PG 150, col. 373
τε, τοῦ πονηροῦ διδάσκουσι μῖσος ὅσον ἐν ἡμῖν εἶναιδεῖ,
καὶ ὅπως ἀνάγκη αὐτὴν ἐκτρέπεσθαι, τὸν μέλλοντα
Χριστιανὸν ἀληθινὸν εῖναι⁸ καὶ εἴτι ἄλλο τοιοῦτον ἐν
τοῖς μυστηρίοις, ἄλλην ἂν ἔχει τὴν σημασίαν. Τὰ δὲ
ὲν τῇ τελετῇ τῶν δώρων γινόμενα είς τὴν τοῦ Σω-
τῆρος οἰκονομίαν ἀναφέρεται πάντα· ἵνα ἡμῖν ἡ
αὐτῆς θεωρία τρὸ τῶν ὀφθαλμῶν οὖσα, τὰς ψυχάς
erasin. καὶ οὕτως ἐπιτήδειοι γινώμεθα πρδῖ τὴν
ὑποδῖχὴν τςὶν ἱερῶν δώρων. Καθάπερ γὰρ τότε τὴν
οἰιεοιρένῃν. ἀνέστησεν, οὕτως ἀεὶ θεωρουμένη καλ-
λίω τοῖς θεωροῦσιν αὐτὴν, καὶ θειωτέραν ἐργάζεται
τὴν ψυχήν · μᾶλλον δὲ οὐδὲ τότε ἂν ὠφέλησεν οὐδὲν,
μὴ θεωρηθεῖσα, μὴ πιστευθεῖσα · καὶ τούτου χάριν
ἐκηρύχθη. καί πρὸς τὸ πιστευθῆναι μυρία ὁ Θεος
ἐμηχαιὴςατο ⁶ ὡς οὗ δυναμένην τὰ ἐαντῆς ποιεῖν,
καὶ σώζειν ἀνθρώπους, ,εί γενομένη τοὺς σώζεσθαι
μέλλοντας ὑπ’ αὐτῆς ἐλάνθανεν. Ἀλλὰ τότε μὲν κη·
ρυττομένη, τὴν περὶ Χριστὸν αίῦιῖ), καὶ τὴν πίστιν,
καὶ τὴν ἀγάπην, ἐν ταῖς τῶν άγνιυσσόντων ψυχαῖς,
μὴ οὔσας ἐδημιούργει ⁸ νῦν δὲ ὑπὸ τῶν ᾕῧη πεπι-
στευκότων, φιλοπόνως θειι)ρου;ἑνη, τὰ μακάρια
ταῦτα πάθη οἰκ ἐντίθησι μὶν αὐτῆς ⁸ ἐγκείμενα δὲ
συνεηρεῖ, καί ἀνακαινίζει, καὶ αὔξει ' καὶ βεϐαιοτέ-
ρους μὲν περὶ τὴν πίστιν, θερμοτέρους δέ περὶ τὴν
εὐλάϐειαν καὶ τὴν ἀγάπην αὐτοὺς ἐργάζετςι. ⁸’Λ γὰρ
μὴ ὄντα γενέσθαι ἐποίησε, πολλῷ ῥᾷον φυλάξαι, καὶ
συντηρῆσαι, καὶ ἀνανεῶσαι δύναιτ’ ἄν · ἀλλὰ ταῦτά
ἐστι, μεθ’ ὧν ἀνάγκη προσιέναι τοῖς ἱεροῖς, καὶ
ὧν χωρὶς καὶτὸ βλέπειν ἐκεῖ παντελῶς ἀνόσιον,
εὐλάϐεια, πίστις, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν πολὺ τὸ
θερμὸν ἔχουσα. Διὰ τοῦτο ἐχρῆν τὴν ταῦτα ἡμῖν ἐν·
θεῖναι δυναμένην θεωρίαν ἐν τῇ συντάξει τῆς ls-
ρουργίας σημαίνεσθαι, ἵνα μὴ τῷ νῷ λογιζώμεθα
μόνον, ἀλλὰ βλέπωμεν τρόπον δὴ τινα τὴν πολλὴν
τοῦ πλουσόυ πενίαν, τὴν ἐπιδημίαν τοῦ πάντα τό·
πον κατέχοντος. τὰ ὀνείδη τοῦ εὐλογη μένου, τὰ πάθη
τοῦ ἀπαθοῦς, ὅσον μισηθεὶς, ὅσον ἠγάπησεν · ἡλίκος
ὣν, ὅσον ἐταπείνωσεν ἑαυτόν· καὶ τί παθὼν καὶ
τί δράσας, ταύτην ἡτοίμασεν ἐνώπιον ἡμῶν τὴν
τράπεζαν· καὶ οὕτω θαυμάσαντες τὴν καινότητι
τῆς σωτηρίας, ἐκπλαγέντες τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρ-
μῶν, αῖδεσθῶμεν τὸν οὕτως ἐλεήσαντα, τὸν οὓτω
σώσαντα ⁸ καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ τὰς ψυχάς, καὶ
παραθώμεθα τὴν ζωὴν, καὶ φλέξωμεν τάς καρδίας
τῷ πυρῖ τῆς ἀγάπης αὑτοῦ· καὶ τοιοῦτοι γενόμε-
νοι, τῷ πυρὶ τῶν μυστηρίων ὁμιλήσωμεν ἀσφαλῶς
καὶ οἰκείως. Οὐ γάρ άρκεῖ προς τὸ τοιούτους γενέ-
σθᾶι τότε, τὸ μαθεῖν ποτε τὰ Χριστοῦ, καὶ εἰδότας
εἶναι· ἀλλ’ ἀνάγκη καὶ τηνικαῦτα, τον ὀφθαλμδν
τῆς διανοίας ἐχειν ἐκεῖ, καὶ θεωρεῖν αὐτὰ, ἐνεργείᾳ
«in: λογισμὸν ἕτερον ἐκϐαλόντας · εῖγε μέλλοιμεν
πρὸς τον ἀγιασμδν ἐκεῖνον ἐπιτηδείαν ἤνπερ ἔφην
ἐργάσασθαι τὴν ψυχήν. El γὰρ τὸν μὲν λόγον ἕχο-
μεν τῆς εὐσεϐείας, ὥστ’¹ ἐρωτηθέντες αὐτὸν ὑγειῶς
ἂν ἀποκριθῆναι, ἐπειδάν δὲ μυεῖσθαι δέῃ, μὴ θεω-
' ρῶμεν ἅπαντα καλῶς, άλλά τὸν νοῦν ἄλλοις προσ-
καὶ ὅπως ἀνάγκη αὐτὴν ἐκτρέπεσθαι, τὸν μέλλοντα
Χριστιανὸν ἀληθινὸν εῖναι⁸ καὶ εἴτι ἄλλο τοιοῦτον ἐν
τοῖς μυστηρίοις, ἄλλην ἂν ἔχει τὴν σημασίαν. Τὰ δὲ
ὲν τῇ τελετῇ τῶν δώρων γινόμενα είς τὴν τοῦ Σω-
τῆρος οἰκονομίαν ἀναφέρεται πάντα· ἵνα ἡμῖν ἡ
αὐτῆς θεωρία τρὸ τῶν ὀφθαλμῶν οὖσα, τὰς ψυχάς
erasin. καὶ οὕτως ἐπιτήδειοι γινώμεθα πρδῖ τὴν
ὑποδῖχὴν τςὶν ἱερῶν δώρων. Καθάπερ γὰρ τότε τὴν
οἰιεοιρένῃν. ἀνέστησεν, οὕτως ἀεὶ θεωρουμένη καλ-
λίω τοῖς θεωροῦσιν αὐτὴν, καὶ θειωτέραν ἐργάζεται
τὴν ψυχήν · μᾶλλον δὲ οὐδὲ τότε ἂν ὠφέλησεν οὐδὲν,
μὴ θεωρηθεῖσα, μὴ πιστευθεῖσα · καὶ τούτου χάριν
ἐκηρύχθη. καί πρὸς τὸ πιστευθῆναι μυρία ὁ Θεος
ἐμηχαιὴςατο ⁶ ὡς οὗ δυναμένην τὰ ἐαντῆς ποιεῖν,
καὶ σώζειν ἀνθρώπους, ,εί γενομένη τοὺς σώζεσθαι
μέλλοντας ὑπ’ αὐτῆς ἐλάνθανεν. Ἀλλὰ τότε μὲν κη·
ρυττομένη, τὴν περὶ Χριστὸν αίῦιῖ), καὶ τὴν πίστιν,
καὶ τὴν ἀγάπην, ἐν ταῖς τῶν άγνιυσσόντων ψυχαῖς,
μὴ οὔσας ἐδημιούργει ⁸ νῦν δὲ ὑπὸ τῶν ᾕῧη πεπι-
στευκότων, φιλοπόνως θειι)ρου;ἑνη, τὰ μακάρια
ταῦτα πάθη οἰκ ἐντίθησι μὶν αὐτῆς ⁸ ἐγκείμενα δὲ
συνεηρεῖ, καί ἀνακαινίζει, καὶ αὔξει ' καὶ βεϐαιοτέ-
ρους μὲν περὶ τὴν πίστιν, θερμοτέρους δέ περὶ τὴν
εὐλάϐειαν καὶ τὴν ἀγάπην αὐτοὺς ἐργάζετςι. ⁸’Λ γὰρ
μὴ ὄντα γενέσθαι ἐποίησε, πολλῷ ῥᾷον φυλάξαι, καὶ
συντηρῆσαι, καὶ ἀνανεῶσαι δύναιτ’ ἄν · ἀλλὰ ταῦτά
ἐστι, μεθ’ ὧν ἀνάγκη προσιέναι τοῖς ἱεροῖς, καὶ
ὧν χωρὶς καὶτὸ βλέπειν ἐκεῖ παντελῶς ἀνόσιον,
εὐλάϐεια, πίστις, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν πολὺ τὸ
θερμὸν ἔχουσα. Διὰ τοῦτο ἐχρῆν τὴν ταῦτα ἡμῖν ἐν·
θεῖναι δυναμένην θεωρίαν ἐν τῇ συντάξει τῆς ls-
ρουργίας σημαίνεσθαι, ἵνα μὴ τῷ νῷ λογιζώμεθα
μόνον, ἀλλὰ βλέπωμεν τρόπον δὴ τινα τὴν πολλὴν
τοῦ πλουσόυ πενίαν, τὴν ἐπιδημίαν τοῦ πάντα τό·
πον κατέχοντος. τὰ ὀνείδη τοῦ εὐλογη μένου, τὰ πάθη
τοῦ ἀπαθοῦς, ὅσον μισηθεὶς, ὅσον ἠγάπησεν · ἡλίκος
ὣν, ὅσον ἐταπείνωσεν ἑαυτόν· καὶ τί παθὼν καὶ
τί δράσας, ταύτην ἡτοίμασεν ἐνώπιον ἡμῶν τὴν
τράπεζαν· καὶ οὕτω θαυμάσαντες τὴν καινότητι
τῆς σωτηρίας, ἐκπλαγέντες τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρ-
μῶν, αῖδεσθῶμεν τὸν οὕτως ἐλεήσαντα, τὸν οὓτω
σώσαντα ⁸ καὶ πιστεύσωμεν αὐτῷ τὰς ψυχάς, καὶ
παραθώμεθα τὴν ζωὴν, καὶ φλέξωμεν τάς καρδίας
τῷ πυρῖ τῆς ἀγάπης αὑτοῦ· καὶ τοιοῦτοι γενόμε-
νοι, τῷ πυρὶ τῶν μυστηρίων ὁμιλήσωμεν ἀσφαλῶς
καὶ οἰκείως. Οὐ γάρ άρκεῖ προς τὸ τοιούτους γενέ-
σθᾶι τότε, τὸ μαθεῖν ποτε τὰ Χριστοῦ, καὶ εἰδότας
εἶναι· ἀλλ’ ἀνάγκη καὶ τηνικαῦτα, τον ὀφθαλμδν
τῆς διανοίας ἐχειν ἐκεῖ, καὶ θεωρεῖν αὐτὰ, ἐνεργείᾳ
«in: λογισμὸν ἕτερον ἐκϐαλόντας · εῖγε μέλλοιμεν
πρὸς τον ἀγιασμδν ἐκεῖνον ἐπιτηδείαν ἤνπερ ἔφην
ἐργάσασθαι τὴν ψυχήν. El γὰρ τὸν μὲν λόγον ἕχο-
μεν τῆς εὐσεϐείας, ὥστ’¹ ἐρωτηθέντες αὐτὸν ὑγειῶς
ἂν ἀποκριθῆναι, ἐπειδάν δὲ μυεῖσθαι δέῃ, μὴ θεω-
' ρῶμεν ἅπαντα καλῶς, άλλά τὸν νοῦν ἄλλοις προσ-