PG 150, col. 501
αὐτὸς, κάν ιτιρωσε, καὶ ταύτην κατέχει τῆν ὁδὸν
καὶ παριόντας χειροῦται . ι Ἐὰν ἀναϐῶ εἰς τὸν
οὐρανὸν, σὺ ἐκεῖ εῐ, φησίν· ἐὰν καταϐῶ εἰς⁷ τὸν
ᾅδην. πάρει’ ἐὰν ἀναλάϐω τὰς πτέρυγάς μου. κατ’
ϐρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τά ἔσχατα τῆς θαλάσ-
σης. καὶ γὰρ btet ήχείρ σου ὁδηγήσει με καὶ
καθέξει ή δεξιά σου· ι ἀνάγκῃ τινὶνθαυμαστῇ καὶ
φιλανθρώπῳ τυραννίδι πρδςνὲαυτδν μόνον
καὶ ἑαυτῷ μόνῳ συνάπτων. Καὶ ταύτην εἶναι οτ-
μαι τὴν ἀνάγκην, συνέλασε πρὸς τήν ὀἰκίαν καὶ
τὴν εὐωχίαν οὒς ικάλιι, τῷ δούλῳ λέγων, ‹ Ἀνάχ-
κασον εἰσελθεῖν, ὅπως γεμισθῇ 6 οἰκός μου. ι
Εἶεν. Ὅτι μιν οὗνή ἑν ΧριστῷΙζωῆηὺκ ἐπὶ
τοῦ μέλλοντος μόνον, ἀλλ’ ήδηή καλ hri an; παρόῷ
τος πάρεστι τοῖς ἁγίοις καὶ ζῶσι κατ’ ἰκείνηίκαὶ
ἐνεργοῦσι, φανερὸν ὲκ τῶν εἰρημένων. Ὅθεν
[στιν οὕτω ζῆσαι καὶ, ὅ φησι-Παῦλος, ἑν-ιιαινϐζ
τητι ζωῆς περιπατῆσαι, λέγω δή τί ἰ ποιοῦσιν 6
Χριστὸς οὕτω συνάπτεται καὶ προσφύεται, καὶ οὐκ
οἷδ’ ὅ τι καὶ χρὴ καλεῖν, ἑξῆς ἂν⁷ ehi ῥητέον.
Ἔστι τοίνυν τὸ μὲν θεόθεν, τὸ τῆς ήμετέ-
ρας σπουδῆς, καὶ τὸ μὲν ἐκείνου καθαρῶς ἔργον,
τὸ δὲ καὶ ήμτν ἔχει φιλοτιμίαν · μᾶλλον. δὶ τοιιοῦζ
τον παρ’ ήμῶν εἰσφέρεται μόνον, ὅσον ὑπομείναι
τὴν χάριν καὶ μὴ προδοῦναι τὸν θησαυρὸνί μηδὲ
σϐέσαι τὴν λαμπάδα ήμμίνην ῆδη. Λέγω ⁷δὴ fi μηδὲν
ἑπεισαγαγόντας ἀναντίον τῇ ζωῇ καὶ ά τὸν θάνατον
τίκτειο πρὸς τοῦτο γάρ πᾶν ἀνθρώπειον ἀγαθὸν καὶ
πᾶσα ἁρετὴ φέρει, μὴ καθ’ ἑαυτοῦ τινα τὸ ξίφος
ὡθῆσαι, μηδὲ φυγεῖν τὴν εὐδαιμονίαν καὶ τῆς κεφαξι
λῆς ἀποσείσασθαι τοὺς στεφάνους, ὡς τήν γε οὐσίαν
αὐτὴν τῆς ζωῆς αὐτὸς παρὼν 6 Χριστὸς άρρητόν
τινα τρόπον φυτεύει ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖςξΠάρε-
στι γὰρ άληθῶς καὶ βοηθεῖ ταῖς ἀρχαῖς τῆς ζωῆς,
αἷς αὐτὸς ἐπιδημήσας παρέσχε (πάρεστι δέ οθχ
ὥσπερ τὸ πρῶτον διαίτης καὶ συλλόγων καὶ διατριζ
ϐῶν ήμίν καὶ κοινωνῶν, ἀλλ’ ῑτερον ἀκείνῳ καὶ τε·
λεώτερον τράπον, καθ’ ὃν σύσσωμοι αὐτῷ γινόμεθα
καὶ σύζωοι καὶ μέλη, καὶ εἰ τι πρὸς τοῦτο φέρει.
Καθάπερ γὰρ ή φιλανθρωπία άςατος, ὅθεν προ-
ήχθη τοὺς αἰσχίστους οὕτω φιλήσας οὓτω μεγίστων
ἀξιῶσαι χαρίτων, καὶή συνάφεια, καθ’ ήν
τοῖς φιλουμένοις, πᾶσαν εἰκόνα καὶ πᾶσαν ἐπωνυμί-
αν νικᾷ, οὕτω καὶ 6 τρόπος, καθ’ ὃν σύνεστι
προσήκων. Τὸν γὰρ θάνατον, 6v άληθῶς ὑπὲρ τῆς
ἡμετέρας ζωῆς άπέθανε, συμϐόλοις τισὶ καθάπερ
ἀν γραφῇ μιμουμένους πράγμασιν αὐτοῖς άνακαινί-
ζει καὶ ἀναπλάττει ταὶ τῆς ἑαυτοῦ κοινωνοὺς ποιεῖ-
ται ζωῆς.
ἐπὶ γάρ τῶν μυστηρίων τῶν ιερῶν τδν τάφον αὐ-
τοῦ γράφοντες καὶ τὸν θάνατον αὑτοῦ καταγγέλλονο
τες, δι’ αὐτῶν γεννώμεθα καὶ πλαττόμεθα καὶ ὑπερ-
φυῶς ωναπτόμεθα τῷ Σωτῆρι ° ταῦτα γάρ ἐστι, δι’
ι’ Psal. cum", 8-H). ¹⁶ Luc. τιν, 23. ³¹ Rom. ix, ὅ.
καὶ παριόντας χειροῦται . ι Ἐὰν ἀναϐῶ εἰς τὸν
οὐρανὸν, σὺ ἐκεῖ εῐ, φησίν· ἐὰν καταϐῶ εἰς⁷ τὸν
ᾅδην. πάρει’ ἐὰν ἀναλάϐω τὰς πτέρυγάς μου. κατ’
ϐρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τά ἔσχατα τῆς θαλάσ-
σης. καὶ γὰρ btet ήχείρ σου ὁδηγήσει με καὶ
καθέξει ή δεξιά σου· ι ἀνάγκῃ τινὶνθαυμαστῇ καὶ
φιλανθρώπῳ τυραννίδι πρδςνὲαυτδν μόνον
καὶ ἑαυτῷ μόνῳ συνάπτων. Καὶ ταύτην εἶναι οτ-
μαι τὴν ἀνάγκην, συνέλασε πρὸς τήν ὀἰκίαν καὶ
τὴν εὐωχίαν οὒς ικάλιι, τῷ δούλῳ λέγων, ‹ Ἀνάχ-
κασον εἰσελθεῖν, ὅπως γεμισθῇ 6 οἰκός μου. ι
Εἶεν. Ὅτι μιν οὗνή ἑν ΧριστῷΙζωῆηὺκ ἐπὶ
τοῦ μέλλοντος μόνον, ἀλλ’ ήδηή καλ hri an; παρόῷ
τος πάρεστι τοῖς ἁγίοις καὶ ζῶσι κατ’ ἰκείνηίκαὶ
ἐνεργοῦσι, φανερὸν ὲκ τῶν εἰρημένων. Ὅθεν
[στιν οὕτω ζῆσαι καὶ, ὅ φησι-Παῦλος, ἑν-ιιαινϐζ
τητι ζωῆς περιπατῆσαι, λέγω δή τί ἰ ποιοῦσιν 6
Χριστὸς οὕτω συνάπτεται καὶ προσφύεται, καὶ οὐκ
οἷδ’ ὅ τι καὶ χρὴ καλεῖν, ἑξῆς ἂν⁷ ehi ῥητέον.
Ἔστι τοίνυν τὸ μὲν θεόθεν, τὸ τῆς ήμετέ-
ρας σπουδῆς, καὶ τὸ μὲν ἐκείνου καθαρῶς ἔργον,
τὸ δὲ καὶ ήμτν ἔχει φιλοτιμίαν · μᾶλλον. δὶ τοιιοῦζ
τον παρ’ ήμῶν εἰσφέρεται μόνον, ὅσον ὑπομείναι
τὴν χάριν καὶ μὴ προδοῦναι τὸν θησαυρὸνί μηδὲ
σϐέσαι τὴν λαμπάδα ήμμίνην ῆδη. Λέγω ⁷δὴ fi μηδὲν
ἑπεισαγαγόντας ἀναντίον τῇ ζωῇ καὶ ά τὸν θάνατον
τίκτειο πρὸς τοῦτο γάρ πᾶν ἀνθρώπειον ἀγαθὸν καὶ
πᾶσα ἁρετὴ φέρει, μὴ καθ’ ἑαυτοῦ τινα τὸ ξίφος
ὡθῆσαι, μηδὲ φυγεῖν τὴν εὐδαιμονίαν καὶ τῆς κεφαξι
λῆς ἀποσείσασθαι τοὺς στεφάνους, ὡς τήν γε οὐσίαν
αὐτὴν τῆς ζωῆς αὐτὸς παρὼν 6 Χριστὸς άρρητόν
τινα τρόπον φυτεύει ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖςξΠάρε-
στι γὰρ άληθῶς καὶ βοηθεῖ ταῖς ἀρχαῖς τῆς ζωῆς,
αἷς αὐτὸς ἐπιδημήσας παρέσχε (πάρεστι δέ οθχ
ὥσπερ τὸ πρῶτον διαίτης καὶ συλλόγων καὶ διατριζ
ϐῶν ήμίν καὶ κοινωνῶν, ἀλλ’ ῑτερον ἀκείνῳ καὶ τε·
λεώτερον τράπον, καθ’ ὃν σύσσωμοι αὐτῷ γινόμεθα
καὶ σύζωοι καὶ μέλη, καὶ εἰ τι πρὸς τοῦτο φέρει.
Καθάπερ γὰρ ή φιλανθρωπία άςατος, ὅθεν προ-
ήχθη τοὺς αἰσχίστους οὕτω φιλήσας οὓτω μεγίστων
ἀξιῶσαι χαρίτων, καὶή συνάφεια, καθ’ ήν
τοῖς φιλουμένοις, πᾶσαν εἰκόνα καὶ πᾶσαν ἐπωνυμί-
αν νικᾷ, οὕτω καὶ 6 τρόπος, καθ’ ὃν σύνεστι
προσήκων. Τὸν γὰρ θάνατον, 6v άληθῶς ὑπὲρ τῆς
ἡμετέρας ζωῆς άπέθανε, συμϐόλοις τισὶ καθάπερ
ἀν γραφῇ μιμουμένους πράγμασιν αὐτοῖς άνακαινί-
ζει καὶ ἀναπλάττει ταὶ τῆς ἑαυτοῦ κοινωνοὺς ποιεῖ-
ται ζωῆς.
ἐπὶ γάρ τῶν μυστηρίων τῶν ιερῶν τδν τάφον αὐ-
τοῦ γράφοντες καὶ τὸν θάνατον αὑτοῦ καταγγέλλονο
τες, δι’ αὐτῶν γεννώμεθα καὶ πλαττόμεθα καὶ ὑπερ-
φυῶς ωναπτόμεθα τῷ Σωτῆρι ° ταῦτα γάρ ἐστι, δι’
ι’ Psal. cum", 8-H). ¹⁶ Luc. τιν, 23. ³¹ Rom. ix, ὅ.