PG 150, col. 430
sant imbcillitais. Dcinde sibi ipsis magis videntur
confidere: et tertie, rem tantam, nempe sacrame-
tum, a re duhia, videlieet humana erstione, volumt
pendere, et quod esortet firmissime eredsse, aά-
cdunt qlenum doitntions. Nesv enim necesse ess
eum qui orat, exrsiudiri, etiaimsi slt virtute aulus.
Hæe autem omnia non est solvere ilhcile: e pri-
mum ab ipsis verhis divi Joaanis, quibus nituntu.
Si enim hoc verbum id potest quod sermo opiex,
Blud consideremσs. c Dixit Daus, Crescite et molti-
plicamini. Quid ergo? Post illum cermsonem nullo
adhuc egemus, et nnllo nobis alio opus esr ad ge-
nerix incroiientur? a etiam matrimonio et con-
junctione, et alia cura opus est, et sine his fieri
non potest ut genus constet et propagetur? Ergo
sicit lMic ad liberorum procreatiosem matrimo-
nlum necessariumh ducimas: et post matrimsaniuu
pro eo ipso rursus oramus, nec videmur ogiheem
sermonem habere despicatai, scieates ipsum qai-
dem esse causam generstionis, sæd soc sodo, per
matrimonium, per natrimaentum, per ais; its
etiiro eredims igsuam esse quod operatur myste-
rintæs, Bomini sellleet verbum, sæd sie per saserde-
tem, per ejus intærpellstienem et oealonem. Non
enim per oria sispliciter eperstor, asque quo--
medocursque, ssd miulta sumt quisi requirstur, siπse
quibus non faciet euæ sua sunt. De raoets auatems
Christi, quis neseit eams eese solams, quiæ peocate-
rum remlssienem in msndum iniroduxerit? Sed il-
lud etiam scirous, quod post msorttemm illac etiams
βe et pesnitentiaæ et cenessione opus est, et sεæ-
cerdotuma oratione, nec pstest hemo saisi a peccs-
tis, nisr hæc puæcesserin. Qaidigitur? mortemne
ilam deqicimus, et eam imppotentiæ eoademnna-
msus, quod osxislmsamsus non suicere quæ ejus
sasust, nisi etiam nostra ipsorum afferamaas? Nequaæ-
quam. Neque ergo mserito accusanadi suas qui orant
us duns perficiantar. Quatdoquidem, næc orationi
eoientes, sibi ipsis conaidunt, sæd Deo, qai se de-
saruam est pellicitus. Costrarius enim possulat
oraiois raio. Moc est enim quod oeutionis cauisaa
est iis qui orast, quod sibi ipsis naon fidant da iis
quæ ppetuntur, sed csodant ae a Deo solm ea insven-
isres. Et hoc clamatis qui orat, dum scipso re-
lieuto as Deums comfugit, quod suam eoademmmnavit
pietentism, et propterea uuisersam Deo permittit.
Mgn est, inquslt, hoc moessmmmn, nequæ senrum viriums,
aad ts indiges, et tibi æiversum committo: et
mamixime gppmndo quæ sunt susper nstpram et omnem
vincuæmt ratsoaema, osamauas, u qqs aant mysteri-
orisma. Τanc eaim seli Deo confidere orantes oma-
nins necesse est. iæc enim ncqmae potuisset homao
rogitare, nisi Dsus doeuisset: nec desiderare, nisi
Mla sossisset: seque esspectasset accipers, nisl qui
ss mendncio est alienns, eam spem dedisset. Quare
nee pro iis quidem orare asass essst aliquais,
isi ipse carte oaendisset, quod ea vult psti et
suppeditare iis qui ea prompte pctunt. Propterea
nec duhis est oratio, uec finem habet inaestuam,
confidere: et tertie, rem tantam, nempe sacrame-
tum, a re duhia, videlieet humana erstione, volumt
pendere, et quod esortet firmissime eredsse, aά-
cdunt qlenum doitntions. Nesv enim necesse ess
eum qui orat, exrsiudiri, etiaimsi slt virtute aulus.
Hæe autem omnia non est solvere ilhcile: e pri-
mum ab ipsis verhis divi Joaanis, quibus nituntu.
Si enim hoc verbum id potest quod sermo opiex,
Blud consideremσs. c Dixit Daus, Crescite et molti-
plicamini. Quid ergo? Post illum cermsonem nullo
adhuc egemus, et nnllo nobis alio opus esr ad ge-
nerix incroiientur? a etiam matrimonio et con-
junctione, et alia cura opus est, et sine his fieri
non potest ut genus constet et propagetur? Ergo
sicit lMic ad liberorum procreatiosem matrimo-
nlum necessariumh ducimas: et post matrimsaniuu
pro eo ipso rursus oramus, nec videmur ogiheem
sermonem habere despicatai, scieates ipsum qai-
dem esse causam generstionis, sæd soc sodo, per
matrimonium, per natrimaentum, per ais; its
etiiro eredims igsuam esse quod operatur myste-
rintæs, Bomini sellleet verbum, sæd sie per saserde-
tem, per ejus intærpellstienem et oealonem. Non
enim per oria sispliciter eperstor, asque quo--
medocursque, ssd miulta sumt quisi requirstur, siπse
quibus non faciet euæ sua sunt. De raoets auatems
Christi, quis neseit eams eese solams, quiæ peocate-
rum remlssienem in msndum iniroduxerit? Sed il-
lud etiam scirous, quod post msorttemm illac etiams
βe et pesnitentiaæ et cenessione opus est, et sεæ-
cerdotuma oratione, nec pstest hemo saisi a peccs-
tis, nisr hæc puæcesserin. Qaidigitur? mortemne
ilam deqicimus, et eam imppotentiæ eoademnna-
msus, quod osxislmsamsus non suicere quæ ejus
sasust, nisi etiam nostra ipsorum afferamaas? Nequaæ-
quam. Neque ergo mserito accusanadi suas qui orant
us duns perficiantar. Quatdoquidem, næc orationi
eoientes, sibi ipsis conaidunt, sæd Deo, qai se de-
saruam est pellicitus. Costrarius enim possulat
oraiois raio. Moc est enim quod oeutionis cauisaa
est iis qui orast, quod sibi ipsis naon fidant da iis
quæ ppetuntur, sed csodant ae a Deo solm ea insven-
isres. Et hoc clamatis qui orat, dum scipso re-
lieuto as Deums comfugit, quod suam eoademmmnavit
pietentism, et propterea uuisersam Deo permittit.
Mgn est, inquslt, hoc moessmmmn, nequæ senrum viriums,
aad ts indiges, et tibi æiversum committo: et
mamixime gppmndo quæ sunt susper nstpram et omnem
vincuæmt ratsoaema, osamauas, u qqs aant mysteri-
orisma. Τanc eaim seli Deo confidere orantes oma-
nins necesse est. iæc enim ncqmae potuisset homao
rogitare, nisi Dsus doeuisset: nec desiderare, nisi
Mla sossisset: seque esspectasset accipers, nisl qui
ss mendncio est alienns, eam spem dedisset. Quare
nee pro iis quidem orare asass essst aliquais,
isi ipse carte oaendisset, quod ea vult psti et
suppeditare iis qui ea prompte pctunt. Propterea
nec duhis est oratio, uec finem habet inaestuam,