiam
ante rerum eventum penfecte cognoscebatur iisdem-
que credentbus jam tunc acceptissimum ert, eodem
mmodo etiam nunc scimsus et conlltemur sermuuones
ave aperte prædicatos mystice dignis in spiritu præ-
monstratos : nlii quidem experientia edocti, qui-
tuque rcrum possessioni hominumque gloriæ et
fæds cnrpors voluptatibus ad amplectendam evan-
gelcam vitam non soluin renuntiaverunt, sed etiam
hAnc abrenuntationem obedientia coætaneis Christi
conlirmuuaveruut, mbut enim et Deo per quietem sine
sollicitudue vacantes, et jugi oratione supra se
ascendentes,et conjuncti Deo per mysticam et inin-
tellgiblem cum eo unionem, quæ sunt supra
mentem docti snnt; alii vero imtiati sunt sua
erga hos veneratione, fide ac dilectionc. Sic igitur
et nos, audientes magnum Dionysium in secunda
ad Caium epistola dicentem: « Deiicum Dei donum
esse dvinitatem et deitatis principium, et bani
fontem, et dantem hanc gratiam diguis Deum supra
hanc divintatem esse credimus. » Multiplicitatem
enim Deus non patitur, nec duas sic aliquis dicit
dritates. At hanc deificam Dei gratiam divus
Maximus de Melchisedech scribens increatam esse
demonstrat, et semper proceders a semper exsi-
stente Deo; et alibi sæpe lumen illud vocat « lucem
ingenitam substantialemque, ct dignis, quando facti
sunt digni, manilestatam, sed non tunc factam, ct
Iucem ineffabilis gloriæ, et angelorum munditiam. s
Magnus autem Macarius illud nuncupat « incor-
puralium escam, et gloriam naturæ divinæ, et fo-
tuti sæculi pulchritudinem, ignem divimum ac su-
pencœlestem, lumen ineffabile et intellectuale, ar-
rham Spiritus sancti, lætiicum sanctitatis oleum. »
ss Murc. X, 19.