PG 150, col. 515
venditus est libens Salvator. Et hare una pars illius
summa: paupertatis et ignominim, ut quod omnino
venditus esset, in eo servile quiddam sustinens,
contumelias lucraretur; dedecus enim pro nobis
et opprobrium in lucris numerabat; pretii autem
exiguitate insinuaretur, eum ad mortem pro lllllll—
do perpetiemlam gratis venisse, ct hoc illi munus
dare. Sponte et nltro est mortuus; cum nemini
nec facultatum, nec vitae civilis atque communis
gratia ullam imposuisset injuriatn, et beneficiis
illos interfectores suos omni spe ae desiderio longe
tuajm‘ihus antevenisset.
Sed quid ego ista commemoro? Deus mortuus
est: Dei sanguis in cruce efl‘usus est. Quid hac
morte pretiosius? quid veneramlum magis fieri
queat? Quod tantum scelus hominum fuit, ut id
eluere deberet ipsa justitia? Quale vulnus, quod
tam nobile auxilium posceret? Oportebat enim
supplicio aliquo peccatum aboleri, commissorum-
que adversus cum jnsta ptena expensa, accusa-
ιιοιιυ ΙίΙιιἩιΓὶ. Nam qui poenas suscepit, super iis
propter qua: suscepit in judicium amplius non
vocatur. llomiuum vero reperiebatur nemo, qui
ipse integer et a labe purus pateretur; quando
nec sibi quidem ullus stiflieiebat, neque genus
humanum universum, si millies mori licuisset,
commeritum supplicium dare potuisset. Quid enim
pro dignitate patiatur servus impurissimus, qui
regiam imaginem contrivit, et in'tantam celsitu-
tlinum contumeliosus luit? Idcirco Dominus ipse,
ab omni peccato alienus, multa nefanda perpessus
moritur; et homo hominum causam patrocinium-
que suscipiens, cruciatus excipit, et genus suum
piaculis absolvit; compeditis libertatem do-
nat, qua ipse, ut Deus et Dominus, non egebat.
Quorum gratia igitur vera vita per necem Sal-
“toris ad nos dimanarit, haec sunt. Modus, quo
hanc vitam itt animas nostras derivemus, est, ut
mysteriis initientur: nempe ut abluantur, ut inun-
gamur, ut sacrosancto convivio nos expleamus.
Ηηό qut fat-inut, ad eos Christus venit, in illis
habitat, illis capulatur rt adltmrescit, et peccatum ο ἒ
elidit, vitamque suam et Strenuitatem impertit, in
partem victoriae sua: admittit, (ο bonitatem l) lotos
τοι-θελοι, et coenantibus pra-coniunx tribuit. Quam-
obrem autem, ct quanam ratione fit, uta lava-
tioue, et unctione. et mensa victoria coronaque
obveniat, qua: laborum. sudorum, periculorumque
pra-mia sunt? Quia tametsi non certamus, nec la-
boramus ista obeuntes, nihilominus illius agonem
laudibus celebramus, .victoriam suscipimus. tro-
pzeum adoramus, et erga bellatorem fortissimum,
eximium, incredibilemque amorem ostendimus;
vulneraque illa, et plagas, et mortem ad nos tra-
himus, et qua \iu possumus, nobis vindicamus,
ipsamque carnem mortui et redivivi gustamus.
summa: paupertatis et ignominim, ut quod omnino
venditus esset, in eo servile quiddam sustinens,
contumelias lucraretur; dedecus enim pro nobis
et opprobrium in lucris numerabat; pretii autem
exiguitate insinuaretur, eum ad mortem pro lllllll—
do perpetiemlam gratis venisse, ct hoc illi munus
dare. Sponte et nltro est mortuus; cum nemini
nec facultatum, nec vitae civilis atque communis
gratia ullam imposuisset injuriatn, et beneficiis
illos interfectores suos omni spe ae desiderio longe
tuajm‘ihus antevenisset.
Sed quid ego ista commemoro? Deus mortuus
est: Dei sanguis in cruce efl‘usus est. Quid hac
morte pretiosius? quid veneramlum magis fieri
queat? Quod tantum scelus hominum fuit, ut id
eluere deberet ipsa justitia? Quale vulnus, quod
tam nobile auxilium posceret? Oportebat enim
supplicio aliquo peccatum aboleri, commissorum-
que adversus cum jnsta ptena expensa, accusa-
ιιοιιυ ΙίΙιιἩιΓὶ. Nam qui poenas suscepit, super iis
propter qua: suscepit in judicium amplius non
vocatur. llomiuum vero reperiebatur nemo, qui
ipse integer et a labe purus pateretur; quando
nec sibi quidem ullus stiflieiebat, neque genus
humanum universum, si millies mori licuisset,
commeritum supplicium dare potuisset. Quid enim
pro dignitate patiatur servus impurissimus, qui
regiam imaginem contrivit, et in'tantam celsitu-
tlinum contumeliosus luit? Idcirco Dominus ipse,
ab omni peccato alienus, multa nefanda perpessus
moritur; et homo hominum causam patrocinium-
que suscipiens, cruciatus excipit, et genus suum
piaculis absolvit; compeditis libertatem do-
nat, qua ipse, ut Deus et Dominus, non egebat.
Quorum gratia igitur vera vita per necem Sal-
“toris ad nos dimanarit, haec sunt. Modus, quo
hanc vitam itt animas nostras derivemus, est, ut
mysteriis initientur: nempe ut abluantur, ut inun-
gamur, ut sacrosancto convivio nos expleamus.
Ηηό qut fat-inut, ad eos Christus venit, in illis
habitat, illis capulatur rt adltmrescit, et peccatum ο ἒ
elidit, vitamque suam et Strenuitatem impertit, in
partem victoriae sua: admittit, (ο bonitatem l) lotos
τοι-θελοι, et coenantibus pra-coniunx tribuit. Quam-
obrem autem, ct quanam ratione fit, uta lava-
tioue, et unctione. et mensa victoria coronaque
obveniat, qua: laborum. sudorum, periculorumque
pra-mia sunt? Quia tametsi non certamus, nec la-
boramus ista obeuntes, nihilominus illius agonem
laudibus celebramus, .victoriam suscipimus. tro-
pzeum adoramus, et erga bellatorem fortissimum,
eximium, incredibilemque amorem ostendimus;
vulneraque illa, et plagas, et mortem ad nos tra-
himus, et qua \iu possumus, nobis vindicamus,
ipsamque carnem mortui et redivivi gustamus.